อยู่กับความพอเพียงและเพียงพอ

กลับมาสู่มาตุภูมิของการทำงานเรียบร้อยครับวันนี้...ผมมีภารกิจต้องเดินทางหลังเสร็จสิ้นภารกิจคุมสอบอันเนื่องจากชีพจรลงเท้าต้องไปพบผู้ใหญ่ที่บางกอกหลังเสร็จสิ้นภารกิจก็ถือโอกาสเข้าร่วมงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติฯ

 

       ภาพผู้คนคับคั่งครับ...ขนาดว่าเป็นวันรองสุดท้ายแล้ว

   ภาพแอบถ่ายครับ...อิอิ

  ประเด็นของผมอยู่ตรงที่ว่า... ทำไมอะไรๆก็อยู่ที่บางกอก ผมเข้าไปร่วมงานนี้แทบทุกปีครับพบเจอหนังสือใหม่ๆที่น่าซื้อมากมายครับ แต่มันก็จำกัดด้วยอะไรหลายๆเรื่องครับ อิอิ  (อุ๊บ)

      กลับมาสามจังหวัดถึงเ้้ช้าวันนี้มาถึงบ้านพักก็กะว่าจะพักเอาเรี่ยวเอาแรงเพื่อทำภารกิจต่อในพื้นที่แต่กลับไม่เป็นอย่างที่คิดครับ เปิดบ้านปุ๊บไหงมีคนอยู่ ที่แท้ไม่ใช่ใครที่ไหนครับเพื่อนจากต่างแดนครับ(มาเลเซีย) ก็นั่งพูดคุยพาไปทานข้าวเสร็จก็ส่งขึ้นรถกลับมาเลย์วันนี้ทันที

      ผมนั่งฉงนกับตัวเองถึง ณ ตอนที่กำลังพิมพ์อยู่นี้ คือ ทำไมเราไม่มีเวลาที่จะได้พักและผ่อนคลายบ้าง และหากเราอยู่บางกอกมีอะไรให้ทำมากมายแต่กลับไม่ได้พัก กับ การทำงานในพื้นที่แม้คำว่าพักไม่มีก็มีความสุขไปอีกแบบ

       งานนี้มีอะไรให้คิดอีกแล้วครับว่า...ระหว่างบางกอก : สามจังหวัดายแดนภาคใต้

อะไรคือเราควรขบคิดและทำมันต่อไป