เป็นครูไม่ได้ง่าย...แต่ก็ไม่ได้ยาก...จนทำไม่ได้

วันนี้...ก็เหมือนทุกวัน...ล้า...เหนื่อย..เมื่อตอนที่กลับมานอนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม

แต่ในขณะที่ทำงาน...ก็วิ่งวุ่น...จนไม่เป็นอันได้รู้สึก..ว่าความเหนื่อยเป็นยังไง...

แทบไม่มีเวลาหายใจเอาซะเลย

 

ว่าแล้วก็ลองบันทึกการทำงานของตัวเองละกัน

ว่าวันนี้...ทำอะไรมาบ้าง...

เริ่มด้วย...ไปถึงโรงเรียนประมานเวลา 07.00 น.

ไปถึงก็ตั้งวง...กินข้าวเช้าก่อนเลย...

วันนี้แม่ทำข้าวผัดใส่กล่องให้เรียบร้อย...(เหมือนตอนประถมเลย)

ก็ไปนั่งกิน...กับพี่ ๆและเพื่อน ๆ ที่ทำงาน

กินข้าวเสร็จก็ไปทำหน้าที่เวรรับสมัครนักเรียนใหม่

ก็วุ่นอยู่กับคนที่มา...วุ่นวายจนปวดหัว..

คนที่มารับช่วงต่อ..ก็ยังไม่มา

ทำไปเรื่อย ๆ จนกระทั่ง 09.15 น.มีคนมารับช่วงต่อ

หัวหน้าฝ่ายวิชาการมากระซิบข้างหู..

มีติวNT LAS ให้นักเรียนนะ

ก็เลยวิ่งขึ้นไปชั้นสอง...รู้สึกเลยว่าเหงื่อท่วมเลย...

แต่บังเอิญว่าเพื่อนร่วมงาน...ที่อาจเห็นว่าวุ่นวายตั้งแต่เช้า...

กับการรับสมัคร..เลยไปทำหน้าที่แทน เลยว่างประมานสามสิบนาที

สำหรับการปรับลมหายใจ...ไม่ให้หายใจถี่จนเกินไป

พราะมีสอนในเวลา 09.30 น.

 

รู้สึกว่าเวลาสิบห้านาทีผ่านไปเร็วมาก

หลังจากปรับลมหายใจจนเป็นปกติแล้ว...

ก็เริ่มสอนในคาบแรกทันที...ติดกันรวดเดียวสามคาบ

เริ่มตั้งแต่ 09.30 - 10.20 น. สอนห้อง 1/4

นักเรียนห้องนี้ค่อนข้างซน...แต่ก็เป็นเด็กที่ฉลาด...

ก็ใช้เวลานานพอสมควรสำหรับการเตรียมความพร้อมเพื่อให้นักเรียนหันมาสนใจ

ที่จะฟังเราสอน...ก็ผ่านไปได้...ด้วยอาการที่หอบเล็กน้อย

เนื่องด้วยวันนี้ สอนเรื่องการอ่าน

ห้องถัดมา...ก็เป็นหนึ่งทับห้า...

ก็ไม่เหนื่อยมากเพราะเป็นห้องที่เป็นครูประจำชั้น

ควบคุมง่าย...เพราะนักเรียนชินกับการจัดระบบของเรา

แค่นับหนึ่งสองสาม นักเรียนก็จะเงียบเสียงทันที

ถัดมาก็หนึ่งทับหก...ห้องนี้...เป็นศูนย์รวมของเด็กสมาธิสั้น

ต้องดึงความสนใจของเด็กอยู่เรื่อย ๆ

เป็นอะไรที่เหนื่อยมาก...ที่จะทำให้พวกเขาสนใจเรียน

แต่...วิชาภาษาไทย..เป็นวิชาที่...หากนักเรียนไม่เข้าใจตั้งแต่แรกแล้ว

ก็..คงยากสำหรับการต่อยอด...

ก็รู้สึกว่าเหนื่อย...และล้าบ้างในบางครั้ง

สอนหนึ่งทับหกเสร็จก็เที่ยงพอดี

วันนี้ก็ตรงกับเวรโรงอาหาร...เลยไปดูแลนักเรียนที่ทานข้าว...

ดูนักเรียนกินข้าว...ครูก็รู้สึกว่าหิว...จนตาลาย

เที่ยงสิบห้า...เลยเดินไปที่ห้องที่ใช้ทานข้าว...

ก็กินแบบไม่พูดไม่จากับใคร..เพราะมีเวรห้องละหมาดต่อ...ตอนเที่ยงสี่สิบ...

(ไม่ต้องละหมาด...เพราะละหมาดไม่ได้)

ทานข้าวเสร็จ...ก็ไปเวรห้องละหมาด...ดูแลนักเรียนในห้องนั้น

จนกระทั่ง...บ่ายโมงสามสิบ

ก็ถึงเวลาว่าง...ไม่ต้องสอน...ก็ก้มหน้าก้มตาตรวจงานนักเรียนไม่พูดไม่จากับใคร

จนกระทั่งบ่ายสามก็ไปทำหน้าที่ครูประจำชั้นต่อ...

และสลามกับนักเรียนส่งนักเรียนกลับบ้านในเวลา15.30 น.

จบไปกับนักเรียนในวันนี้...

แต่หน้าที่ครูยังไม่จบ...

ยังคงนั่งอยู่กับโต๊ะ...ตรวจงาน

ดูงานฝ่าย...และกลับบ้านในเวลา 17.30 น.

 นี่แหละน้า...ต้องนึกถึงประโยคเด็ดของตัวเอง...ที่บอกว่า

การเป็นครูไม่ได้ง่าย...แต่ก็ไม่ได้ยาก...จนทำไม่ได้

ทำงานที่นี่...เหนื่อยกาย...แต่ก็สบายใจ...

เพื่อนร่วมงานน่ารัก...ผู้บริหารใจดี...