"ตอนนี้แรงใจผมใกล้จะหมด แม้แต่จะตดยังไม่มีแรง"

     

           

 

             ตั้งแต่ผู้เขียนให้นักเรียนเขียนอนุทินชีวิตมาส่งทุกอาทิตย์  โดยเขียนบันทึกทุกวัน  วันละไม่ต่ำกว่า  ๕ บรรทัด   นับเป็นงานหนักสำหรับนักเรียนและเป็นงานที่ต้องใช้ความอดทนสำหรับครูที่ต้องนั่งตรวจงานอย่างละเอียดถี่ถ้วน  ไม่พลาดทุกตัวอักษร   คำใดเขียนผิดจะแก้ไขให้   แล้วให้นักเรียนไปคัดคำที่ถูกต้องมาส่ง


                ผลจากการเขียนบันทึกของนักเรียน   ในครั้งนี้...ทำให้เห็นแววนักเขียนของลูกศิษย์หลายคน ซึ่งดู ๆ แล้วน่าจะเขียนได้ดีกว่าคุณครูด้วยซ้ำ


               มีนักเรียนคนหนึ่งซึ่งเป็นประธานนักเรียนเขียนรำพึงรำพันไว้ว่า  

       "ตั้งแต่ผมเป็นประธานนักเรียน       ชีวิตในวัยมัธยม ฯ ของผมก็แทบไม่มีความสุข   หากผมไม่ได้เป็นประธานนักเรียน  ผมคงมีความสุข สนุกสนานมากกว่านี้....  น้อง ๆ  มาเขียนแสดงความคิดเห็นการทำงานของกรรมการนักเรียนใส่กล่อง  มีแต่ว่ากรรมการนักเรียน...  ตอนนี้แรงใจของผมใกล้จะหมด  แม้แต่จะตดยังไม่มีแรง..."


               ในช่วงวันแม่ผู้เขียนมอบหมายให้นักเรียนที่่สอนไปเขียนเรียงความเกี่ยวกับแม่  โดยตั้งชื่ออะไรก็ได้   มีข้อแม้ต้องให้แม่อ่าน  และเขียนแสดงความคิดเห็น พร้อมทั้งเซ็นชื่อจึงจะได้คะแนน....


                คนส่วนใหญ่ส่งกันหมด   เหลือแต่ประธานนักเรียนที่ไม่ยอมส่ง...  พยายามให้โอกาสเคี่ยวเข็ญจนวินาทีสุดท้าย  เพราะมั่นใจว่าเขาจะเขียนได้ดีอย่างแน่นอน...  ในที่สุดเด็กก็เขียนมาส่ง   ในวันสุดท้ายที่ครูยื่นคำขาด   ไต่ถามเหตุผลจึงทราบว่า  ลายมือไม่ดีไม่ชอบเขียนด้วยลายมือ   หากให้พิมพ์จะพิมพ์กี่หน้าก็ได้... แต่ครูบังคับให้เขียนด้วยลายมือตนเอง...

 

                ตอนนี้เราลองมาอ่านงานเขียนของประธานนักเรียนกันดีกว่าค่ะ....     ดูซีคะว่าสมกับการรอคอยและขอร้องให้เขียนหรือไม่
                      ...............................

คุณแม่ขี้จุ๊

                 แม่ของผมเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ปากแข็งมาก   จึงมักพูดในสิ่งที่ตรงข้ามกับห้วใจของตัวเองเสมอ       ซึ่งพ่อของผมรับประกันความปากแข็งของแม่ผมได้เลยว่า  ไม่มีใครในปฐพีนี้ที่จะมาทาบรัศมีความปากแข็งของผู้หญิงคนนี้ได้อีกแล้ว     แต่สิบปากว่านั้นก็ไม่เท่ากับตาเห็น   จะกี่แสนกี่หมื่นตาเห็นก็ไม่มีทางเท่ากับการได้สัมผัสด้วยตัวเอง

 

