อือ! บางสิ่งบางอย่างอาจจะ "พ้นภาษา" กล่าวคือ ไม่สามารถนำภาษามาอธิบายให้สมบูรณ์ได้ ต้องปฏิบัติให้รู้เอง เห็นเอง ทำนองนั้นก็เป็นได้ครับ

 

 

 

 

            เหตุปัจจัยของบันทึกนี้เกิดขึ้นจากความบังเอิญบางประการที่เชื่อมโยงมาสู่คำว่า  "พ้นภาษา" กล่าวคือ  ผมอ่านหนังสือ "พ่อแม่ครูอาจารย์" ซึ่งเป็นหนังสือประวัติของท่านหลวงตามหาบัว ที่ศิษยานุศิษย์ของท่านได้รวบรวมไว้  เป็นหนังสือธรรมะที่ดีมาก ๆ อีกเล่มหนึ่งในชีวิตที่เคยมาครับ และด้วยเพราะเป็นหนังสือเล่มขนาดใหญ่มาก ทำให้พกพาไปด้วยไม่ได้ ส่วนใหญ่ผมจึงอ่านที่บ้าน โดยจะอ่านเป็นช่วง ๆ แต่ละช่วงก็จะอ่านติดต่อกันหลายวัน แล้วก็หยุดอ่านไปนานจึงจะกลับมาอ่านใหม่อีก เป็นอยู่อย่างนี้มาปีกว่าแล้วครับ  

 

           ผมสังเกตุเห็นความบังเอิญบางประการว่า มีหลายช่วงที่ผมจะอ่านมาถึงพรรษาที่ 16 แล้วก็หยุดอ่านไปหลายต่อหลายครั้ง ทั้งนี้น่าจะเกิดขึ้นจากนิสัยที่ชอบนำกลับไปคิดใคร่ครวญให้เข้าใจก่อนจึงจะอ่านต่อไป แต่ถ้ายังไม่เข้าใจเนื้อหาตรงไหนดีพอก็ไม่อยากจะข้ามสิ่งดี ๆ นั้นไป และก็หลายต่อหลายครั้งด้วยความรู้ไม่พอทำให้ตีบทธรรมไม่แตกเข้าไม่ถึงทำนองนั้นครับ จึงต้องกลับมาอ่านใหม่อยู่ร่ำไป และในการกลับมาอ่านแต่ละครั้งนั้นก็จะมีความเข้าใจที่ลึกซึ้งมากขึ้นกว่าเดิมทุกครั้งไป จึงเป็นเหตุให้อ่านกลับไปกลับมาครับ 

 

          จนทำให้ผมเริ่มสงสัยขึ้นมาว่า อือ! บางสิ่งบางอย่างอาจจะ "พ้นภาษา"  กล่าวคือ ไม่สามารถนำภาษามาอธิบายให้สมบูรณ์ได้ ต้องปฏิบัติให้รู้เอง เห็นเอง ทำนองนั้นก็เป็นได้ครับ 

 

          เป็นข้อสงสัยเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ชัดขึ้นเรื่อย ๆ จึงนำมาบันทึกไว้อีกครั้งเตือนตนให้พิจารณาต่อไปครับ