ตั้งแต่นี้ต่อไป “อย่าทำให้ใครต้องทุกข์ใจอีกเลย” ไม่ว่าจะด้วยการกระทำหรือด้วยวาจาก็ตาม
           บันทึกนี้เป็นความรู้สึกที่มีต่อเนื่องมาจากบันทึกที่แล้ว  เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากความ “เข้าใจ” ในคำว่า “เพื่อนร่วมทุกข์” เห็นว่าคนเราล้วนแต่ต้องทุกข์ใจเมื่อต้อง “พลัดพรากจากสิ่งที่ตนรัก” ด้วยกันทั้งนั้น ไม่มีใครก้าวข้ามสิ่งเหล่านี้ไปได้ จะช้าหรือเร็วเท่านั้น จะทุกข์อยู่นานหรือไม่ ย่อมขึ้นอยู่กับว่า “ทำใจ” ได้เร็วแค่ไหน สิ่งนี้ทำให้มองเห็นว่าจริงๆ แล้วคนเรานั้นไม่ได้แตกต่างกันเลย เราล้วนแต่ต้องเผชิญความทุกข์กายทุกข์ใจ มากบ้าง น้อยบ้าง เป็นธรรมดา นี่แหละหนาความหมายของคำว่าการเป็น “เพื่อนร่วมทุกข์”
 
            รู้สึกว่ามุมมองของตัวเองเปลี่ยนไป ตั้งใจว่าตั้งแต่นี้ต่อไป “จะไม่ทำให้ใครต้องทุกข์ใจอีก” ไม่ว่าจะผ่านมาทางการกระทำหรือทางวาจาก็ตาม เพราะตระหนักแล้วว่าคนเราต่างก็ต้องเผชิญกับความทุกข์กันอยู่แล้ว เราจะไปเพิ่มความทุกข์ให้เขาอีกทำไม. . . สิ่งที่เราทำได้และควรทำก็คือการทำให้เขามีความสุขมากขึ้น เราต้องไม่ไปเพิ่มความทุกข์ให้เขา นอกจากนั้นตัวเราเองก็ต้องไม่ทุกข์ใจเพราะการกระทำหรือคำพูดของคนอื่นด้วยเช่นกัน
 
            นี่คือข้อเตือนใจสั้นๆ ที่ผมจะใช้เตือนตัวเอง. . .  “อย่าทำให้ใครอื่นต้องทุกข์ใจ และอย่าได้ไปทุกข์ใจเพราะใครอื่น” หากทำได้ตามนั้น การมาปรากฏตัวของเราบนโลกใบนี้คงจะเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์มากทีเดียว !!