สวนโมกข์คือเสบียงเลี้ยงปัญญา..?

สวนโมกข์คือเสบียงเลี้ยงปัญญา..?

บันทึกนี้ที่สวนโมกข์อีกครั้งหนึ่งในวิถีชีวิตคนที่แสนจะธรรมดาพากันไปชื่นชมธรรมชาติแสวงหาเสบียงเพื่อหล่อเลี้ยงดวงตาแห่งปัญญาของตน  เพราะที่นี่มีที่สำหรับแจกดวงตาแห่งปัญญาด้วยละ 

 ในความเป็นธรรมชาติเราเกือบทำให้ความเป็นธรรมชาติแตกกระจายเพราะมองขึ้นไปบนพุ่มไม้นั้นเต็มไปด้วยไก่ป่า...

เลยเก็บภาพบางส่วนมาให้เพื่อน  ๆชม

พอเดินไปที่ลานหินโค้งเคยนั่งกลางดินทรายฟังธรรมะจากท่านอาจารย์พุทธทาส  ภิกขุตรงนี้ละ...

...พอเดินไปหน่อยมีสองหนุ่มกำลังช่วยกันตจับตัวเล็ก ๆ อะไรสักอย่างเลยเข้าไปดูเขาพูดภาษาต่างประเทศว่ากบภูเขาตัวเล็กเท่าเล็บนิ้วก้อยเด็ก ๆ หลังจากคุยกันได้สักพักเลยรู้ว่าคนหนึ่งมาจากอิตาลีอีกคนมาจากทางรัสเซียมาอยู่สวนโมกข์หลายวันแล้ว  ...วันนี้วันอะไร...เลยบอกไปว่า...วันพฤหัสบดี...พรุ่งนี้วันศุกร์...คือมาปฏิบัติธรรมจนลืมวันเวลา...สวนโมกข์คือเสบียงเลี้ยงปัญญา..?และที่หน้าต่างนี้เมื่อยูมิลงจากรถไฟที่ไชยาแล้วมาถึงสวนโมกข์ตอนใกล้ตี 5 หัวรุ่งแล้วเพื่อนพาเข้าไปแอบดูเห็นท่านเจ้าคุณอาจารย์กำลังนั่งพิมพ์ดีดอยู่ละ...

 

การที่คนเราจะพบความสุขที่เยือกเย็นได้ต้องทำอย่างไร..?  นี้คือคำตอบ...

ทำใจให้สงบ  จะพบความสุขที่เยือกเย็น...นั้นแล.

จำไว้นะ...คุณโยม...