ที่แคว้นจิ้น ยุคชุนชิว จิ้นหลินกง ไม่สนใจว่าราชการบ้านเมือง เพราะได้เป็นใหญ่แต่เล็กๆ ปล่อยกิจการไว้ในมือ เจ้าตุ้น
เจ้าตุ้น เป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นผู้เปี่ยมคุณธรรม พยายามเกลี้ยกล่อม จิ้นหลินกง ให้หันมาสนใจว่าราชการ บางครั้งถึงกับประท้วงว่าจะลาพักกลับบ้านเดิม แต่จิ้นหลินกง ติดใจถูวั่นกู่ กังฉินที่คอยเอาใจพาสำราญบานใจไปวันๆ
เจ้าตุ้นปรารภกับหลาน เจ้าซวน ว่าสักวันบ้านเมืองคงถึงกาลล่มจม แต่ก็ไม่วายวางแผน ส่งเจ้าซวน ซึ่งมีวาทศิลป์ ไปคอยรับใช้ปรนนิบัติใกล้ชิด จิ้หลินกง พร้อมกำชับให้คอนระวังถูวั่นกู่ ส่วนตัวเจ้าตุ้น ขอกลับบ้่านนอกเพราะทนอยู่กับเจ้านายที่ไม่รู้จักรับผิดชอบไม่ไหว
เจ้าซวนยอมตนเข้าไปรับใช้ กลายเป็นสหายสนิทคอยเที่ยว ดื่ม สนุกสนานไปวันๆ แต่พยายามไม่ให้เลยเถิด อยู่มาวันหนึ่งได้ที สังหารจิ้นหลินกง พร้อมกับประกาศ ให้ไปเชิญเจ้าตุ้นกลับมาช่วยดูแลราชการ ระหว่างอัญเชิญลูกของจิ้นหลินกงขึ้นสืบอำนาจต่อ
ตงหู่ ผู้บันทึกประวัติศาสตร์ ได้ยินเสียงเอะอะ ในสวนท้อที่เจ้าซวนทำร้ายจิ้นหลินกงถึงแก่ชีวิต บันทึกประวัติศาสตร์ลงไปว่า เจ้าตุ้นสังหารนาย
เจ้าตุ้นกลับมาช่วยราชการ วันหนึ่งขอเข้าพบ ตงหู่ ขอดูบันทึกเรื่อง สังหารจิ้นหลินกง พอรู้ว่าบันทึกว่ายังไง เสียใจถามตงหู่ว่า เขาอยู่บ้านนอกตอนจิ้นหลินกงตาย ก็รู้ว่า เจ้าซวนเป็นคนลงมือ ทำไมมาใส่ชื่อเขา
ตงหู่อธิบายว่า เจ้าซวนเป็นหลาน ทำการใหญ่ขนาดนี้ ผู้เป็นอาไม่รู้จะเป็นไปได้ยังไง
เจ้าตุ้นเพียรขอให้แก้ ก็ไม่สำเร็จ กลายเป็นรอยด่างในประวัติครอบครัว เจ้า (แซ่ เตี๋ย ไม่ใช่แซ่ เตีย)
หลังเจ้าตุ้นสิ้นชีวิต ถูวั่นกู่ อาศัยความเจ้าเล่ห์กลับมามีอำนาจ กรอกหูจิ้นเอี้ยนกง ผู้สืบอำนาจต่อจากจิ่นหลินกง ว่า ผู้บันทึกประวัติศาสตร์เขียนไว้ชัดเจนว่า เจ้าตุ้นสังหารนาย แม้บัดนี้ตัวจะตาย แต่ผู้สืบสกุล ควรรับกรรมที่บรรพบุรุษก่อไว้ เรื่องนี้ไม่มีวันโต้เถียง เพราะบันทึกมีชัดเจน แม้ตระกูลเจ้าจะมีความดีความชอบต่อเนื่องมาหลายสมัย ก็ไม่อาจลบล้างความจริงข้อนี้ได้
จิ้นเอี้ยนกง สั่งถูวั่นกู่ สังหารลูกหลานตระกูลเจ้า จนต้องลนลานหนีตาย
นี่เป็น อำนาจ ของผู้บันทึกประวัติศาสตร์ ที่แม้พูดความจริง แต่กลายเป็นเครื่องมือกังฉิน สร้างความเสียหายใหญ่หลวงกับตระกูลตงฉินจนเกือบสิ้นผู้สืบสกุล (ใครอยากรู้ว่า ตระกูลเจ้า รอดพ้นจากการสูญสิ้นได้ยังไง ต้องไปหาอ่านจาก บันทึกชุนชิว หรือไม่ก็ไปเอา วีดีโอ ชุดที่ผมดูมาติดตามกันเอาเอง)
