ขอบคุณพื้นที่ใน GOTOKNOW ที่ให้ผู้เขียนได้เล่าเรื่องของตัวเอง แบ่งปันแก่เพื่อนๆทุกคน

  ตั้งใจจะเขียนบันทึกในยามดึกคืนนี้ เพราะเป็นเวลาอันเป็นมงคลของผู้เขียน เป็นเวลาที่โลกให้โอกาสผู้เขียนอีกครั้งหนึ่ง อีกชาติหนึ่ง และมีชีวิตเพื่อใครหลายๆคน

 วันลอยกระทงในปีหนึ่ง ใครๆที่อยู่ตามบ้านนอกชนบทเช่นเดียวกับผู้เขียน ต่างก็ร่าเริงบันเทิงใจ ที่จะได้นำกระทงของตน ไปลอยในห้วย หนอง คลอง บึง

กระทงหยวกกล้วย กาบกล้วย ประดิษฐ์ประดอยตามมีตามเกิด ด้วยดอกไม้บ้านป่า มีบานชื่น ดาวเรืองเป็นต้น แต่ธูปเทียน ข้าวตอก หมากพลู รวมทั้งเศษสตางค์ครบถ้วน ที่นำใส่กระทง ด้วยหวังจะนำไปบูชา ขอขมาพระแม่คงคาในวันสำคัญ คืนจันทร์เพ็ญเดือนสิบสองนี้

  ปีนั้น ขณะที่ใครๆก็สนุกสนาน เสียงตีกลองร้องเพลงลอยมากับสายลม แต่ยังมีผู้หญิงคนหนึ่ง กำลังอดทนอยู่กับความเจ็บปวดท้อง จะคลอดลูก เสียงเพลง และแสงจันทร์ ไม่ได้อยู่ในความทรงจำในวันนั้น เพราะเธอกำลังจะมีสิ่งที่จะได้ชื่นชม ในวันข้างหน้าต่อไป คือลูกที่กำลังรอฤกษ์ ลืมตาดูโลก

 และแล้วหลังเที่ยงคืนวันลอยกระทง เด็กน้อยก็ถือกำเนิด และได้เป็นที่รักของแม่ เสมอมา จวบจนวันที่แม่ลูกต้องจากกันไป

  ผู้เขียนกำลังระลึกถึงคืนวันเกิดของตัวเอง ใครๆอาจถือวันที่เป็นสำคัญ แต่ผู้เขียนถือว่า หลังเที่ยงคืนวันลอยกระทง เป็นวันเกิดของตัวเอง

 กราบเท้าแม่ด้วยความเคารพสูงสุด ที่อุ้มท้อง และให้ลูกกำเนิดอย่างปลอดภัย

ขอบคุณแสงจันทร์ ที่กระจ่างทั่วท้องฟ้า เหมือนยังปรีดารอต้อนรับชีวิตใหม่ของผู้เขียน

ขอบคุณวันลอยกระทง ที่ทำให้เกิดเสียงขับร้องอย่างสุขสันต์ เป็นเพื่อนแม่ในเวลาที่แม่เจ็บท้อง ในคืนนั้น

และสุดท้ายขอบคุณพื้นที่ใน GOTOKNOW ที่ให้ผู้เขียนได้เล่าเรื่องของตัวเอง แบ่งปันแก่เพื่อนๆทุกคน

 หลับฝันดีนะคะ และผู้เขียนคงได้ฝันดีเช่นกันเพราะคิดถึงแม่เหลือเกิน ในความฝันคืนนี้ จะร้องเพลงลอยกระทงกล่อมแม่ ที่สรวงสวรรค์ เพื่อชดเชยคืนวัน ที่ทำให้แม่ไม่ได้ไปลอยกระทงในคืนนั้นค่ะ

คิดถึงแม่ รักแม่ที่สุดในโลก