“ความทกุข์ที่แสนสาหัส เป็นสิ่งมหัศจรรย์ เป็นของขวัญที่อาจเป็นโอกาสครั้งเดียวในชีวิตที่ทำให้เราได้หยุดทบทวน กลับมาเห็นใจที่ดิ้นรน กระวนกระวาย อยากหลีกหนีอออกไปให้ไกลแสนไกล เพราะทนกับความทุกข์ไม่ไหว....”

สายฝนที่โปรยปรายมาตลอดทั้งคืน...ประหนึ่งจะชุบชีวิตของต้นไม้ใบหญ้า กบ เขียดน้อยใหญ่ในท้องทุ่ง ได้กระโดดโลดเต้นระริกระรี้ ส่งเสียงร้องระงมจนถึงเช้า   น่าแปลก  พอรุ่งเช้าฝนหยุดท้องฟ้าก็แจ่มใส อากาศสดชื่น  สายลมอ่อนๆ พัดผ่านสัมผัสตัวฉัน  รู้สึกถึงความเย็น... นี่คงใกล้หนาวแล้วกระมัง  ช่วงนี้เองที่เขาเรียกว่า “ปลายฝนต้นหนาว” 

          ฉันมองไปที่สนามหญ้าหน้าบ้านมองเห็นหยดน้ำใสบนใบหญ้า งดงามดั่งอัญมณี ชั่งเป็นวันหยุดแรกในรอบ 2 เดือนที่สงบเงียบภายในบ้านที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่ม  กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเล็บมือนางที่เลื้อยพันเกี่ยวที่ซุ้มประตูโชยมาสัมผัสที่ปลายจมูก  ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ .... นึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต....ที่มีทั้งสุขทั้งทุกข์ปะปนกันไป....รู้สึกขอบคุณเหตุการณ์เหล่านั้น ที่ทำให้ฉันได้เรียนรู้.... เป็นครูของชีวิต

       บ่อยครั้งที่ความทุกข์เข้ามาเยือน บางครั้งก็สาหัสเอาการ  แรกๆ นั้นทุกข์เหลือหลาย เศร้าสร้อย หม่อนหมอง ไม่มีความสุข...พอได้ใช้สติไตร่ตรอง ค่อยๆ แก้ไข.... หันกลับมาดูใจตัวเอง...อะไรทำให้ทุกข์  ทุกข์จริงๆ หรือว่าเราคิดไปเอง  ปรุงแต่งเสียจนคิดว่าทุกข์นั้นใหญ่หลวงนัก  เมื่อหันมาดูใจตัวเองทำให้เห็นทันความทุกข์....

                     

       หลายช่วงของชีวิต ต้องเจอปัญหาผ่านการเคี่ยวกรำของความทุกข์จนหัวใจเหนื่อยล้า ท้อแท้ อ่อนแรง เพราะมองข้ามการกลับมาดูใจตัวเอง  หัวใจจึงว่างเปล่า ไม่มีความสุข  ชีวิตผ่านการเรียนรู้อะไรมามากมาย “ความลับของโลกอยู่แค่เอื้อม  คือ ความสุขที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่อื่นเลย  แต่อยู่ภายในกายในใจเรานี่เอง..”  ถ้าทำกายทำใจให้สุขมันก็สุขได้....ถ้าทำให้ทุกข์มันก็จะรู้สึกทุกข์ไม่มีวันสิ้นสุด

 “ความทกุข์ที่แสนสาหัส เป็นสิ่งมหัศจรรย์ เป็นของขวัญที่อาจเป็นโอกาสครั้งเดียวในชีวิตที่ทำให้เราได้หยุดทบทวน กลับมาเห็นใจที่ดิ้นรน กระวนกระวาย อยากหลีกหนีออกไปให้ไกลแสนไกล  เพราะทนกับความทุกข์ไม่ไหว....”

        เมื่อดิ้นรนอย่างไร้ทิศทาง ทำให้เราพลัดหลงไปติดกับดักของชีวิต  เปรียบเสมือนนกที่ติดอยู่ในตาข่ายของนายพราน แล้วทำทุกอย่างที่จะหนี  แต่ยิ่งหนีกลับยิ่งทำให้เหน็ดเหนื่อย จนไม่เห็นทางออก.....

                 

  • หากเราหยุด....แล้วให้เวลากับตัวเอง หันมาพิจารณาสิ่งที่ทำให้ทุกข์ สิ่งที่ทำให้ต้องทุรนทุรายดิ้นรน หลีกหนี...หันมองกลับมาที่ความทุกข์ ความกลัว ความอยาก ความโดดเดี่ยวในใจของเราอยู่เสมอๆ  ใจเราก็จะอยู่กับความทุกข์นั้นได้อย่างไม่เดือดร้อน มีสติเฉียบคม คิดแก้ปัญหาได้ถูกที่ถูกทาง

                              

