เธอก็มีอาการเจ็บปวดทางวิญญาณจากคำพูด
ได้รับฟังเรื่องราวแบบผ่านๆ แต่กลับรู้สึกสะเทือนใจอย่างแรง
ผู้เขียนได้ยินเจ้าของร้านล้างรถ สามีภรรยาคุยกันว่า"เล็กมันกลับมาตายที่บ้านแล้วนะ" พอดีผู้เขียนหันกลับไปพอดี เขาเลย ชวนคุยเล่ารายละเอียดเพิ่มเติม"เพื่อนรุ่นน้อง เป็นมะเร็งลำไส้ ป่วยจนแขนเหลือเล็กเท่าสายยาง" ว่าแล้วก็ชี้ให้ผู้เขียนดูสายยางเล็กสัก 4 หุน ได้ละมัง นึกในใจว่าเขาคงเจ็บหนักจนร่างกายไม่ไหวแล้วแน่ๆ แต่ภรรยาเจ้าของร้านบอกผู้เขียนว่า เขามีสติดีมาก รู้ตัวจนตาย น่าสงสารวันสุดท้ายสั่งสามีว่าไม่ต้องทำอาหารให้แล้ว
แต่เรื่องเหล่านี้ จะว่าไปกับคนที่ไม่รู้จักกัน ก็ไม่ค่อยสร้างความสะเทือนใจสักเท่าไหร่ แต่เรื่องต่อไปนี้ต่างหาก ที่ผู้เขียนอยากจะนำมาเป็นอุทาหรณ์ สำหรับบุคลากรทางการแพทย์ทุกคน เพื่อนผู้ร่วมอาชีพของผู้เขียนทุกคน
เรื่องเล่าต่อว่า เมื่อสองวันก่อนที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ที่คนไข้รักษาตัวมาเป็นเดือน ตามสิทธิ์ประกันสังคม บางครั้งคนไข้ก็มีความเจ็บปวดมาก ทุรนทุราย จนแพทย์ต้องฉีดยาระงับปวดที่รุนแรงให้ ซึ่งเป็นที่ทราบกันดีว่า ยานี้ชะงัดนัก คนไข้แทบจะผล็อยหลับคาเข็มทีเดียว และก็หายทรมานเมื่อตื่นขึ้นมา จนกว่าจะหมดฤทธิ์ยา ผู้เขียนเคยพยาบาลคนไข้โรคมะเร็งมาก่อน
แต่การหลับหรือหมดฤทธิ์ของคนไข้
ไม่ได้หมายความอย่างที่เราเห็นเลย
ฟังต่อนะคะ
คุณน้อยได้เล่าเรื่องราวที่เธอได้ยิน ขณะยาออกฤทธิ์ว่า "พี่แหวว หมอเขาจะฆ่าฉัน" หมอเขาถามสามีว่า ฉีดให้หลับไปเลยไหม จะได้ไม่ต้องฟื้นมาทรมานอีก
หลังจากนั้น แม่และสามีก็ตัดสินใจว่า จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร อยู่กันมาตั้งยี่สิบปี
เมื่อคนไข้ตื่นอีกครั้ง ก็ขอร้องให้ญาติพากลับบ้าน เธอบอกว่า อยากกลับไปตายบ้าน เพราะนอกจากอาการโรคที่กำเริบมากที่ทรมาน และเธอก็มีอาการเจ็บปวดทางวิญญาณจากคำพูดของหมอ ที่ได้ยินด้วย
แล้วคุณน้อย ก็กลับมาเสียชีวิตที่บ้าน.....
