อยู่ในสายตา

เรื่องที่ (๔๒) ผมกับตา

ตั้งแต่จำความได้ “ผม” ก็อยู่กับ “ตา”  แล้ว

ผมเกิดมาเพื่อปกป้องตา

แต่ตาไม่สนใจ ไม่เคยเห็นผมอยู่ในสายตา

มองข้ามและไม่ให้ความสำคัญ

“ก็มันก็แค่ “ขน” ธรรมดาๆ เส้นหนึ่ง สะเออะมาเรียกตัวเองว่า “ผม””

ตาบอก ก่อนจะปิดเปลือกตาลง

ผมแค้นใจ

ทีขนที่ขึ้นบนหัวยังเรียก “ผม” แล้วขนที่ขึ้นรอบตาจะเรียกว่า “ผม” บ้างมันจะผิดตรงไหน เพราะขนก็คือผม และผมก็คือขนชนิดหนึ่ง  ศักดิ์ศรีเราเท่าเทียมกัน

    ตามักจะเข้าใจผิดคิดว่า  การที่ผมงอกอยู่ใกล้สมองจะทำให้ฉลาดกว่า

บ่อยครั้งที่ตาชื่นชมผมให้ผมฟัง

   “ผมได้อยู่ในตำแหน่งที่สูงที่สุด  ได้รับอากาศและได้มีมุมมองที่ดีที่สุด  ผมเส้นบาง ๆ บางเส้น  ยังสามารถบังภูเขา ลูกใหญ่ ๆ ได้”

ตาพูดจรผมอยากตายแล้วเกิดใหม่เป็นผมให้รู้แล้วรู้รอดไป

ณ  หลุมสีดำเบื้องหน้า

สีดำสนิทขนาดนี้  หลุมคงลึกน่าดู

   “เจ้าประคูณ...เกิดชาติหน้าฉันใดขอให้ได้อยู่บนส่วนที่สูงที่สุดของร่างกายบ้าง”

ผมอธิษฐานก่อนกระโดด  ฆ่าตัวตาย

..........................................................

ทั้งหมดคือเรื่องเล่าที่อธิบายว่า   เหตุใด ขนตาโง่ ๆ บางเส้นชอบกระโดดลงมาอยู่ในตาดำของคนเรา

จากหนังสือ นิทานบัวไร