ผมหายไปนานมาก
มีเหตุผลมากมายที่ผมกำลังอธิบายกับตัวเอง
ล่าสุด  ผมเพิ่งมั่นใจในวิถีหนึ่งที่ผ่านพ้นมาอย่างยาวนาน
มันนานและนานมาก
ผมอุทิศพลังกายและพลังใจให้กับการทำงานเพื่อสังคม
ใช่,มันอาจไม่มากมายและยิ่งใหญ่นัก
แต่ผมก็พยายามอย่างมากกับการทำงานในวิถีนั้นให้ดีที่สุด
อย่างน้อยก็เป็นกระบวนการแห่งการเพาะบ่มและกระตุ้นเตือนความเป็น “คนจิตอาสา” ให้กับคนหนุ่มสาวในมหาวิทยาลัย

สิ่งเหล่านั้น  ผมรู้สึกได้เสมอมาว่า...มันเป็นยิ่งกว่าหน้าที่
และมันก็คือความสุขของการได้ลงมือทำในสิ่งเหล่านั้น

 

ล่าสุด  ผมเพิ่งมั่นใจว่า...
ในวิถีเช่นนั้น  มันยังไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต
เพราะตอนนี้  ผมค้นพบแล้วว่า...
พลังกายและพลังใจที่ผมมีอยู่อย่างน้อยนิดในตอนนี้นั้นควรต้องหันเหไปสู่ทิศทางใด...
และควรต้องจัดการความสมดุลระหว่างคำตอบเก่าและคำตอบใหม่อย่างไร

 

ล่าสุด  ผมมั่นใจแล้วล่ะ...
ผู้ชายคนนี้
คือคนที่ผมต้องหันกลับมาทำหน้าที่ของตัวเองอย่างจริงจังเสียที
หลังจากละเลยไปสู่สังคมอื่นมาอย่างยาวนาน
จริงอยู่...ตลอดเวลาที่ผ่านมา
ผู้ชายคนนี้ ไม่เคยร้องขอวิถีนั้นจากผมสักครั้ง
แต่กลับภูมิใจเป็นนักหนากับวิถีที่ผมเดินทางเพื่อคนอื่น...

 

วันนี้..ผมรู้แล้วล่ะ
ว่าผมควรต้องเดินให้ช้าลง..
ทำงานให้กับสังคมเหมือนเดิม
แต่จะไม่ละเลยที่จะดูแลผู้ชายคนนี้อีกแล้ว

 

ผมไม่เคยบอกรักและสวมกอดผู้ชายคนนี้เลยสักครั้ง
แต่ผู้ชายคนนี้ก็รู้เสมอมาว่า...
ในวิถีเช่นนั้น
ผมรักและบูชาผู้ชายคนนี้มากมายเหลือเกิน...