บวชแล้วตั้งใจนะ บวชจนให้เป็นที่พึ่งของคนที่บ้านให้ได้โน่นแหละ

     วันที่ 25 ตุลาคม 2552 วันนี้เป็นวันที่ครอบครัวหนูต้องจดจำ ลูกชายคนเดียวของบ้าน หิ้วกระเป๋าใบเล็กสีขาวเข้ามาขอหลวงปู่อยู่วัด หลังจากที่ขอโอกาสพ่อแม่ บวชเพื่อทดแทนพระคุณ ผู้มาส่งพี่ชายในวันนี้มีพ่อ แม่ หนู (น้องสาวคนเล็ก) และน้าผู้ชายข้างบ้าน ระหว่างขับรถมาก็พูดคุยกัน สบาย ๆ น้าผู้ชายแซวพี่ชายว่า

"บวชแล้วตั้งใจนะ บวชจนให้เป็นที่พึ่งของคนที่บ้านให้ได้โน่นแหละ"

พี่ชายยิ้มและหัวเราะ

ที่วัดในวันนี้มีงานกฐิน แต่พอเข้าไปถึงเขตวัดประมาณบ่ายสามกว่า  ๆ บรรยายกาศเงียบมีเพียงเต้นท์ไม่กี่หลัง

หลวงปู่เมตตามารับ พี่ชายด้วยตัวเองแล้วเอ่ยว่า

"โอ้วันนี้ พาแม่ พาพ่อมาด้วย มาเองคนเดียวไม่ได้บ๊อ"

เราได้แต่ยิ้มให้กัน

หลวงปู่เทศน์สอนอีกเล็กน้อย แล้วบอกว่า

"มาส่งแล้วก็กลับทะแม้ อยู่เฮ็ดหยั๊งหล่ะ"

เราจึงกราบลา แล้วยกกระเป๋าพี่ชายไปส่งที่กุฏิริมสระน้ำ

หนูเห็นกุฏิพี่ชาย ปีติน้ำตาไหล ตลอดเวลา ต้องคอยหายใจกลั้นน้ำตาไว้ พ่อ แม่ และน้าชาย แนะนำพี่ชายต่าง ๆ แล้วเราก็แยกกันกลับ หนูขอกอดพี่ชายก่อนที่จะไม่มีโอกาส และอวยพรให้พี่ชายเจริญ ๆ ขึ้น หนูคิดอะไรไม่ออกรู้แต่ว่า

หนูรักพี่ชายหนูมาก ๆ สิ่งไหน คือ สิ่งดี ๆ ที่น้องสาวคนนี้พอ จะมอบให้ได้ จะไม่รีรอ

    ระหว่างทางกลับบ้านพ่อ เล่าให้ฟังว่า พี่ชายรบเร้าให้พามาหาหลวงปู่ตลอดอาทิตย์ จนพ่อบอกว่า

"ฮ่วย ถ้าไม่พามา เราจะบาปเดะ เนี่ย ฮ่า ๆ" ท่านเอ่ยแบบติดตลก

"แนวมันกะมีอยู่ว่า เพื่อนของน้องมัน บอกว่าให้บวช จั่งแทนคุณพ่อแม่ได้ บวชวัดอื่นกะบ่เอา ต้องบวชอยู่นี่ บวชวัดป่านี่หล่ะ มันกะเชื่อ ชวนไปวัดอื่นกะบ่ไป ซิบวชกับหลวงปู่"

 "คนอื่นเขาแทบจะขอให้ลูกชาย บวชแต่ลูกชายเราเนี่ย มันอยากบวชเอง มันดีตั๊วเนี่ย"

"จะบวชสั้นบวชยาวขนาดไหน ก็แล้วแต่มัน จะบวชตลอดชีวิตก็บวชโลด"

 

หนูนั่งในรถต้องคอยหายใจเข้าลึก ๆ กลั้นน้ำตาแห่งความยินดีไว้ การที่พี่ชายได้ทำตามความตั้งใจ การที่พ่อ แม่ และพี่สาวคนโต (ผู้เสียสละดูแลกิจการที่ร้าน) มีความสุขและยินดีกับการบวชในครั้งนี้ เป็นอะไรที่ น่ายินดีเหนือคำบรรยาย

 ขอกราบขอบพระคุณพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ที่เป็นที่ยึดเหนี่ยวของเราทุกคนในครอบครัว

ขอกราบขอบพระคุณหลวงปู่ที่ให้โอกาส

ขอกราบขอบพระคุณพี่ Ka-Poom ที่เมตตาชี้แนะบอกทาง