ปัญญาชน กับ บางสิ่งที่ต้องทบทวน

วันนี้ผมเข้ามาติดต่อประสานงานความัดเจนสำหรับตัวเองกับทางมหาวิทยาลัย...ตลอดสองข้างทางเดินระหว่างตึกคณะต่างๆรอบมหาวิทยาลัย ผมถือเอกสารหนึ่งชิ้นที่ผมพยายามติดต่อขอความชัดเจน สุดท้ายก็อัลฮัมดุลิลละฮฺ(ขอบคุณพระเจ้า) สำหรับความชัดเจนที่ตามมาเนิ่นนานนับเดือน ประเด็นของการเขียนบล๊อกไม่ได้อยู่ตรงนี้ครับ แต่มันทำให้ผมฉุกคิดระหว่างเดินอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย เมื่อสัมผัสกับความเงียบเหงาัของบางสิ่ง เลยเกิดคำถามขึ้นกับตัวเองครับว่า 

"อะไรคือความน่ากลัวในมหาวิทยาลัย...?"

 

 

  สิ่งที่ทำให้ผมฉุกคิดสำหรับบันทึกวันนี้คือมุมคิดที่ว่า...หลายคนมักมองความน่ากลัว (ความเป็นห่วงเป็นใยของใครๆหลายคนนั่นแหละครับ) ในมหาวิทยาลัยว่าสิ่งที่เราทุกคนควรจะหาทางป้องกันและช่วยกันแก้ไขเยียวยา คือ ระบบ บุคคล วัฒนธรรมองค์กร หรือ องค์กรแห่งวัฒนธรรม โดยการปรับเปลี่ยนเอาใจเขามาใส่ใจเรา สร้างความคุ้นชิน พัฒนาปรับปรุงตนเอง

       แต่...สิ่งที่ผมคิดว่ามันน่ากลัวมากกว่าสิ่งเหล่านี้ คือ บุคคลที่เรียก "ปัญญาชน" ครับ เพราะอะไรนั่นหรือครับ ช่วงตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ผมได้มีโอกาสพบเจอนักศึกษาหลายท่านและหลากหลายสถาบัน มีสิ่งหนึ่งที่ผมอดคิดและเป็นห่วงไม่ได้ คือ เรื่องวิถีคิดของพวกเขาเหล่านี้ครับ เพราะมีบางสิ่งบางอย่างที่ฝังตัวไปกับความคิดของผู้คนเหล่านี้ไปแล้วครับ และบางครั้งหากเราจะมองหาต้นตอและมักค้นหาไม่เจอกับบางปัญหา คือ การหลงและลืมไปว่าหลายต่อหลายเรื่องมันอาจเกิดจากวิถีคิดของผู้คนกลุ่มนี้ก็เป็นได้ ผมไม่ได้มองแค่ด้านลบนะครับ แต่ อยากจะให้มองอีกด้านนึงว่า...ถ้าเราทุกคนสามารถช่วยเสริมสร้างวิถีคิดพัฒนารอยต่อห้วงของคาวมคิดมันจะทำให้ผู้คนกลุ่มนี้จะกลายเป็นกำลังสำคัญที่จะ่ช่วยพัฒนาบ้านเมืองในอนาคต

       แต่ผมเป็นห่วงมากกว่านั้นครับ คือ แล้ววิถีคิดของคนบางกลุ่มที่สอดแทรกเข้ามาในผู้คนเหล่านี้หละครับใครจะรองรับได้บ้างว่าบางครั้งมันถูกหรือมันจะเป็นอันตรายอะไรไหม๊ แต่ที่แน่ๆผมเจอแล้วครับว่า "ปัญญาชนทุกวันนี้หลายท่านหลวมตัวและเิชิดชูวิถีคิดบางอย่างไปแล้ว" แต่อีกเ่ช่นกันดอกไม้หลากสีย่อมมีความสดใสไม่เหมือนกัน และความสดใสที่ว่านั้น คือ ความน่ากลัวที่ควรระวัง(เอาไว้บ้าง) ดีกว่าเยมและมองเพียงสีสันที่พบเจอ

แต่...............

แต่.............................

แต่................................................

ความน่ากลัวที่เคยชิน ก็ น่าขบคิดนะครับ