หัวใจสำคัญของการทำงานเป็นทีม

     เมื่อวานที่สำนักงานผมจัดงานปีใหม่ครับ  ตอนกลางวันทำบุญเลี้ยงพระ   ตอนบ่ายเล่นกีฬา   ภาคกลางคืน  รับประทานอาหารร่วมกัน

 

     จะขอพูดถึงการเล่นกีฬาครับ  กีฬาที่เล่น คือ วอลเลย์บอล  ก็เล่นกันสนุกๆครับ  หวังว่าจะเชื่อมความสามัคคีเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน  โดยแต่ละสีก็จะคละๆ กันไป   แล้วก็ให้ลงเล่นกันทุกคน 

 

 

     หวังไว้ว่าจะสนุก  แต่พอลงไปเล่นจริงๆแล้วไม่สนุกครับ (ผมเองลงไปเล่นกับเขาด้วย)

 

      ที่ไม่สนุกเพราะมีการ "จับผิด" กันครับ   ลูกไหนที่ใครรับพลาดขึ้นมา  ก็จะมีการตำหนิ และ จับผิด  ทั้งด้วยคำพูด  ท่าทาง   และ สีหน้า

 

      ทีนี้ เมื่อมีการจับผิด ก็จึงมีการ "โยนความผิด" กันครับ  นั่นคือ  ไม่มีใครยอมรับผิดว่าที่ผิดพลาดเกิดจากตัวเอง   มักจะโยนให้คนข้างๆ  บางทีลูกมาก็ไม่กล้ารับครับ  เกี่ยงไปให้คนข้างๆ รับแทน   เพราะดูจะมีความกลัวในการรับลูก   หวาดระแวงกันไปหมด

 

     พอสิ้นสุดการแข่งขัน  ก็เดินออกจากสนามด้วยท่าทีที่ห่อเหี่ยว   ดูไม่มีความสุขและสนุกสนานจากการเล่นเลยครับ

 

      การเล่นครั้งนี้จึงไม่สนุก เพราะไม่มีความเป็นทีม  เนื่องมาจากการขาดความไว้เนื้อเชื่อใจกัน

 

      ผมว่าถ้าจะให้ดีและให้สนุกนะครับ  ต้องอย่าจับผิดกัน     เพราะไม่ได้ซ้อมกันมา  และ ทุกคนก็ตั้งใจเล่นดีที่สุดแล้ว ที่ผิดพลาด  เพราะความสามารถมันได้แค่นั้น   ไม่ได้มีเจตนาจะให้ผิดพลาด

 

     กีฬาเขาก็บอกอยู่แล้วว่า "รู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัย"

 

       เราน่าจะให้อภัยและให้กำลังใจกันมากกว่าครับ

 

       ผมโยงมาถึงการทำงานจริงในองค์กร  ผมว่ามันแทบไม่ต่างกับการเล่นวอลเลย์บอลเลยครับ

 

      นั่นคือ มักจะมีการ "จับผิด" กัน   เมื่อจับผิดกัน จึงเกิดการ "ไม่มีใครยอมรับผิด"  และสิ่งที่ตามมา คือ  เกิดการ "โยนความผิด"  กันขึ้นมา

 

 

 

 

      การทำงานในองค์กรจึงไม่มีความไว้เนื้อเชื่อใจกันครับ   ไม่มีความปลอดภัย   จึงไม่มีความเป็นทีม ในการทำงาน   เพราะต่างคนต่างก็หวาดระแวงกันไปหมด 

 

     การสร้างทีมในองค์กรเป็นสิ่งที่สำคัญมากนะครับ  ดังนั้นพื้นฐานที่สำคัญในการสร้างทีมจะต้องมาจากการสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งกันและกันก่อน  ด้วยการไม่จับผิด  การให้อภัย ให้กำลังใจ  และ  ให้โอกาส

 

 

 

       ตามคำกล่าวที่ว่า 

 

     "กำหนดที่ตน  ผ่อนปรนที่คนอื่น"    ครับ