เมื่อผู้เขียนเข้ามาอยู่อเมริกาในปีแรก (ประมาณปลายปี 2005-2006)ต้องอยู่บ้านเป็นแม่บ้านอย่างเดียว จากที่เคยไปโรงเรียนสอนเด็กทุกวัน ต้องมาอยู่โดยไม่ได้ทำอะไร จึงรู้สึกเบื่อ ภรรยาเก่าของสามีเลยพาไปฝากที่โรงเรียนใกล้ๆบ้าน ซึ่งเป็นโรงเรียนในระดับประถม เรียกว่า elementary school มีนักเรียน เกรด 1 - เกรด 5 เข้าไปเป็นอาสาสมัครผู้ช่วยครู ที่เรียกว่า volunteer ผู้เขียนได้ช่วยสอนนักเรียนเกรด1 คุณครูเขาจัดมุมๆหนึ่งหน้าห้องเรียนให้ ไปช่วยสอนวันละ 2 ชม. จาก 9.00น-11.00น ในแต่ละวันคุณครูประจำชั้นจะส่งเด็กที่มีการพัฒนาช้า มาให้ช่วยสอนอ่านและเขียน โดยเริ่มจากศัพท์พื้นฐานง่ายๆที่เด็กใช้อยู่ในชีวิตประจำวัน ที่ผู้เขียนอยากเล่าในบันทึกนี้ก็คือจำนวนเด็กในชั้นเรียนของเขา โดยเฉลี่ยมีนักเรียนห้องละ 20-25 คนเท่านั้น คุณครูประจำชั้นสามารถดูแลเด็กได้ทั่วถึง เด็กคนไหนมีพัฒนาการช้า ก็จะส่งให้ครูพิเศษ หรือครูผู้ช่วยนำมาสอนตัวต่อตัว ซึ่งต่างจากบ้านเราในแต่ละห้องเรียนตกประมาณ 40-50 คน และคุณครูประจำชั้นต้องแก้ไขปัญหาเด็กที่มีพัฒนาการช้าด้วยตนเองทั้งหมด ต้องขอยกนิ้วและปรบมือให้กับให้กับคุณครูไทยทุกท่าน คุณครูไทยเรามีความสามารถไม่แพ้ครูชาติอื่นค่ะ
คุณครูประจำชั้นและเด็กนักเรียนในห้อง
ผู้เขียนกับเด็กๆค่ะ
เป็นบทความที่ดีครับ...เขียนเพิ่มเติมอีกนะครับ...ให้กำลังใจครับ
อยากอ่านต่อจังเลยค่ะ อยากรู้ว่าบ้านเมืองเขาเป็นอย่าง ที่เขาว่า "ประเทศที่พัฒนาแล้ว"
เป็นกำลังใจค่ะ
อยากอ่านต่อจังเลยค่ะ อยากรู้ว่าบ้านเมืองเขาเป็นอย่าง ที่เขาว่า "ประเทศที่พัฒนาแล้ว"
เป็นกำลังใจค่ะ
เด็ก ๆ น่ารักจัง แล้วยังไงต่อคะ
สังเกตดู...เขาติดธงอเมริกันไว้ในห้องเรียนด้วย...อเมริกัน เข้มแข็ง !!!
รับความรู้และข่าวสารครับ ;)
เขียนอีกนะครับ
สวัสดีค่ะ คุณ atozorama ,คุณ namsha ,คุณแก้ว และคุณ wasawat ต้องขอขอบคุณทุกท่านค่ะที่เข้ามาให้กำลังใจ จะพยายามเขียนเพิ่มอีกค่ะ เพราะอยากเล่าเหมือนกันค่ะ ติดตามอ่านและให้กำลังใจกันอีกนะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