อ่านพบบทความเรื่อง "ท่ามกลางความขัดแย้ง...บุคคลจะเจริญเติบโตขึ้นได้อย่างไร?" ของโยมวิจิตรา สายอ๋อง (http://gotoknow.org/blog/vij2518/319420) ที่นำประเด็นของเวอร์จิเนียร์ ซะเทียร์ (Virginia Satir) มาขยายความว่า " ความสัมพันธ์ของมนุษย์จะเป็นไปตามข้อตกลงของความเหมือนและความขัดแย้ง กล่าวคือความเหมือน จะดึงดูดความสนใจให้มนุษย์ติดต่อสัมพันธ์กัน ขณะที่ความขัดแย้ง จะช่วยให้บุคคลเจริญเติบโตขึ้น ..." จริงหรือ??...

ขอสนับสนุนข้อสังเกตของเวอร์จิเนียร์ ซะเทียร์ว่า "ถูกต้อง เหมาะสม และจริงเป็นที่สุด" ที่่ว่า "ความขัดแย้งช่วยให้บุคคลเจริญเติบโตมากยิ่งขึ้น" เหตุผล (๑) ทำให้เราได้มีโอกาสศึกษาและเรียนรู้บุคคลอื่น (๒) ช่วยให้เราพยายามที่จะเข้าใจคนอื่น (๓) ช่วยให้เราพยายามที่จะวางท่าทีที่ถูกต้องและเหมาะสมต่อคนอื่น และ (๔) ช่วยให้เราพยายามค้นหาความจริงที่ว่า "การอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุขในสังคมมีคุณค่ามากน้อยเพียงใด"

จากประสบการณ์ในการงานที่เกี่ยวข้องกับความขัดแย้งนั้น ความขัดแ้ย้งเป็นปรากฎการณ์ที่เกิดขึ้น ดำรงอยู่ และเปลี่ยนรูปอยู่ตลอดเวลา  ฉะนั้น เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ของความขัดแย้งทั้งเชิงบวก และลบ

(๑) ควรศึกษาและเรียนรู้ว่า ทำไมเขาจึงคิด พูด และทำต่างจากเรา โดยการเรียนรู้ในฐานะเขาเป็นเขา ไม่ใช่พยายามที่จะทำให้เขา คิด พูด หรือทำเหมือนเรา

(๒) เมื่อใช้เวลาในการศึกษาและเรียนรู้อย่างมีสติ "ความเข้าใจ" (สัมมาทิฐิ) จะเกิดขึ้น เข้าใจความจริงว่า ทำเขาจึงคิด พูด และทำเช่นกัน หรือต่างจากเรา ความเข้าใจจะนำไปสู่

(๓) การที่เรามีท่าทีที่ถูกต้องและเหมาะสมต่อคนอื่นที่เราเคยคิดว่า เขาคิด พูด และทำต่างจากเรา และสุดท้าย

(๔) เราก็จะสามารถอยู่ร่วมกับบุคคลอื่นในสังคมได้อย่างมีความสุขมากยิ่งขึ้น รัก และใส่ใจคนอื่นมากยิ่งขึ้น

ประเด็นที่ควรใส่ใจก็คือ "ทุกครั้งเกิดความขัดแย้งในครอบครัว และสังคม" เรามักจะละเลย และหลงลืมที่จะ ศึกษา เรียนรู้ ทำความเข้าใจ มีท่าทีไม่ถูกต้อง เหมาะสมต่อเพื่อมนุษย์ที่อยู่รอบข้างตัวเรา ฉะนั้น จึงไม่แปลกที่หลายคน "มักตกเป็นเหยื่อของความขัดแย้ง" แทนที่ "จะได้ประโยชน์จากความขัดแย้ง"