เมื่อคราผู้เขียนซื้อบ้านเล็กๆหลังนี้ในปี 2528 ตอนนั้นไม่มีหมู่บ้านจัดสรรให้เลือกมากนัก ที่เลือกหมู่บ้านนี้เพราะอยู่ในเมืองแต่ไม่วุ่นวาย  ผู้เขียนชอบเพราะมีทางเข้าออกทางเดียวทำให้เงียบสงบมาก ไม่มีเสียงรถวิ่งผ่าน

บ้านตรงข้ามผู้เขียนเป็นครอบครัวแม่ค้าขายของในตลาดสด  ครอบครัวของเธอเงียบสงบดี จะมีก็แต่ราวตีสามที่เธอต้องลุกไปทำมาหากิน

 ซึ่งสมัยนั้นเรายังหนุ่มสาว...เป็นช่วงที่เราและมนุษย์ทั่วไปกำลังนอนหลับสบาย...เราจะได้ยินเสียงรถปิ๊กอัพคันหนึ่งมาจอดหน้าบ้านของเธอ เป็นพ่อของเธอมารับเธอไปตลาด เขาจะมาเปิดเพลงในรถทิ้งไว้ ล้างรถ เช็ดรถ ขากถุย... เป็นประจำ

 สามีผู้เขียนเคยรำคาญมากๆ ตะโกนบอกให้คุณตาเบาเสียงลงก็มี

พอเธอแต่งงานก็ไม่ค่อยเห็นพ่อมารับเธอเท่าไหร่ แต่ก็จะได้ยินเสียงสามีเธอลากประตูรั้วแล้วขับรถออกไปส่งกัน บางคราวก็ส่งเสียงสั่งงานกันตอนตีสาม ตีสี่นั่นแหละ

ครอบครัวเราจะตื่นตีสามตีสี่พร้อมๆครอบครัวเธอ...แล้วหลับต่อ(ได้บ้าง..ไม่ได้บ้าง..)เป็นประจำ ทั้งๆที่เราไม่ได้ไปตลาดด้วย...

ลูกๆวัยรุ่นเคยบ่นให้ได้ยินว่านอนไม่หลับ  แต่แม่บอกว่า เพื่อนบ้านกัน...นิดๆหน่อยๆให้อดทนและยอมๆกันไป ...จะว่าไปบ้านเรากลับเข้าบ้านค่ำและนอนดึก ซึ่งบางวันเขาเข้านอนแล้วก็มี เราเองก็อาจจะรบกวนเขาเช่นกัน

แล้วนานวัน... เสียงนั้นมันก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา... ผู้เขียนไม่ได้ยินเสียงลากประตู เสียงคุย เสียงรถเข้าออก...หรือขากถุย(เมื่อพ่อเธอมารับในบางครั้ง)อีก...มาเป็นสิบปีแล้ว ทั้งๆที่กิจกรรมเหล่านั้นครอบครัวเธอยังทำอยู่...  พวกเราหลับสบายกันทั้งคืน

หลังๆมานี้เมื่อเธอเลี้ยงสุนัข เธอไม่เคยปล่อยมันออกมาวุ่นวายเลย แต่มันส่งเสียงเห่าแบบมาราธอน... ไปเรื่อยๆได้... มันเป็นพันธุ์อะไรฮึ...ปากเปราะสิ้นดี...

(หมาหน้าบ้าน...ไม่เคยได้ออกนอกบ้าน)

เวลาเห่า มันก็จะเห่าโทนเสียงเดียวประจำๆๆๆๆ....ครั้งละนานๆๆๆๆๆ.....จับทางไม่ค่อยถูกว่าเป็นอารมณ์ไหน

(หมาเพื่อนบ้านและหมาข้างบ้าน...ที่ชอบบบบ...ออกนอกบ้าน)

 หากเวลาหมาคนอื่นได้ออกไปเดินฉุยฉาย โฉบเฉี่ยวอวดหน้าบ้าน ประหนึ่ง...ชีวิตนี้ฉันยังมีอิสระได้ออกมานอกรั้วบ้าง(โว้ย!)  มันก็จะเปลี่ยนโทนเสียงเป็นแหลมและเห่าถี่ขึ้น... ออกทางจะอิจฉา(มั้ง)

(หมาในบ้าน...ที่ออกนอกบ้าน...)

แปลกที่บางคราวเราได้ยินเสียงเห่าของหมา... แต่บางคราวไม่ยักกะได้ยินให้รำคาญใจ อาจเป็นเพราะ(แอบ)ถือไปว่า มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปซะแล้ว

 เมื่อมีอะไรบางอย่างที่บังเอิญเกิดเข้ามาในชีวิตเรา...เป็นประจำ อย่างที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้ ตัดความรำคาญออกไม่ได้...ก็ทำให้เกิดความเคยชินและตัดใจที่จะอยู่กับมันให้ได้ซะก็แล้วกัน แต่ละวันจะได้มีความสุขในชีวิต(เสมือนไม่มีเสียงหมาเห่า...อิอิ)