มณฑา แดงทับทิม ชื่อนี้ไม่เคยเลือนไปจากใจของเพื่อนเลย

เย็นวันหนึ่งพ่อกลับเข้าบ้านแต่หัววัน ไม่ได้กลับมืดอย่างทุกวัน ในมือพ่อถือถุงโชคดีมาด้วย ถุงโชคดีนี้ร้านขายเสื้อผ้าสมัยก่อนนิยมสั่งมาไว้สำหรับใส่เสื้อผ้าให้ลูกค้า ถ้าบ้านไหนพ่อหรือแม่ถือถุงโชคดีเข้าบ้าน นั่นหมายถึงสมาชิกภายในบ้านจะได้รับเสื้อผ้าใหม่ จะเป็นชุดนักเรียน เสื้อผ้าใส่ไปเที่ยว ชุดสวย ชุดหล่อ สำหรับใส่ไปเที่ยวงานวัด งานบุญหรือเที่ยวตามต่างจังหวัด หรือแม้แต่งานสีดำก็ใส่ในถุงโชคดี สำหรับฉันในถุงโชคดีเป็นชุดนักเรียน ชุดกระโปรงเอี๊ยมสีกรมท่า 2 ตัว สีสีขาวแขนตุ๊กตา คอปกทหารเรือ 2 ตัว ฉันดีใจลิงโลด นั่นหมายถึงฉันจะได้ใส่ชุดนักเรียนเข้าไปเรียนในชั้นเรียนเป็นนักเรียนอย่างเต็มตัว หลังจากใส่ชุดธรรมดา ตามพ่อไปโรงเรียนมานานแล้ว
ฉันได้เป็นนักเรียนทดลองเรียนในชั้น ป.1/2 ครูประจำชั้น ชื่อครูพลาย แก้วเขียว ครูผู้สอนที่เป็นที่ยอมรับว่าใครได้อยู่ห้องครูพลายแล้วเก่งทุกคน ฉันได้ที่นั่งหลังห้องคู่กับเด็กผู้หญิงตัวโตกว่าใครๆ ตาโต หัวโต หน้าผากเหน่ง ผิวคล้ำ เธอยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร เธอชื่อมณฑา แดงทับทิม มณฑาลายมือสวย อ่านหนังสือแตกฉาน จนฉันทึ่งในใจเฝ้าชมเพื่อนว่าเก่งจังเลยๆ ด้วยว่าฉันเป็นเด็กทดลองเรียนอายุยังไม่ถึงเกณฑ์ ความหวังของพ่อเพื่อที่จะให้ฉันเรียนไปเพื่อให้อ่านออกและจะเอาเข้าเกณฑ์ในภายหลัง แต่ด้วยว่าได้อยู่กับเพื่อนดี ฉันจึงพลอยดีไปด้วย 2 สัปดาห์แรก ฉันอ่านหนังสือไม่ออก สะกดคำไม่ได้ แต่ทำเป็นกลมกลืน จนรู้สึกว่าไม่ไหวแล้วเลยบอกเพื่อนตรงๆว่าอ่านไม่ออกเพราะสะกดไม่ได้ มณฑายิ้มให้บอกว่าเราก็อ่านไม่ออกเหมือนเธอในปีแรก พ่อ-แม่ บอกให้ซ้ำชั้นอีกปีเพื่อจะได้อ่านหนังสือแตกฉาน พอซ้ำชั้นเราอ่านออกหมดเลย ฉันตื่นเต้นอ้อเพื่อนเราเก่งเพราะเพื่อนเราเรียนซ้ำนี่เอง ก็เลยบอกเพื่อนด้วยจริงใจว่าไม่อยากซ้ำชั้น กลัวพ่อเสียใจ มณฑาบอกว่าไม่เป็นไรเราอ่านออกแล้วเราจะช่วยเธอเอง เด็กหลังห้อง2คนนัดแนะตกลงกันว่า ก่อนเข้าแถวเคารพธงชาติเราจะอ่านหนังสือกันวันเว้นวัน