หวั่นหวั่นว่ารอไปก้อไร้หวัง

แต่จะยังจะย้อนอาทรถึง

กอบเก็บความตามคำที่รำพึง 

 ย้อนคำนึงหนึ่งใครผู้ไกลตา

 

จักชายตาเข้าแนบนัยแอบแฝง 

แม้เธอแหนงหน่ายคำที่พร่ำหา

ก็ขอร่วมใจทุ่มเททุกเวลา  

เอื้อคุณค่าตราตรึงส่งถึงกัน 

 

รู้แต่เมื่อห่างไกลให้ใจหาย 

 เหมือนสุดท้ายเยื่อใยที่ใฝ่ฝัน

   รู้แต่เมื่อเหินห่างระหว่างกัน   

อาวรณ์นั้นท่วมใจจนไข้ซม

 

 

ถวิลให้ใจหวนคร่ำครวญหา

แอบชายตา..ห่วงว่าชื่นหรือขื่นขม 
แม้นรู้ว่าเพียงท่าทีที่ปรารมภ์  

นั้นสั่งสมน้อมสู่เราผู้เดียว 

 

 

และ...ก็พบบางน้ำใจเธอไหลหลั่ง 

ก่อเกิดหวัง...เผื่อแผ่...การแลเหลียว

แต่ก็บาง...เบาหวิวกิ่วคลายเกลียว

ก็เปล่าเปลี่ยวในเหนี่ยวโน้มโลมเมตตา 

 

 

ใครนะว่าหวังคือ...รอ...ที่พอ...หวัง

เอื้อกำลังเพียงพอแห่งรอหา 

แม้ว่าหมดหวังนั้นเนิ่นนานมา

แต่คุ้มค่าแห่งการรอด้วย "พอเพียง"

            

บทประพันธ์ : รัชดาวัลย์ จันทวงศ์ (อิงจันทร์)  ๒๗ ตุลย์  ๒๕๕๒

 

เพลง... รักเจ้าเอย

 

ศิลปิน...สุรัตน์ติกานต์  ชิงชัง  

                    

ศิลปิน..สุรัตน์ติกานต์ พรรคเจริญ เอิร์นThe Star Ost  ชิงชัง

รักเจ้าเอย หัวใจเพรียกหา

ความรักมา แย่งชิงไขว่คว้ากัน

หากไม่เป็นเหมือนเช่นใจปอง

แต่ต้องการครอบครอง

หัวใจจึงมืดดำ เสมือนความชังบังตา

 

ความรักทำให้คนสุขสม

และ่ความรักทำให้คนหลั่งน้ำตา

ต่อให้รู้ว่ารักคือไฟ

แต่จะเดินเข้าไป ขอเพียงให้ได้มา

จะกล้ายอมทำทุกอย่าง

ใครไม่รักไม่รู้

ถ้าใครไม่อยู่ตรงนี้

สิ้นไร้พลังต้านความเสน่หา

ถ้าใครได้รักจะรู้

รักคือยอดปรารถนา

ชาตินี้ถ้าคลาดครา

สิ้นรักไปดวงชีวา จบสิ้นกัน

 

รักเจ้าเอย หัวใจลุ่มหลง

จะช้ำตรม เท่าใดก้อรักเธอ

ผิดเพียงใดฉันพร้อมยอมทำ

แค่เพียงในสักวัน ได้หัวใจของเธอ

มาคู่เคียงเธอก้อพอ