บทเรียนชีวิต : การก้าวย่างที่ไม่ประมาท

          

          "นกไม่มีขน คนไม่มีเพื่อน" จะอยู่อย่างลำบาก หนาวเหน็บ รอบกายมีแต่ความอ่อนไหว และวังเวง หากมีขนมากคงหนักบินลำบาก หรือมีเพื่อนมาก มากจนไม่เป็นตัวของตัวเอง เพราะเพื่อนกันทั้งนั้น

           เพื่อนมีมากมายหากนับจำนวนคนแล้ว จำนวนมาก มากจนไม่สามารถจดจำนวนที่มีได้ แต่ก็สามารถแบ่งได้  5  ประเภท

          ประเภทแรก  เพื่อนที่เคยร่วมชั้นเรียนกันมา เพื่อนสมัยอนุบาล เพื่อนสมัยประถม มัธยมหรืออุดมศึกษา กลุ่มคนเหล่านี้อยู่กับเรามานับปีหรือหลายปี พยายามนึกถึงคนเหล่านั้นและหมั่นติดต่อถึง

         ประเภทที่สอง เพื่อนที่ทำงาน เป็นกลุ่มที่เคยให้ประสบการณ์ เรียนรู้งาน และคอยชี้แนะให้เรามีเงินเดือนมาถึงวันนี้ อย่าพยายามเหยียบคอ หรือฆ่ากันในวิถีการทำงานเพื่อเราจะได้มายืนแถวหน้า

         ประเภทที่สาม เพื่อนที่บ้าน ถิ่นเก่า เคยร่วมเล่น เที่ยวเตร่ สนุกสนานสมัยเด็กๆ เขาเหล่านั้นอาจไม่ได้เรียนร่วมชั้น แต่เป็นผู้ที่เคยเข้าใจ กอดคอร่วมทุกข์สุขกันมา วันนี้เขายังอยู่ที่เดิม ตั้งหลักปักฐานมีทั้งร่ำรวย ยากจน บางครั้งไม่กล้าจะทักทายเพราะความเป็นเพื่อนมันห่างกัน ได้แต่เตร่ๆมอง เราอยู่เงียบๆ

        ประเภทที่สี่ เพื่อนร่วมเดินทาง แม้จะพานพบกันที่ประชุม วงสนทนา  ร้านน้ำชา ป้ายรถเมล์  ร้านสะดวกซื้อ วันหนึ่งเพื่อนเหล่านี้ที่เราไม่คุ้นเคย อาจจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในวันหน้า

       ประเภทที่ห้า เพื่อนร่วมโลก พบกันบนกระดานข่าว MSN  ตอบกระทู้ เมลขยะ  วันหนึ่งเราอาจจะเจอตัวจริงและไม่ยอมรับถึงกระทู้ที่เคยเสนอแนะเราไว้อย่างหวานฉ่ำหรือคารมร้ายที่เฉือนแนวคิดด้วยตัวอักษรเพียงไม่กีตัว หรืออาจจะเป็นเพื่อนที่มีแต่นามแฝงแต่ไร้ตัวตนที่แท้จริง

        ใครจะมี"เพื่อน"จำนวนมากหรือน้อย จึงไม่ใช่อยู่ที่การศึกษาหรือการพบปะผู้คน  แต่อยู่ที่การแสดงตัวตนที่แท้จริงของตัวเองต่อเพื่อนทั้ง 5 ประเภทมากกว่า ...วันนี้คุณมีเพื่อนทั้งหมดกี่คน