รอจนน้องป้อมเคลียร์งานเกี่ยวกับคนไข้อยู่สักครู่ เมื่อน้องป้อมพาตัวกลับมาแล้วเราคุยกันต่อเรื่องบันทึกที่ลองทำไว้แล้วเรียนรู้ร่วมกัน
"เป็นไงวันนี้ มีอะไรดูด้วยกันบ้างเธอ"
"นี่คนนี้ ป้อมให้น้องนักเรียนพยาบาลช่วยซักเรื่องกินอาหารให้ แล้วก็ให้น้องเวรดึกเจาะ DTX ให้ด้วยตามที่หมอขอ"
" อ้าว...ไม่เอาๆ...บอกแล้วไงว่าให้คนไข้เขียนเอง ถ้าเขาไม่เขียน เขียนไม่ได้ หรือ เขียนไม่ครบไม่ว่ากันไง ก็จะลองหาความรู้จากคนไข้ว่าเรายังไม่รู้อะไรอีกเท่านั้นนี่นา เอาใหม่ๆต่อไปให้คนไข้เขียนเองนะ ไม่ต้องไปซัก เดี๋ยวเขาเครียด หยอดป้ายไว้ที่กล่องปลายเตียงนะแหละ บอกเขาไว้แล้วกัน"
"เฮ้ยๆ ป้อมดูนี่หน่อยซิ เห็นอะไรมั๊ย คนนี้มีให้ฮอล์อมด้วย....เมื่อคืนคนนี้มีภาวะน้ำตาลต่ำเหรอ แล้วเช้านี้บอกหมอเขาหรือเปล่า"
น้องป้อมชะงัก ก้มดูกระดาษบันทึก "ป้อมไม่รู้ ไม่ได้ยินน้องเขาโอเคกันนะ"
" งั้น ต่อไปเวลาไม่ได้โอเคกัน ป้อมถามคนไข้ก็ได้ว่า ตอนนั้นมีอาการใจสั่น หน้ามืดหรือเปล่า จะได้เตือนหมอเขาด้วยไง เผื่อพลาด ชีพจรคนนี้ก็ไม่เร็ว เอ๋ ไหนค่าความดันอยู่ไหน..."
ระหว่าง พลิกหาดูค่าสัญญาณชีพในประวัติผู้ป่วยอยู่ เงยหน้าขึ้นมาอีกที น้องป้อมยืนยิ้มอยู่แล้ว ไม่ทันเอ่ยปากอะไรก็มีเสียงเบาๆบอกมาว่า
"ป้อมไปถามคนไข้แล้ว คนไข้บอกว่าเมื่อคืนตอนดึกนอนสบายดี ไม่มีอาการอะไรเลย ร้อนก็ไม่ร้อน เหงื่อก็ไม่ออก ใจก็ไม่สั่น"
" อืม ไม่รู้ว่าเมื่อคืนน้องเวรดึกเขาเจออะไร ไม่มีบันทึกสัญญาณชีพก่อนให้ลูกอมฮอล์ซะด้วย ฝากป้อมคุยกับหมอที่ดูคนไข้แล้วทำความเข้าใจให้ตรงกันหน่อยซิ แล้วถามน้องด้วยถ้าเจอนะ เผื่อบางทีจะมีอะไรเข้าใจคลาดเคลื่อนกันกับที่หมอเขาอยากให้ช่วยกัน เห็นแมะ คนไข้มีสิทธิน้ำตาลขึ้นในมือเราด้วย คนนี้เขากินเข้าไปแค่นี้ ได้ยาไปอย่างนี้ ช่วงดึกเขามีโอกาสเกิดน้ำตาลต่ำ เราได้ความรู้จากเขานะ ขอบคุณน้องเวรดึกที่ช่วยเจาะเลือดให้ นี่ถ้าไม่เจาะก็ไม่ได้รู้กัน คืนนี้ยังไงดูแลดีๆแล้วกัน อย่าลืมบอกน้องว่า ให้วัดสัญญาณชีพใส่ก่อนแก้ไขด้วย ใส่ไว้ที่ช่องหมายเหตุก็ดีจะได้ดูง่าย"
"วันนี้หมอให้กลับบ้านแล้วค่ะ นัดมาเจออีก 2 สัปดาห์" น้องป้อมตอบ
