ไม่ได้ปลูก..ไม่ได้ส่งเสริม..ลุยทำไม..??

เมื่อวิศวกรลุยสวนยาง…

ไม่ได้ปลูก..ไม่ได้ส่งเสริม..ลุยทำไม..?? 

...................................... 

(ความเดิมตอนที่แล้ว....) 

.............จุดเริ่มต้นอยู่ตรงนี้ครับ.... 

“..โหล..สวัสดีครับ...คุณเกษตร(อยู่)จังหวัดใช่ไหมครับ....ผมชื่อสถิตย์ครับ...คือผมค้นเน็ตฯ....เจอเรื่องกรีดยางครั้งเดียวได้ 2 ถ้วยที่หนองคาย..แก้ปัญหายางหน้าตายหน้าแห้งได้จริงรึครับ...ทำได้ไงครับ..”

“จริงครับ.........ทำได้เพราะผมเก่งครับ..555”

 ไม่ได้พูดแบบนี้นะครับ...จำไม่ได้ว่าคุยอะไรกันบ้าง..เพราะคุยกับผมแค่ 2 ครั้งก็หายเงียบไป..ผมคิดว่าคงไม่เชื่อมั่น..เพราะใน เน็ตฯ มีข้อมูลลวงเยอะมาก..เป็นที่รู้ ๆ กัน...

...........เดือนต่อมา พี่สาวผมบอกว่ามีคณะดูงานจากจังหวัด ปทุมธานี มาขอดูงานยางกรีดครั้งเดียวได้ยาง 2 ถ้วย..

ผมก็ไม่คิดอะไร...คงเป็นคนที่ปลูกยางแล้วสนใจ...มีโอกาสก็คงอยากมาดู...

        ถามไปถามมา...คุณสถิตย์นั่นเอง...เขาเห็นเบอร์พี่สาวผม 2 คนในเน็ตฯด้วย..ก็เลยโทรคุยประสานงานต่อเนื่องกันมาทั้ง 2 ท่าน โดยหารู้ไม่ว่า พี่สาวทั้ง 2 คนอยู่บ้านเดียวกัน 555

     แล้ววันนัดหมายก็มาถึง...เช้าวันเสาร์...ณ วัดโพธิ์ชัย...มีงาน กฐิน ผู้คนมากมาย..ประตูรถตู้เปิดออก..เด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง..แต่งตัวเหมือนจะไปเที่ยวห้าง...ก้าวลงจากรถ....ท่ามกลางความกังขาของคณะต้อนรับทุกคน....


.......เราต้อนรับผิดคณะ..หรือว่าเด็กกลุ่มนี้เข้าใจผิดเกี่ยวกับการเกษตร..กันแน่..เพราะในความคิด..คนสนใจการเกษตรไม่น่าจะเป็นวัยรุ่นแบบเดียวกับเรา....หุ ๆ

        แต่ปรากฏว่าใช่ทีมคุณสถิตจริง ๆ ...เอาละ..จะหมู่หรือจ่า..เดี๋ยวรู้กัน...ตอนนี้มีเวลาจำกัด...ทักทายกันเสร็จ..เก็บภาพ พร้อมทั้งร่วมเป็นเจ้าภาพงานแต่งแบบง่าย ๆ ของหลานชายนายแจ้...ลูกของพี่สาวคนโต...แล้วเราก็กระโดดขึ้นรถตู้..เพื่อดูงานกันทันที...

        “มันได้จริงหรือพี่...ไม่ได้เร่งให้ยางตายนะครับ..ฯลฯ” คำถามต่าง ๆ เริ่มถูกโยนมาหน้ารถ..จนผมเริ่มเมื่อยคอ เพราะต้องหันไปตอบ..

        “แล้วตกลงรวมทีม...กันได้ไง...” ผมเริ่มถามคืนมั่ง..เพราะมันฉีกกฎมาหลายข้อจนทนสงสัยไม่ไหว..

