พ่อผู้จากไป หัวใจลูกยังระลึกถึง เสมอมา

                        
      พ่อ....ผู้เสียสละความสุขส่วนตัว ...เพื่อให้ลูกได้สุขกว่า   ผู้ไม่ท้อต่อชะตาชีวิต เพื่อให้อีกสองชีวิตดียิ่งกว่า ...ตั้งแต่จำความได้ ครอบครัวเล็ก ๆ ของเราเป็นครอบครัวที่ค่อนข้างยากจน  แต่บนลำแข้งของพ่อแม่ ที่ร่วมกันฝ่าฟันอุปสรรคต่าง ๆนับจากวันที่ท่านตัดสินใจที่จะนำพาลูก...สองชีวิตต่อสู้ในชุมชนที่ดีกว่าชุมชนที่เจริญกว่า ด้วยวาดหวังอนาคตที่ดีงามให้กับลูก
        ...จากบ้านมูลนาค อำเภอมัญจาคีรี (ปัจจุบันกิ่งอ.โคกโพธิ์ไชย)จังหวัดขอนแก่น (ณ ปี 2522) มาด้วยเงินไม่กี่บาท ที่พ่อแม่ร่วมกันฝ่าฟัน ต่อสู้..หลากหลายอาชีพของชีวิตที่ต้องดิ้นรนเพื่อให้ลูกได้เรียนหนังสือ โรงเรียนชุมชนชุมแพ...โรงเรียนแรกที่ได้เข้าเรียนเมื่อเริ่มชีวิตชุมชนคนในเมือง  เรียนได้ไม่นานนักเกิดเหตุไฟไหม้ ณ อาคารที่อยู่ฝั่งตรงข้ามโรงเรียน..ประกอบกับจะมีการสร้างตลาดสดในปัจจุบัน ทำให้โรงเรียนย้ายไปอยู่ที่แห่งใหม่ ที่ไกลกว่าทำให้ต้องย้ายโรงเรียนไปเข้าเรียนในโรงเรียนบ้านหนองขาม(ประชาวิทยาคาร) (ชื่อเดิม) เริ่มรับรู้ความรักที่ได้จากพ่อ และแม่
        แต่ไหนแต่ไรจะถูกเลี้ยงในกรอบตลอดมา ไม่เคยได้ไปดูหนังเพราะพ่อกลัวว่าจะมีการชกต่อยทำให้ลูกได้รับอันตราย  ไม่เคยได้ไปเที่ยวยังสถานที่ท่องเที่ยวกับเพื่อน ๆ เพราะพ่อเกรงว่าจะได้รับอุบัติเหตุ 
        จำได้ว่า เมื่อครั้งเรียนมัธยมต้น...โรงเรียนจัดทัศนศึกษา ณ บ้านเชียง จ.อุดรธานี้ การเดินทางไปยังหลายที่ทำให้เดินทางถึงโรงเรียนช้าไปสองชั่วโมง  ทราบว่า...พ่อไปถึงโรงพัก เพื่อแจ้งความไว้เกรงว่าลูกจะได้รับอันตราย
พ่อเริ่มป่วยตั้งแต่ปี 2531 ต้องเทียวเข้าโรงพยาบาล  อาจจะเป็นชีวิตที่ลำบากตลอดมา ร่างกายจึงมาแสดงอาการเมื่อตอนอายุที่มากขึ้น
        พ่อเป็นฝีฝักบัว...เป็นแผลระบมทั่วแผ่นหลัง แต่ด้วยความเชื่อว่า หากไปหาหมอ พ่อจะไม่เหลือเงินไว้ให้ลูกเรียน ทำให้ห้ามแม่ไม่ให้พาไปหาหมอ การดูแลคนป่วยที่เจ็บปวด ทรมาน ทำให้ผู้ดูแลเหนื่อยหนักยิ่งกว่า ...นานวันเข้าแม่เหนื่อยเพราะไม่ได้พักผ่อนต้องไปตามญาติของพ่อที่อยู่ต่างจังหวัดมาช่วยนำพ่อไปส่งโรงพยาบาล
        จากนั้นไม่นานพ่อก็ป่วยเป็นเบาหวาน ...ทุกสิ่งที่เป็นอาการของโรคเบาหวาน  พ่อจะเป็นหมด ...เบาหวานทำให้ตาบอด  พ่อก็ตามองไม่เห็นต้องผ่าตัดเปลี่ยนเลนส์ตาทั้งสองข้าง  น้ำตาลขึ้นสูงทำให้เพ้อ...พ่อก็เป็น  ...เป็นแผล ที่เท้าพ่อก็เป็นและลุกลามจนต้องตัดขา...
        ในเวลาที่พ่อเจ็บป่วยแม่จะอยู่ดูแลพ่อเสมอมา ...ลูกชายของพ่อเป็นลูกที่ดี มีความอดทน และดูแลพ่อตลอดมา  จะมีก็เพียงลูกสาวคนนี้ ที่ไม่ได้ดูแล ปรนนิบัติ ใกล้ชิด ทำได้เพียงการเยี่ยมยามเมื่อวันหยุดราชการ  การพาพ่อไปเยี่ยมบ้านเกิด เพื่อพบหน้าตาพี่น้องของท่าน  การเฝ้าไข้เมื่อท่านต้องเข้ารับการผ่าตัดที่โรงพยาบาล ....หาสิ่งที่ท่านอยากทานให้ท่านได้ทาน ...เท่านี้กระมังที่ลูกสาวคนนี้ได้ทำ

