แทนที่จะมัวแต่หาน้ำมาเติมลงให้เต็มโอ่งใบใหญ่ ลดขนาดโอ่งให้เป็นแก้วใบใสๆ แล้วจะได้รู้ว่า น้ำนั้นมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม บางครั้งยังมีน้ำเหลือมากมายสามารถแบ่งปันสู่ผู้ที่ขาด...
 

 

วันนี้...ข้าพเจ้ากลับจากการปฏิบัติธรรมที่วัดด้วยใจอันผ่องใส กลับมาก็เช็คอีเมลล์หลังจากที่ตัดขาดจากโลกไซเบอร์มาหลายวัน (เพราะต้องไปเรียนรู้โลกภายในใจตน)...
 
ได้รับ fwd mail จากกัลยาณมิตรท่านหนึ่ง อ่านแล้วทำให้ความรู้สึกดีๆ...จึงขอบันทึกไว้เพื่อแบ่งปันให้เหล่ากัลยาณมิตรชาว G2K ได้อ่านบ้าง...มีเรื่องราวดีๆ ต้องนำมาแบ่งปันกัน จริงไหมคะ?
 

 

เรื่องเล่าดีดี 

 

 

 
มหาเศรษฐีเกือบจะชราผู้หนึ่ง
สุดแสนจะภูมิใจที่ลูกชาย
วัยห้าขวบของเขากำลังจะได้
เข้าเรียนในโรงเรียนชื่อดัง
ซึ่งระดับเศรษฐีอย่างพวกเขาเท่านั้น


โดยส่วนตัวของเขาเอง
ก็อยากจะสอนให้ลูกชายรู้จักกับชีวิตจริงในโลก
ควบคู่ไปกับการสอนทฤษฏีในโรงเรียน
ในวันหยุดเขาจะตระเวนพาลูกชายคนเดียวไป
ท่องเที่ยวในสถานที่ต่างๆ
แล้ววันหนึ่งเขาก็คิดถึงหัวข้อการสอนเรื่อง
”ความยากจน”

เพราะเขามีความเชื่อว่า
ลูกชายของเขาคงไม่มีวันรู้จักแน่นอน
เขาจึงพอลูกชายไปเยี่ยมครอบครัวชาวนาครอบครัวหนึ่ง
และพักอยู่กับชาวนาเป็นเวลา 1 วัน 1 คืน

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ของเขาในวันต่อมา
มหาเศรษฐีก็จะทดสอบว่า
ลูกชายได้อะไรบ้างจากการไปพักแรมกับชาวนาผู้ยากจน


ลูกชายตอบคำถามผู้เป็นบิดา ว่า
เขาขอขอบคุณเป็นอย่างมากที่ได้พาเขาไปพบกับชาวนา
และพักแรมที่นั่น
ซึ่งทำ ให้เขาได้พบว่า....

 


ชาวนามีที่ทำงานเป็นท้องนาที่กว้างใหญ่
ในขณะที่พ่อมีเพียงห้องสี่เหลี่ยมที่ว่ากว้าง
แต่ก็ยังน้อยกว่าห้องทำงานของชาวนา

อาหารที่ชาวนารับประทานสามารถหาได้ตลอดเวลา
รอบๆบริเวณบ้านโดย ไม่ต้องซื้อหา
ในขณะที่บ้านของเรามีตู้เย็นเท่านั้น ที่เป็นที่เก็บอาหาร
เวลารับประทานอาหารก็มีเพื่อน
คุยอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก
ในขณะที่ตัวเองก็ต้องนั่งทานอาหาร
กับโต๊ะอาหารที่ยาวเกือบสิบเมตร
และ มีเก้าอี้ว่างเปล่าทั้งสองด้าน

ลูกชาวนา ที่ซ้อนท้ายจักรยานของพ่อเขา
ต้องกอดเอวพ่อให้แน่น
เพื่อจะได้ไม่ตกจากจักรยาน

แต่เขาเอง ต้องนั่งในรถที่ใหญ่โต
อยู่ข้างหลังเพียงลำพังโดยมีคนขับรถพาไปทุกที่

ชาวนามีแสงดาวแสงจันทร์เป็นโคมไฟ
ส่องสว่างตลอดเวลาในเวลากลางคืนโดยไม่ขาดแคลน
แต่เขา ก็มีเพียงแสงจากโคมไฟที่ต้องซื้อด้วยเงิน
ชาวนามีรั้วบ้านเป็นแม่น้ำภูเขาที่กว้างสุดลูกหูลูกตา
แต่เขาเองกลับมีเพียงแค่กำแพงบล๊อคในพื้นที่ไม่กี่ไร่
ลูกชาวนาได้มีเพื่อนเล่นเป็นจิ้งหรีดหิ่งห้อยนับร้อยนับพัน
แต่เขาเองกลับไม่มีใครเลย


เขาขอบคุณพ่ออีกครั้งที่ทำให้เขารู้คำตอบว่า.....
จริงๆ แล้ว.......เรายากจนกว่าชาวนามาก

  
 
อ่านเรื่องราวดีๆ นี้จบ มนุษย์เงินเดือนเช่นข้าพเจ้า ชักจะรู้สึกอิจฉาชาวนาแล้วล่ะสิ^v^
 ไม่ว่าจะมีเงินในกระเป๋าสักเท่าไหร่ หากมีความรู้สึกพอเกิดขึ้นในจิตใจ เมื่อนั้นก็จะได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ที่มั่งมี...แทนที่จะมัวแต่หาน้ำมาเติมลงให้เต็มโอ่งใบใหญ่ ลดขนาดโอ่งให้เป็นแก้วใบใสๆ แล้วจะได้รู้ว่า น้ำนั้นมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม บางครั้งยังมีน้ำเหลือมากมายสามารถแบ่งปันสู่ผู้ที่ขาด...และน้ำใจนี้ ยิ่งให้ยิ่งเพิ่ม ไม่มีวันหมด...