เปิ ดตัวเภสัชกรคนเก่งแห่งโรงพยาบาลสมุทรสาครในวันประชุมโต้ะกลม
มหกรรม"วันเบาหวานโลก"
ภญ.ปราณี ลัคนาจันทโชติ
ด้วยบทความสรุปท้ายการเขียนเรื่องเล่าผ่านมาทางอากาศ
หากการผ่านมาของเธอมิได้มาอย่างลมๆ แล้งๆ เพราะมันเป็นการผ่านที่นำพลังใจ ที่ทรงพลังมามอบให้ จึงตัดสินใจนำสิ่งดีๆเหล่านี้มาบันทึกไว้
อาจารย์ขา ...หนูไม่อยากเขียนเรื่องเล่าเลย...ให้ตายซิเมื่อเขียนแล้วกลายเป็นเล่าไม่เลิกไปได้อย่างไร ปาเข้าไป 9 หน้าแล้ว...ถ้าเยอะเกินไปอาจารย์จะแบนก็ได้นะคะ และขอบอกว่าที่เขียนนะเป็นความรู้สึกนึกคิดจริงๆ ณ ตอนนี้ ของหนูเอง..ที่มองไป ฝันไป เรื่องอนาคต ไม่ขอรับรอง เพราะสิ่งที่เกิดมันเนื่องมาจากเหตุปัจจัย เมื่อเหตุปัจจัย ยังมีความผันแปร อนาคตก็ย่อมไม่แน่นอน...
ผู้เล่าเรื่อง ภญ.ปราณี ลัคนาจันทโชติ โรงพยาบาลสมุทรสาคร อ.เมือง จ.สมุทรสาคร
เธอเขียนอย่างนั้นจริงๆ และเธอคิด ทำอย่างนั้นจริงๆ
ได้สัมผัสเรียนรู้ และติดตามการทำงานของเธอ...ภญ.ปราณี สัคนาจันทโชติ เภสัชกรที่รับบทบาททำงานหลายหน้าที่ ..เห็นแล้วไม่อยากเชื่อว่าเธอทำได้ และทำได้ดีทีเดียว
และบทพิสูจน์ที่วงการเถสัชกรของเมืองไทยยอมรับเธอคือ
โล่ห์เกียรติคุณ ศิษย์เก่าดีเด่นสาขาเภสัชกรคลีนิค
โครงการหลักสูตรปริญญาโทเภสัชกรคลีนิคของคณะเภสัชกร 4
สถาบันร่วมกับสำนักพัฒนาระบบบริการสุขภาพ
กระทรวงสาธารณสุข เมื่อ12 มีนาคม 2550
ฉันได้พบเธอ รู้จักเธอ เมื่อครั้งที่เข้าไปสู่ขบวนการปราบเบาหวานให้อยู่หมัด
ในโครงการเบาหวานสุขแต่ไม่หวาน
ของนพ.กรภัทร มยุระสาคร
เห็นเธอทำงานแบบมันๆ เล่นเป็นเรียน เรียนเป็นเล่น
แล้วยังเคยนั่งนึกถึงอาชีพตัวเองว่า
ถ้าเราปรับเปลี่ยนกลวิธีในการสอนมาเป็นแบบที่เธอทำกับผู้ป่วยเบาหวาน
เด็กน้อยของเราคงเรียนรู้อย่างมีชีวิตชีวา
ติดตามความคิดเธอในบันทึกต่อไปค่ะ