ระหว่างที่คุยกันน้องเภสัชหญิง เดินเข้ามาที่หอพอดี จึงได้มีโอกาสดูบันทึกร่วมกันอีกครั้ง เธอให้ความคิดเห็นว่า
" บันทึกนี้บอกให้รู้ประเด็นคุณภาพบางอย่างว่าอาจจะมีจุดอ่อนในระบบการบริหาร ยา แต่ฟันธงไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าเวลาที่ลงไว้นั้นเป็นเวลาที่ฉีดให้จริงแบบ real time หรือเปล่า"
" ป้อม ฟังแล้วตกลงใจกันเองในทีมแล้วกัน จะลงให้เป็น real time ยังไงให้ง่าย" ฉันหันไปคุยกับน้องป้อม แล้วหันกลับมาคุยกับน้องหญิงต่อ "......เมื่อวานนี้ป้อมเขาถามพี่เรื่องเวลามาตรฐานที่ต้องการในการ ให้อินซูลินอย่างไรจึงไม่เรียกว่าให้ช้า หญิงบอกพี่ป้อมเขาหน่อยซิ"
แล้วฉันก็ปล่อยให้น้องหญิงให้ข้อมูลเรื่องฤทธิ์ยากับน้องป้อม จบแล้วจึงถามเธอต่อว่า
"หญิงราวน์วอร์ดนี้ทุกวันใช่ป่ะ แล้วดูเรื่องแนะนำการใช้อินซูลินอยู่ใช่ป่ะ แล้วตึก 45 ปีใครดูละน้อง"
"ใช่ค่ะ พี่ฮั้วดู 45 ปีค่ะ" น้องหญิงตอบมาด้วยเสียงใสๆ
"งั้นพี่ฝาก 2 คนป้อมกับหญิงช่วยกันดูต่อนะ ว่าได้ข้อมูลอะไรอีก แล้วฝากหญิงด้วยนะ ถ้ามีจุดไหนที่เห็นว่าควรแนะนำพยาบาลเพิ่มเรื่องให้ยา แนะนำให้ด้วยนะ ส่วนเรื่องให้ยาอินซูลิน หมอเขาอยากได้อย่างไร เดี๋ยวจะไปตามถามมาบอกทั้ง 2 คนให้ หญิงเอาบันทึกนี้บอกให้ฮั้วรู้ด้วยนะ"
"ค่ะ" น้องหญิงออกปากรับคำ ก่อนที่ฉันจะเดินผละจากทั้งคู่มา
ก่อนจากมาได้มอบสำเนาเรื่องเล่าที่ถือติดมือไปทิ้งไว้ให้น้องป้อมอ่านด้วย
บันทึกสอนใจ :
มีอะไรอีกมากมายที่เป็นความรู้ติดอยู่ที่ตัวคนไข้ ซึ่งเราเองยังไม่รู้
การ ค้นหาความรู้จากคนไข้ไม่ต้องซักไซ้ไล่เรียงมากก็หาีได้ แค่กล้าลองกับสิ่งเล็กๆที่คิดว่าไม่เสียประโยชน์ของคนไข้สักเรื่อง เดี๋ยวก็เจอความรู้ดีๆเอง
ลองไปเหอะ ถ้ามีเรื่องจะลอง เดี๋ยวความรู้จากคนไข้โผล่มาให้เรียนเอง
หยวน ในสิ่งที่คนอื่นทำให้เราได้และเราก็ทำสิ่งนั้นเองไม่ได้ซะบ้าง อะไรๆ่ดีๆตามมาเยอะเลย ยิ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับการช่วยคน เรื่องการทำเรื่องดีๆ เห็นหรือเปล่า ได้ใจคนทำเขานะ
น่าสนใจมากครับ
สอนพิเศษ
สวัสดีค่ะ
- แวะมาเรียนตอนเช้าค่ะ
-
ตามมาอ่านเรื่องดีๆ ....เพื่อเติมเชื้อไฟ(พัฒนา)