ในการประชุมระดมความคิดเรื่องการปฏิรูปการศึกษาทศวรรษที่ ๒ เมื่อวันที่ ๕ พ.ย. ๕๒ ที่ สกอ. เป็นการภายใน กระบวนการเสวนาทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่า เราสามารถใช้ความสุขเป็นเกณฑ์ หรือตัวชี้วัดของ “ครูเพื่อศิษย์” ได้
ครูคนไหน ศิษย์พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า สอนแล้วน่าเบื่อ ทำให้ห้องเรียนเต็มไปด้วยความทุกข์ ยากมากที่จะเป็น “ครูเพื่อศิษย์”
โรงเรียนไหน นักเรียนกว่าครึ่งเบื่อที่จะไปโรงเรียน ไปโรงเรียนเหมือนไปตกนรก เป็นไปไม่ได้ที่โรงเรียนนั้นจะเป็น “โรงเรียนเพื่อศิษย์”
ครูคนไหน เบื่อที่จะทำหน้าที่ครู เบื่อที่จะสอนศิษย์ เข้าห้องสอนทีไรมีแต่ความทุกข์ ครูคนนั้นไม่ใช่ “ครูเพื่อศิษย์”
ครูคนไหน เกลียดชังลูกศิษย์ แม้เพียงคนเดียว ไม่ว่าศิษย์คนนั้นจะร้ายเพียงใดก็ตาม ยากที่จะยอมรับได้ ว่าท่านเป็น “ครูเพื่อศิษย์”
การทำความดี แล้วผู้ทำมีความทุกข์ ยังไม่ใช่ความดีที่แท้จริง
วิจารณ์ พานิช
๕ พ.ย. ๕๒
โรงเรียนไหน นักเรียนกว่าครึ่งเบื่อที่จะไปโรงเรียน ไปโรงเรียนเหมือนไปตกนรก เป็นไปไม่ได้ที่โรงเรียนนั้นจะเป็น “โรงเรียนเพื่อศิษย์”
ครูคนไหน เบื่อที่จะทำหน้าที่ครู เบื่อที่จะสอนศิษย์ เข้าห้องสอนทีไรมีแต่ความทุกข์ ครูคนนั้นไม่ใช่ “ครูเพื่อศิษย์”
ครูคนไหน เกลียดชังลูกศิษย์ แม้เพียงคนเดียว ไม่ว่าศิษย์คนนั้นจะร้ายเพียงใดก็ตาม ยากที่จะยอมรับได้ ว่าท่านเป็น “ครูเพื่อศิษย์”
การทำความดี แล้วผู้ทำมีความทุกข์ ยังไม่ใช่ความดีที่แท้จริง
วิจารณ์ พานิช
๕ พ.ย. ๕๒
ครูคนไหน เกลียดชังลูกศิษย์ แม้เพียงคนเดียว ไม่ว่าศิษย์คนนั้นจะร้ายเพียงใดก็ตาม ยากที่จะยอมรับได้ ว่าท่านเป็น “ครูเพื่อศิษย์”
การทำความดี แล้วผู้ทำมีความทุกข์ ยังไม่ใช่ความดีที่แท้จริง
วิจารณ์ พานิช
๕ พ.ย. ๕๒
๕ พ.ย. ๕๒
หลายวันมานี้ผมไม่พอใจ "ลูกศิษย์" คนหนึ่งเป็นอย่างมาก ผมไม่ได้เป็น "ครูเพื่อศิษย์" มาหลายวันแล้ว บันทึกนี้กระตุกความคิดผมมากเลยครับ
สวัสดีค่ะ ท่านอาจารย์ Prof. Vicharn Panich
การทำความดี แล้วผู้ทำมีความทุกข์ ยังไม่ใช่ความดีที่แท้จริง.. ที่หนูเคยเห็น.. ก็มีเป็นแบบผักชีโรยหน้าด้วย.. ไม่รู้ว่าเขาจะทุกข์บ้างไหมค่ะ.. ขอบคุณค่ะ..