เมื่อบ่ายวาน อาจารย์ที่ปรึกษาโทรมาบอกว่า ท่านอ่านงานของผมเสร็จแล้ว ให้ไปพบด้วยในวันนี้ (อัลฮัมดุลิลลาห์ ว่างพอดี) วันนี้เลยออกจากบ้านแต่เช้าครับเพื่อไปรับงาน ตื่นเต้นมากครับ เพราะกว่าจะผ่านด่านแรก ซึ่งผมเรียกว่า คอนเซปต์ของวิทยานิพนธ์ได้ก็หลายเดือน สำหรับรอบหลังนี้เป็นเค้า่โครงวิทยานิพนธ์แล้ว ซึ่งผมส่งท่านไปทั้งสิ้นก็ 119 หน้า ผมเดาเล่นๆ ตอนส่งว่า อาจารย์น่าจะใช้เวลาอ่านสักสองสัปดาห์ ดังนั้นผมเลยว่าแผนงานผมไว้ค่อนข้างจะแน่นในสองสัปดาห์นี้ แต่เมื่ออาจารย์อ่านเสร็จเร็วขนาดนี้ ผมจะทำงัยดี ฮือออออ

อาจารย์คอมเม้นต์งานผมได้ทะลุปรุโปร่งเลยครับ ยอมรับว่าตอนนี้อาจารย์เข้าถึงหัวใจผมเลย ดังนั้นความเห็นของอาจารย์รอบนี้ทำลายกำแพงผมไปได้เยอะมาก ผมมีหลายเรื่องที่รอบก่อนๆ พยายามจะชี้แจงอาจารย์แต่ไม่รู้จะบอกยังงัยดี ปรากฏรอบนี้อาจารย์คอมเม้นต์จนชัดแจ้งเลยครับ แต่ส่วนใหญ่อาจารย์จะไม่บอกว่าท่านจะเอาหรือไม่เอาแบบไหน ท่านจะบอกว่า ให้ไปคิดเอาเอง ซึ่งผมก็ตอบท่านไปตอนนั้นเลยครับว่า ผมเอาแบบไหน ที่ตอบได้เร็ว เพราะทั้งหมดที่เป็นข้อเสนอของอาจารย์นั่นเป็นข้อกังวลที่ซ่อนเร้นในหัวผมอยู่แล้ว

ข้อสรุปแรกที่ได้คือ ข้อมูลที่นำเสนอยังไม่ได้ย่อย อันนี้เรื่องใหญ่ครับ เพราะความจริงผมว่าผมย่อยข้อมูลแล้ว แต่ท่านว่ายังไม่พอ สรุปว่าผมต้องอ่านงานผมเองใหม่แล้วก็สรุปประเด็นให้ได้ อันต่อมาคือ มันมีข้อความที่วกวน การใช้ศัพท์เฉพาะ แล้วก็ที่สำคัญคือ ผมแปลผิดในหลายเรื่อง ฮา อันนี้แย่จริงๆ ครับ ออ. จะเรียกว่า แปลกผิดก็ไม่ใช่ครับ อาจารย์ท่านเรียกว่า แปลไม่ถูกจุด ฮิฮิ เบาหน่อย

อีกประเด็นหนึ่งคือ ข้อสรุปในหลายประเด็นของผม ท่านไม่เห็นด้วย ซึ่งท่านย้ำว่า หากไปสรุปประเด็นแบบนี้ เวลาสอบอาจจะโดยหลายคำถามเลย บางอย่างไม่จำเป็นต้องสรุปก็ไม่ต้องสรุปให้เป็นประเด็น ออ.เกือบลืม อีกประเด็นหนึ่งครับ คือการแบ่งหัวข้อ อันนี้ยังทำได้ไม่ดี เหอะๆ พออาจารย์แนะนำเลยนึกออกเลยครับ เป็นปัญหาค้างเก่า อันเนื่องจากมีข้อมูลอีกจำนวนหนึ่งอยากจะใส่ลงไปในวิทยาินิพนธ์ แต่ไม่รู้จะใส่ไปยังงัยดี ฮาฮา รอบนี้ถูกเคาะหัว เลยนึกออกแล้ว

ปัญหาตอนนี้คือ จะทำยังงัยกับแผนงานสำหรับสัปดาห์นี้ จะหยิบวิทยานิพนธ์มาแก้ก่อนหรือว่าจะเอางานตามแผนมาทำก่อน อาจารย์ก็ย้ำว่า รีบๆ ทำ จะได้รีบๆ จบ ค่าเทอมมันแพง ฮือ อันนี้จริง ค่าตอบแทนงานวิจัยชิ้นใหญ่ๆ ชิ้นหนึ่งยังไม่พอกับค่าเทอมเลย สรุปว่า รีบจบดีที่สุด สู้สู้ครับ