ยืนอยู่บนชั้น 10 ของตึกโรงพยาบาลสงขลานครินทร์ของเรา มองออกไปที่ท้องฟ้าในยามเย็น 5 โมงครึ่ง ในภาพใหญ่ทั้งฟ้าที่เห็น เมื่อมองด้านหนึ่งจะเห็นเมฆดำทะมึนกำลังทำท่าจะเขมือบดวงอาทิตย์ ส่วนใกล้กันเพียงคืบกลับเห็นก้อนเมฆขาวเป็นปุยนุ่มๆอยู่บนผืนฟ้าเรียบเนียน นึกเปรียบเทียบกับเรื่องราวต่างๆในชีวิตที่เราต้องเผชิญ

ธรรมชาติสอนอะไรให้เราเสมอ ขอเพียงให้มีสติ รู้คิดและพินิจพิจารณา