  
แม่ผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างพ่อแม้ยามสิ้นลม

         แม้ว้นที่พ่อสิ้นลม...ลูกก็ดูเหมือนจะเป็นคนที่ทราบข่าวช้ากว่าใคร ๆ
โดยปกติก่อนหน้านั้นเมื่อถึงเวลา หลัง 20 น. จะปิดมือถือและจะเปิดเมื่อเช้าของวันใหม่ 24 ต.ค.47  ก็เช่นกันเป็นวันหยุดที่วุ่นวายต้องทำงานบ้านขณะที่กำลังซักผ้า...พ่อบ้านก็เดินมาบอกว่าให้หยุดซักเก็บของ เราจะไปชุมแพกัน ก็ตอบไปว่า ต้องซักให้เสร็จก่อน...จะไปค่อยไป ...แต่เมื่อบอกว่า  พ่อเสียแล้ว แม่โทรหาไม่ติด แม่ต้องโทรไปหาน้าชายที่อยู่ต่างอำเภอ และข่าวนี้ก็ได้รับเมื่อพ่อบ้านเปิดโทรศัพท์ก่อน 
ตกใจ น้ำตาไหล มือไม้สั่นไปหมด ทำอะไรไม่ถูกเงอะ ๆ งะ ๆ ดูวุ่นวาย ไปเปิดมือถือ  เมื่อไปถึงทุกอย่างน้องกับแม่ดำเนินการเสร็จเรียบร้อย....เสียใจนักวาระสุดท้ายของพ่อ...กลับไม่ได้ดูใจ กลับไม่ได้ดูแล ดูเป็นลูกอกตัญญูเหลือเกิน ...แม่บอกว่า...พ่อสั่งเสียไว้ว่า อย่าจัดงานใหญ่โต ให้เอาศพไว้สองวันแล้วก็เผา เพราะถ้านานจะทำให้สิ้นเปลือง
         ...ลูกจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร สุดท้ายกับผู้มีพระคุณ ขอให้เป็นหน้าที่ของคนอยู่ข้างหลังที่จะทำสิ่งที่ดีให้กับท่านบ้าง ...ขอให้ลูกได้ทำหน้าที่ของลูกในวาระสุดท้ายนี้ ...สวดอภิธรรม 5 วัน ทำบุญให้แล้วเสร็จ...ทุกวันหลังจากพ่อเสีย แม่ทำบุญตักบาตรไม่ขาด...ผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างพ่อเสมอมา

      5 ธันวาคม 2552 เป็นวันพ่อแห่งชาติ พ่อที่ยิ่งใหญ่ของแผ่นดินสยาม พ่อผู้เป็นผู้ให้กับลูกทั้งประเทศ
        ทำให้ระลึกถึงพ่อของตน...พ่อจากไปแล้ว 5 ปี หนึ่งเดือน สิบเอ็ดวัน หลายภาพของพ่อยังติดตราในความรู้สึกของลูกเสมอมา
        ...ลูกรับรู้ในความรักที่พ่อมอบให้ วันนี้สิ่งที่ลูกจะตอบแทนบุญคุณของพ่อได้ คือ การดูแลคู่ชีวิตของพ่อ  การเป็นคนดีของสังคม  การดูแลหลาน ๆ ของพ่อให้เขาก้าวถึงฝั่งที่เขาฝัน
        ...ขอให้พ่อของลูกจงสู่สวรรค์...อย่าได้ห่วงใยกังวลใด ๆ แม้ วันนี้ ไม่มีพ่อแล้ว ...ไม่มีคำปลอบประโลม  ไม่มีคำแนะนำสั่งสอน ความอาทร  ใด ๆ อีกต่อไป แต่คำสั่งสอนที่พ่อเคยบ่มเพาะในครั้งก่อนเก่า ยังอยู่ในความทรงจำของลูกมิรู้ลืม...เมื่อยามที่ท้อ เมื่อนึกถึงพ่อก็มีกำลังใจ ต่อสู้ ฝ่าฟัน...

  
วันลอยอังคารกระดูกของพ่อ  วันรับปริญญาปี 2534 และวันแต่ง 17 ก.ค.2542

    หากคุณยังมีพ่อ ...ดูแลท่านให้ดีนะคะ อย่าให้เป็นเหมือนลูกสาวของพ่อคนนี้
ชาตินี้ ชาติไหน หากเลือกได้ ก็ขอเกิดเป็นลูกของพ่อทุกชาติไป....