                 เมื่อราว ๆ สิบปีก่อนตอนผมยังเด็ก    ช่วงนั้นทางบ้านของผมยังไม่ค่อยมีฐานะสักเท่าไร    อาหารในแต่ละมื้อก็ไม่ได้มีมากมายอะไร    มีเพียงแค่กับข้าวสองอย่าง  ข้าวหนึ่งหม้อกับคนกินอีกห้าคน     ผมในวัยกำลังโตก็กินจุกว่าน้อง ๆ   อีกสองคนซึ่งกินอิ่มไปก่อนแล้ว   ผมและแม่นั่งกินข้าวกับปลาทู    แม่ของผมแทะเนื้อปลาให้ผมกิน   แล้วตัวเองก็คอยแทะเศษเนื้อปลาที่ติดตามก้าง    ผมเคยแบ่งเนื้อปลาให้แม่    แต่แม่ก็ไม่กินแล้วบอกว่า  "แม่ไม่ชอบกินมันไม่อร่อย"   ผมคิดในใจว่า    "ถ้าไม่อร่อยแล้วจะเอามาให้เรากินทำไม"    ผมก็เลยจะไม่กินด้วย     แม่ผมก็บอกอีกว่า   "ไม่กินไม่ได้นะ    เดี๋ยวผีปลาทูมันจะโกรธที่ไม่ยอมกินเนื้อมันให้หมด      แม่ไม่กลัวหลอกแล้วเราละกลัวไหม ?"     ผมไม่ได้พูดอะไรแต่นั่งกินปลาจนหมด      แล้วก็ไม่เคยมีผีปลาทูมาหลอกผมอีกเลยเพราะผมกินเนื้อปลาหมดทุกครั้ง

 

                 บางเวลาที่ผมทะเลาะกับน้อง   พ่อก็มักทำโทษผมหนักกว่าน้อง ๆ  เพราะผมเป็นพี่คนโตแต่ไปรังแกน้อง     แม่ก็วิ่งเข้ามาห้ามพ่อเสมอเมื่อเวลาผมถูกพ่อทำโทษ    แม่บอกว่า   "อย่าไปตีมันแรงนะ    เดี๋ยวไม้เรียวหัก   ขี้เกียจไปหยิบใหม่มา  เดี๋ยวไม่มีไม้ไว้ตีมัน"   ทั้ง ๆ ที่หลังบ้านพ่อเหลาไม้เรียวเก็บไว้เป็นเข่ง

                        

  

 

             ผมได้เรียนมัธยมต้นที่โรงเรียนคงทองวิทยา   ในตอนนั้นครอบครัวของผมเริ่มมีฐานะดีแล้ว    อาหารการกินก็ไม่ขัดสน    จึงไม่ค่อยได้ยินเรื่องผีปลาทูอีก   ในช่วงการสอบปลายภาค     ผมทุ่มเทเวลาอ่านหนังสือจนดึกดื่นทุกคืน    แล้วแม่ก็เดินมาในห้องของผมพร้อมกับรังนกสกัดหนึ่งถ้วยทุกคืนที่ผมนอนดึก      แม่ผมบอกว่า  "เอานี่ไปกินซะแล้วนอนเร็ว ๆ   รังนกเนี่ยแม่ซื้อมาเยี่ยมคนอื่น   แต่มันเหลือเลยเอามาให้กิน   ถ้าไม่กินระวังผีนกนางแอ่นมาหลอก"      ผมรู้ว่าแม่พูดเล่น    ผมรู้ว่าแม่เป็นห่วง    ผมรู้เสมอแต่แม่ปากแข็งไม่่ยอมพูดตรง ๆ   ชอบหาเรื่องนู้นเรื่องนี้มาอ้าง     ถึงอย่างนั้นผมก็รักแม่นะครับ



            

 

                  ถึงจะปากแข็งถึงจะขี้จุ๊  แต่ผมก็ยังรักผู้หญิงคนนี้เสมอครับ      สุดท้ายนี้ขอคุณพระศรีรัตนตรัยและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย      ดลบันดาลให้แม่ของผมมีความสุข    มีสุขภาพที่แข็งแรง  คอยมาขี้จุ๊ใส่ผมและน้อง ๆ ตลอดไปนะครับ
                                                                          

                  นาย ต่อศักดิ์   เกิดต่อพันธ์
                                                                                  
                                   ผู้เขียน

                ............................................
                  



                              ความเห็นของแม่

 

     คุณแม่ไม่ได้เป็นคนขี้จุ๊สักหน่อย(แต่เยอะ)    ซาบซึ้งใน  ความรู้สึกลึก ๆ ของลูกมาก  ถึงอย่างไรก็รักนะ ลูกแม่  ลูกที่รักของแม่  (เผลอก็ลักของอีกด้วย)

                             แม่วิมลรัตน์   เกิดต่อพันธ์

.................................................

ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ต