การเดินทางของชีวิตของฉัน ผ่านมายาวนานหลายฝนเหลือเกิน..... หนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไรไม่มีใครบอกได้   ไม่มีใครที่จะเป็นที่พึ่งของเราได้ นอกจากตัวเราเอง... ทุกสิ่งที่เข้ามาในชีวิตล้วนเป็นบทเรียนให้ได้เรียนรู้ ทำให้ได้เข้าใจว่า “ไม่มีอะไรที่มั่นคงแน่นอน และได้ดั่งใจเราเสมอไป”

      ทุกข์สิ่งล้วนเกิดขึ้น  ตั้งอยู่  แล้วดับไป  อย่ายึด อย่าติด  จงปล่อยวาง และเมื่อเราเข้าใจความจริงของชีวิต  เราก็จะไม่คอยบังคับให้ทุกอย่างมั่นคงแน่นอน ปล่อยให้มันเป็นไปตามวิถีของมัน   ใจจะค่อยคลายความอยาก ความยึดถือ  ความทุกข์ก็จะน้อยลง  การเดินทางมาหลายฝนของเรา....แม้จะเหน็ดเหนื่อย ก็จะมีคุณค่า มีความหมาย รู้สึกได้ว่าหัวใจอบอุ่น เพราะรู้ว่าทุกขณะ คือการเดินทางบนเส้นทางของความสุขที่เป็นอิสระ และมั่นคง                                 

       

“อยู่ที่เรียนรู้...   อยู่ที่ยอมรับมัน

ตามความคิด...  สติเราให้ทัน

อยู่กับสิ่งที่มี...  ไม่ใช่สิ่งที่ฝัน

...และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด”

        อะไรกันนี่!  วันว่างท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าที่แสนอบอุ่น สดใส  ทำให้ฉันคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาได้มากมายเหลือเกิน.... แต่ก็แอบหวังเล็กๆ ว่าผู้ที่เข้ามาอ่านบันทึกนี้ ได้อะไรๆ กลับไปบ้าง... หวังว่าจะเกิดประโยชน์กับใครๆ บางคน  แม้จะเป็นแค่เศษเสี้ยวหนึ่ง อันน้อยนิด.. ที่ช่วยสะกิดให้คุณหรือเขา หันกลับมามองดูใจตัวเองบ้าง... เพื่อจะได้ลิ้มรสความสุขของหัวใจที่แท้จริง.....

  

       เมื่อเรามีความสุขแล้ว เราก็จะสามารถเผื่อแผ่ความสุขไปยังคนรอบข้าง.... ด้วยการรักษากาย รักษาใจ ด้วยความดีมีศีลธรรม  ต่อยาวเป็นลูกโซ่แห่งความสุข.... เรามีความสุข ยิ้มแย้มแจ่มใส คนรอบข้างย่อมสุขไปกับเราด้วย....

                  

มีบทเพลงหนึ่ง เป็นเพลงที่ครูใจดีเคยใช้ประกอบในบล็อกนี้ เพลงนี้ให้ข้อคิดที่ดีมาก เป็นคติสอนใจคน ฟังเพลงนี้ทำให้รัก(ษา)ตัวเอง

คือ เพลง Live And Learn    

ผู้แต่ง....บอย โกสิยพงษ์ 

เมื่อวันที่ชีวิต เดินเข้ามาถึงจุดเปลี่ยน

จนบางครั้งคนเราไม่ทันได้ตระเตรียมหัวใจ

ความสุขความทุกข์ ไม่มีใครรู้ว่าจะมาเมื่อไหร่

จะยอมรับความจริงที่เจอได้แค่ไหน

* เพราะชีวิตคือชีวิต

เมื่อมีเข้ามาก็มีเลิกไป

มีสุขสมมีผิดหวัง หัวเราะหรือหวั่นไหว

เกิดขึ้นได้ทุกวัน

** อยู่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน

เติมความคิดสติเราให้ทัน

อยู่กับสิ่งที่มีไม่ใช่สิ่งที่ฝัน

และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด

สุขก็เตรียมไว้ ว่าความทุกข์คงตามมาอีกไม่ไกล

จะได้รับความจริงเมื่อต้องเจ็บปวดไหว

(*,**)

 จะร้องเพลงนี้คลอไปด้วยก็ได้นะคะ เนื้อหาให้ข้อคิด กินใจเหลือเกินค่ะ....

       “ในนาทีที่ความสุขหรือนาทีที่เจ็บปวดสักแค่ไหน
ก็ยาวนานแค่หกสิบวินาทีเท่านั้นแหละค่ะ”
       “แค่หลับตา แล้วนับหนึ่งถึงหกสิบเท่านั้น มันจะผ่านไป แล้วมันจะผ่านไป”

ขออวยพรให้ผู้อ่าน และกัลยาณมิตรทุกท่านมีแต่ความสุขนะคะ

  ปล. ฉันบันทึกเรื่องนี้ไว้ในสมุดบันทึกเมื่อเช้าวันอาทิตย์ที่ 25 ตค. 52 
พึ่งจะพิมพ์ในบล็อก ก็วันนี้เองค่ะ
 บันทึกโดย : ครูใจดี
ขอบคุณเข็มทิศหัวใจที่ชี้นำแนวทางให้ชีวิตได้พบความสุข