        “ทำงานโรงงานด้วยกันครับ..พ่อแม่เราก็มีสวนยาง..มีไร่นา..จริง ๆ ก็ไม่เคยได้ไปช่วยพ่อแม่ทำหรอก..เคยแต่ขอเงินจากท่านตอนท่านขายยาง..555” เออ..เด็กกลุ่มนี้มันตอบตรงดีแฮะ..

        “ทีนี้พอผมเห็นในเน็ตฯ ว่ากรีดยางครั้งเดียวได้ 2 ถ้วย ก็เลยสนใจ..น่าจะเป็นโอกาสให้ผมช่วยพ่อแม่ได้..ก็เลยมาครับ..”

        “แล้วเพื่อน ๆ เห็นด้วยว่าอยากมา..” ผมถามต่อ..เพื่อถ่วงเวลาไม่ให้ผมเป็นฝ่ายถูกถามฝ่ายเดียว...

        “ผมไม่รู้เรื่องครับ...สถิตย์มันหลอกขึ้นรถ..พอตื่นขึ้นมาก็ถึงหนองคายเลย..ไม่รู้ว่าหนองคายจะไกลขนาดนี้...” อ้าว..มีทั้งคนรู้บ้าง คนไม่รู้อะไร...ได้ยินแค่ยาง 2 ถ้วย ก็คุ้มที่จะมา..(ดูวิธีคิดของเด็กกลุ่มนี้นะครับ...)

        “ไม่เป็นไรน้อง..เดี๋ยวพี่ปรีพาไปอำเภอ..ดูแปลง..ไกลกว่านี้อีก..555”เกษตรปรี..เริ่มกลมกลืนกับวัยเดียวกัน..อิอิ...


        ...จุดแรก..แตงร้าน...แปลงแรกแตงตายหมดสวน...เป็นตัวอย่างที่ไม่ดี...

 

แต่ถัดมาแค่ 200 เมตร พบกับแปลงที่...


 

หัวแปลงงามหางแปลงเกือบงาม...คืองามน้อยกว่า...(สังเกตเสาไฟฟ้า..แสดงว่าแตงแถวเดียวกัน..แต่ใช้เทคนิคต่างกัน)

..........เรียกน้ำย่อย.....ปูทางวิศวกรเห็นว่า..การเกษตร..มีมืออาชีพ..มือสมัครเล่น..เช่นกัน...


     สวนยางพาราอำเภอปากคาด....คือเป้าหมายดูงานจุดที่ 2

 

สวนนี้เริ่มเข้าโครงการปรับปรุงสวนเมื่อ 2 ปีก่อน...เห็นต้นยาง..(ชู 4 นิ้ว..คืออายุสมอง 4 ปี..เอ้ย...อายุยางครับ...ดูต้นซะก่อน) เห็นน้ำยาง....น้องที่เป็นเด็กใต้บอก...ที่บ้านผมถ้าได้แบบนี้..ต้องระวังโดนเรียกค่าไถ่นะพี่..

        วิศวกรนับ 10 คน(หลายคนจบโทอินเตอร์) สอบถามความรู้ในงานที่ตนเองไม่ได้ทำ...ไม่ได้นำไปใช้..แต่อยากรู้...จากเกษตรกร..ป. 6

 

     น้ำใจเล็กน้อยจากคณะดูงาน...อาจจะเล็กไปหน่อย อิอิ..


จากปากคาด เรามุ่งหน้าสู่บึงกาฬ....เสียงโทรศัพท์สำเนียงใต้แว่ว ๆ มาถึงหน้ารถ..พอจับใจความได้ว่า....

“หนูรู้แล้วว่าจะช่วยให้ยางที่บ้านเราดีขึ้น..ได้ผลผลิตมากขึ้นได้อย่างไร...เดี๋ยวหนูกลับไปช่วย..”

        ผมแอบยิ้มเงียบ ๆ ใจเย็นน้อง..รายการใหญ่อยู่พรุ่งนี้ต่างหาก..

 

โปรดติดตามตอนต่อไป