เมื่อเช้ามืดของวันนี้ (๖ ธันวาคม ๒๕๕๒) ต้องขี่รถเครื่อง ฝ่าความหนาวประมาณ ๑๐ องศาเซลเซียส ไปส่งน้องขึ้นรถไฟที่สถานีรถไฟเชียงใหม่ เพื่อเดินทางไปอุทยานแห่งชาติดอยขุนตาน รอยต่อลำปาง - ลำพูน - เชียงใหม่ โดยรถไฟฟรี โดยรวมตัวกับเพื่อน ๆ ของน้องที่สถานีรถไฟเชียงใหม่

น้องบอกว่า รถไฟออก ๖.๓๐ น. แต่ออกจากบ้าน ๖.๐๐ น. ... โอ้โฮ ระยะทางระหว่างบ้าน ถึง สถานีรถไฟ ควรจะใช้เวลาเกินครึ่งชั่วโมง ทำให้ต้องเร่งฝ่าหนาวอย่างหนาวเหน็บ มีเท่าไหร่ บิดเท่านั้น

ง่วง ๆ ก็ง่วง หนาวก็หนาว แต่พอไปถึงสถานีรถไฟ รู้สึกเหมือนได้กลับมาเยือนสถานที่คุ้นเคยอีกครั้ง หลังจากไม่ได้มีกิจกรรมใด ๆ เกี่ยวข้องกับที่นี่มาหลายปีแล้ว เพราะไม่ค่อยได้ใช้บริการเหมือนตอนที่กำลังเรียนอยู่ที่ต้องเดินทางกลับบ้านด้วยรถไฟเป็นพาหนะหลัก

ภาพในอดีตหลายภาพปรากฎขึ้นมาในความคิดคำนึงอย่างไม่ตั้งใจ เมื่อโอกาสได้มายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว อยากจะขอบันทึกภาพปัจจุบันเก็บไว้ เพราะในอดีตไม่เคยมีโอกาส ด้วยเหตุปัจจัยหลาย ๆ อย่าง

ความเหงาเหมือนจับมาที่หัวใจอีกครา ...

 

"... ไม่เคยร้างผู้คน ..."

 

 

"... จุดขาย ..."

 

 

"... มากับช่วงช่วง ..."

 

 

"... สะอาดกว่าที่เคย ..."

 

 

"... เป็นแบบนี้มา ๑๐๐ ปี ..."

 

 

"... ใบโฆษณาไม่เคยเหือดแห้ง ..."

 

 

"... จุดหมายของฉัน คือ ปลายทางนั้น ..."

 

 

"... ซ้ำซ้อน และ ซอกลึก ..."

 

 

"... แย้มพราย ..."

 

 

"... เป็นภาพสะท้อนใจ ..."

 

 

"... ที่นั่งและปลายทาง ..."

 

 

"... แสง เงา เหงา และเดียวดาย ..."

 

 

"... ยังมีคนคอยอยู่ข้างหลังฉันเสมอ ขอจงศรัทธา ..."

 

 

ภาพที่เกิดขึ้นในใจ..เป็นภาพที่เป็นไปในอดีต

การเดินทางจากต้นทาง ไปยัง ปลายทาง ... สำหรับผม มันคือ "ความพลัดพราก"

ผมรู้สึกเช่นนี้ทุกครั้งที่ได้มาเหยียบสถานที่แห่งนี้

ผมไม่ชอบเลยจริง ๆ พับผ่าสิ ... ความเจ็บปวดแล่นมาถึงหัวใจจนรู้สึกแปล๊บ ๆ ทันที

แต่หากรถไฟเดินทางกลับมา "ความพลัดพราก" จะหายไป กลายเป็น "การรอคอย" มาแทนที่

หัวใจไม่เคยมีความพอดี อารมณ์ใดล้วนแต่คือ "ทุกข์" ทั้งสิ้น

เหลือเพียงสิ่งเดียวที่ต้องทำให้ได้ คือ "ปล่อยวาง"

 

บุญรักษาทุกท่าน ครับ ;)