คือให้ได้ไปกระโดดยาง เล่นเตย เป่ากบ เล่นอี่ กับเพื่อนๆบ้างในตอนเช้า พักกลางวันหลังจากินข้าวเราไม่เล่น เราจะเข้าห้องสมุดอ่านหนังสือกัน ฉันได้อ่านนิทานกับมณฑาในห้องสมุดตอนพักกลางวัน เริ่มด้วยหนูน้อยหมวกแดง มณฑาชอบแสดงเป็นยายมากที่สุด ในขณะที่มณฑาให้ฉันเป็นหนูน้อยหมวกแดงหนังสือนิทานมีเพียงพอเราจึงถือกันคนละเล่ม แต่ส่วนใหญ่มณฑาจะมาอ่านนำก่อนเพราะฉันสะกดคำไม่เก่ง เราทำอย่างนี้จนฉันอ่านและแสดงเป็นหนูน้อยหมวกแดงได้คล่อง จึงเปลี่ยนเป็นสโนไวท์ เป็นลำดับ
ในตอนเย็น เราจะเริ่มขี้เกียจอ่าน มณฑาก็จะชวนฉันเขียนไทย คือผลัดกันเขียนตามคำบอกและช่วยกันตรวจตามหนังสือ วันไหนเบื่อเขียนไทย เราก็จะทายปัญหาเชาว์กัน ในตอนเย็นนี้มณฑาอยู่เย็นได้และฉันก็อยู่เย็นได้ เพราะพ่อซ้อมดนตรีให้เด็กๆพี่สาวมณฑาก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ต้องซ้อมดนตรีกับพ่อของฉัน จวบจนสิ้นภาคเรียน ฉันกับเพื่อนได้เลื่อนชั้นหมดคน ในที่นี้ครูพลายได้ชี้แจงว่า ฉันเป็นเด็กทดลองเรียนซึ่งจะไม่ได้เลื่อนชั้น แต่จากการทดสอบทั้งการอ่าน การเขียน และคิดเลข ฉันสามารถทำได้คะแนนดีเท่าๆกับเด็กในเกณฑ์ จึงสมควรให้เลื่อนชั้น ฉันซึ้งในความมีน้ำใจของมณฑาที่ถ้าเธอไม่สอนฉัน ฉันคงไม่ได้เลื่อนชั้นอย่างที่ปรารถนาขอบคุณเพื่อนจริงๆฉันบอกกับพ่อด้วยว่ามณฑาเป็นเพื่อนคนเดียวและคนแรกในตอนนั้นที่สอนฉันอ่านหนังสือจนสามารถอ่านออกได้ จวบจนป.7 เราต้องแยกย้ายกันไปเรียนในชั้นม.1 เส้นทางการเรียน เส้นทางชีวิต ทำให้เราไม่ได้พบกันอีกเลย จวบจนเมื่อ 4 ปีที่แล้วฉันพบพี่สาวของมณฑาอีกครั้งที่ร้านหนังสือ ฉันยินดีปรีดาถามถึงเพื่อนอย่างดีใจที่ได้พบกัน แต่สิ่งที่ฉันได้ยินคือ มณฑาเธอเสียแล้ว ด้วยโรคร้าย
บันทึกนี้เขียนขึ้นด้วยระลึกถึงเพื่อนด้วยประการหนึ่ง และอยากถ่ายทอดการเรียนของเด็กรุ่นฉันให้ไว้ด้วยประการหนึ่ง ณ วันนี้อยากบอกเพื่อนว่า ขอเพื่อนจึงพักผ่อนให้สบายบนสรวงสวรรค์ขอเพื่อนจงเป็นที่รักของเหล่านางฟ้าเทวดาด้วยกัน สู่สุขคติเถิด เพื่อนมณฑา แดงทับทิม ชื่อนี้เพื่อนไม่เคยลบออกไปจากใจเลย...
