วันนี้ หลังโรงเรียนเลิกพักใหญ่ ผมขับรถออกมาถึงสะพานข้ามคลองหน้าประตู สะดุดตากับเด็กๆกลุ่มหนึ่ง กำลังเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน ส่วนใหญ่ที่เคยเห็น มักเป็นเจ้าตัวเล็กๆชั้น ม.1 หรือ ม.2 แต่นี่ตัวใหญ่ๆทั้งนั้น ม.5 ครับ นักกีฬาฟุตซอลของโรงเรียน ที่เพิ่งซ้อมกันเสร็จเมื่อตะกี๊นี้เอง เห็นแสงยามเย็นสวยๆด้วย จึงหยุดรถ ฉวยกล้องได้ ก็รีบจ้ำไปหาเด็กๆกลุ่มนั้นทันที 

“เฮ้ย! อาจารย์จะถ่ายรูป” สำเนียงเหน่อแบบบ้านกร่าง ตะโกนบอกต่อกัน เป็นคำทักทายครูไปในตัว 

“เธอเล่นไปตามปกติของเธอเลย เดี๋ยวครูเลือกถ่ายเอง” ผมทักทายนักเรียนบ้าง เวลาถ่ายกิจกรรมการเรียนการสอนในห้องก็อย่างนี้ครับ ชอบถ่ายแบบไม่รู้ตัว อิริยาบถดูเป็นธรรมชาติดี 

ใช้โหมดถ่าย Portrait ก่อนเลย เล็งได้ก็กดๆ แล้วก็ลองเปลี่ยนเป็นโหมด A(Aperture-Priority Auto)บ้าง โหมดนี้เราตั้งรูรับแสง ส่วนกล้องจะตั้งความเร็วชัตเตอร์ให้อัตโนมัติ ปกติผมชอบใช้โหมดนี้ เพราะสะดวก เร็ว เราเพียงกำหนดภาพให้เป็นชัดตื้นหรือชัดลึก ถ้าชัดตื้นก็เปิดรูรับแสงกว้างๆ หรือตัวเลขน้อยๆ ถ้าชัดลึกก็เปิดรูรับแสงแคบๆ หรือตัวเลขมากๆ 

สำหรับโหมดถ่าย Portrait ของกล้องนั้น ยิ่งง่าย เพราะอัตโนมัติหมด กล้องจัดการให้เสร็จทั้งรูรับแสงและความเร็วชัตเตอร์ เรามีหน้าที่แค่เล็ง จัดภาพอย่างที่ชอบเท่านั้น 

ไม่เคยถ่ายลักษณะอย่างนี้ ไม่ทันได้คิด ไม่ได้เตรียมตัว ถ่ายจริงๆยาก เพราะเด็กๆเคลื่อนที่ตลอด ตำแหน่งแต่ละคนกระจัดกระจาย ไม่รู้จะจัดภาพอย่างไรให้สวย เป็นเอกภาพ หรือสมดุล แต่ก็กดชัตเตอร์ไปเรื่อย แบบไม่หยุดเหมือนกัน 

ไม่นานนัก เด็กก็เลิก ระหว่างถ่ายไม่มีเวลาดูภาพด้วยซ้ำ ว่าดีหรือไม่ดี เด็กเลิกก็หมดเวลา เรื่องจริงของการถ่ายภาพ หลายเหตุการณ์เป็นอย่างนี้ครับ ต้องทำให้ทันเวลา 

เล่ามายืดยาว ไม่ใช่อะไรดอก พอถ่ายเสร็จ เด็กๆเลิกกันแล้ว เพิ่งจะนึกออก ลักษณะอย่างนี้ น่าจะใช้อีกโหมดหนึ่ง คือโหมด S(Shutter-Priority Auto) เพราะแค่เราตั้งความเร็วชัตเตอร์ เพื่อจับอาการเคลื่อนที่ของเด็กๆ กล้องจะตั้งรูรับแสงให้เองอัตโนมัติ ซึ่งน่าจะได้ภาพดีกว่านี้ 

“เสียใจด้วย เวลาของคุณหมดแล้ว” ผมบอกตัวเอง