การเล่าเรียนเขียนอ่านเขาว่าไว้
เราเรียนด้วยตัวตนประการหนึ่ง
คบบัณฑิตชักพาผลประโยชน์ตน
ผลิตผลแตกฉานด้วยความเพียร
อ้อยเล็ก

จอง ครับ
จองงงงงงงงก่อนค่ะ
อ่านแล้วนึกถึงเพื่อนๆ สมัยเด็กๆคะ พี่อ้อย
เพื่อนพอลล่าบางคนไม่เจอกันนานมากๆ
วันหนึ่งพอลล่าหาเบอร์และที่อยู่เขา โรไปที่บ้าน
แม่เขาบอกว่า เขาจะเสียชีวิตแล้ว....ได้รับอุบัติเหตุ พอลล่าและเพื่อนรีบไปเยี่ยมเขาค่ะ แล้วเขาก็จากไป..
ไม่น่าเชื่อเลยว่า... เพื่อนมีความผูกพันกับเราจริงๆค่ะ
สวัสดีครับ พี่อ้อย
อ่านแล้วนึกถึงตอนเด็กๆตอนเข้า ป.1 อายุน้อยกว่าเพื่อน
ตอนนั้นอยู่ ป.1จ ยังจำคุณครูคนแรกที่สอนให้เราอ่าน ก.ข. ได้
ขอบคุณครับ
หนึ่งนาทีเพื่อรัก ชั่วชีวิตเพื่อลืมหรือคะ เสียดายนะคะ คนดีทำไมจากไปเร็วจัง มาเยี่ยมคะ น้องอ้อยคนสวย ทำไมยังจำได้อยู่ เออ น้องอ้อยเล็กยังไม่แก่ พี่สุลืมเลยเพราะอายุ วัยรุ่นแรกแย้มฝาแล้วคะ
คิดถึงมณฑาน้ำตาหยด
โศกสลดเพื่อนรักฝังใจหนอ
เพื่อนมาลาจากโลกไม่รีรอ
เพื่อนก็ท้อหัวใจอยู่ไกลเกิน...
คิดถึงเขาเสมอค่ะไม่รู้ยังไงจำเขาแม่นจริงๆ
ฮ่าๆๆๆ โดนครับพี่น้องงงงงงงง อิอิ
ผมยังจำชื่อท่านได้ครับ คุณครู จงดี
ท่านเป็นคนใจดี เด็กๆจะรักท่าน
แต่ท่านจากไปนานแล้ว ขอบคุณบันทึกพี่อ้อยนะครับ ที่ทำให้ได้ระลึกถึง
สวัสดีค่ะ พี่อ้อยเล็ก เมอร์รี่คริสมาสต์ ค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆน่ะค่ะ บล๊อกนี้คุยกันสนุกเชียว ขอแจมด้วยคน...จอง...งง..งง..งง..ง555
ขอบคุณค่ะ...หน้าปกหนังสือสวยงามมาก...เสียดายยุคที่อยู่ประถมหนังสือเล่มนี้ไม่ได้ใช้ประกอบการเรียน
สวัสดีค่ะครูอ้อยเล็ก
ไม่อยากได้ยินข่าวร้ายๆเช่นนี้เลยนะคะ การมีความทรงจำดีๆให้กับเพื่อน เพราะเราเป็นคนจิตใจดี เพื่อนคงไปดีแล้วนะคะ
อ่านบันทึกนี้แล้ว คิดถึงวัยเด็ก เวลาที่พ่อกลับจากตัวเมืองก็จะลุ้นของฝาก
และดีใจมากๆที่ได้เข้าเรียน ป1 กับครูประจิม ยังจำภาพบรรยากาศ มีเด็กบางคนไม่อยากมารร. ร้องไห้จะกลับบ้านท่าเดียว....
น้องอ้อยเล็กจ๋า
การจากพรากเป็นธรรมดานะน้อง
เพื่อนๆเราจากเราไปเรื่อยๆ
วันหนี่งก็จะถึงคิวของเรา
วันนี้ยังอยู่ ดูแลใจให้ดีที่สุดนะคะ