.....ภายในสองวัน หลังกลับบ้านนั่นเอง
ถ้ารู้ว่า คนเจ็บหนัก อายุไม่ได้ยืนยาวนัก ถ้ารู้ว่าที่จริงยา ก็ไม่ได้ทำให้คนหมดสติ เหมือนตาเห็น ถ้ารู้ว่า คำพูดเหล่านี้ แม้จะพูดออกไปด้วยความคิดว่า เป็นทางที่ดีสำหรับใครๆ คุณหมอคนนั้น จะยังพูดคำนั้นไหม คำพูดที่ทำให้เกิดการบาดเจ็บทางวิญญาณ
พอเสียที กับการพูดรดหัวคนไข้ ที่คิดว่าเขาหลับ หรือสาหัส เลิกเสียที คำพูดที่ไม่ได้สร้างกำลังให้ใครทั้งสิ้น แม้แต่ตัวคนพูดเอง
เพราะคำพูดสั้นๆนั้น อาจทำร้ายจิตวิญญณของใครก็ได้ โดยที่คนพูดจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม


ขอบคุณค่ะ..สำหรับข้อคิดในการระวังคำพูด...ซึ่งในวงการครูเราก็ต้องระวังเช่นเดียวกัน แต่สำหรับผู้ป่วยกำลังใจเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
สวัสดีค่ะคุณnoktalay
มนุษย์มีความพิเศษ
หูเป็นสิ่งสุดท้ายที่จะดับ
บางครั้งคนใกล้สิ้นใจ
หูยังได้ยินอยู่
โบราณจึงสอนให้คนใกล้ชิดช่วยบอกทางไปของคนกำลังจะตาย
เขียนไว้เป็นอุทาหรณ์ และระมัดระวังกับทุกๆคนค่ะ
แม้ไม่เจ็บป่วยก็ตาม
ขอบคุณมากค่ะ
สวัสดีค่ะคุณตันติราพันธ์
สวัสดีค่ะคุณผึ้งงาน_SDU
ขอบคุณค่ะได้รับความรู้เพิ่มเติมด้วย
สร้างปากมาเพื่อการดำรงชีวิต
สร้างหูไว้รับรู้สิ่งสุดท้ายของชีวิต
ล้วนมีหน้าที่ที่เป็นประโยชน์ต่อการเกิดเป็นมนุษย์ทั้งสิ้น
โปรดระมัดระวังอย่าใช้ผิดวิธีอีกต่อไปค่ะ
ชอบประโยคนี้มากค่ะ อย่าปล่อยคำ..ที่ทำให้บาดเจ็บทางวิญญาณ.. จะจดจำไว้ และใช้เตือนใจกำกับกริยา คำพูด ไม่ว่าจะป่วยหรือไม่ป่วย ก็ไม่มีใครอยากฟังถ้อยคำที่ ทำให้บาดเจ็บทางใจและวิญญาณ...ขอบคุณค่ะ...
สวัสดีค่ะคุณnulek
ขอบคุณมากค่ะ
ถ้าบันทึกนี้จะเป็นประโยชน์ต่อการสำรวมกายใจตน
ดิฉันก็ขอมอบความรู้สึกสุขใจที่ได้เขียนแบ่งปันเรื่องราวของคุณเล็ก
และขอให้เธอจงหายจากการบาดเจ็บทางวิญญาณด้วยเทอญ
ปัจจุบันยังมีเรื่องราวทำนองนี้ให้พบเจออยู่ไม่น้อยเลยทีเดียวค่ะ โดยเฉพาะผู้ที่อยู่รอบกายป่วยเรื้อรังระยะสุดท้าย คงรู้ดี...
ขอบคุณ ตันติราพันธ์ ที่ช่วยพิทักษ์และเรียกร้องสิทธิแทนผู้ป่วยที่เขาไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะร้องขอ...
ชื่นชมและเป็นกำลังใจค่ะ
พี่รุ่งคะ เรื่องนี้เป็นบทเรียนที่ดีทีเดียวค่ะ บางครั้งการพูดของเรา พูดด้วยความคุ้นชิน แต่คนไข้หรือญาติเขาไม่ชินด้วย ต้องระวัง ต้องรักคนไข้มากๆค่ะ
ขอบคณมากคะ
เรียนคุณหมอรุ่ง
อ่านแล้วสะเทือนใจครับ บางที่เราอาจจะพูดโดยไม่คิด อาจจะบั่นทอนจิตใจคนฟัง
ชอบประโยคทองที่ว่า อย่าปล่อยคำ..ที่ทำให้บาดเจ็บทางวิญญาณ
ขอบคุณที่เตือนสติให้ครับ
สวัสดีค่ะคุณไพรินทร์
ดิฉันก็ช่างใจอยู่ว่าจะเขียนเรื่องนี้ดีหรือไม่
เพราะคนตายก็ตายไปแล้ว
และจะเป็นการซ้ำเติมผู้พูดหรือเปล่า
แต่สรุปแล้วต้องเขียน
เพื่อเป็นวิทยาทานแก่กัน
ในสถานการณ์นั้น
คงคิดกันไปคนละทิศละทาง
แต่ขอเพียงอย่าคิดดังๆจนทำร้ายใครก็พอค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ
สวัสดีค่ะคุณ♥paula ♥ที่ปรึกษาตัวน้อย✿
หลายๆบันทึกของคุณ♥paula ♥ที่ปรึกษาตัวน้อย✿
ก็ช่วยส่งเสริมและสร้างสรรค์สำหรับคนไข้อยู่แล้ว
ช่วยๆกันเตือน จะได้ระมัดระวังกันค่ะ
สวัสดีค่ะคุณพรชัย
รวมถึงคนที่ไม่ได้ป่วยไข้สาหัสด้วยนะคะ
บางคำพูดพูดแล้วกลับคืนไม่ได้
เฝ้าแต่เสียใจ เสียดาย
ขอโทษสักพันครั้ง ยังไม่สามารถแก้ไขเลย
ต้องเตือนตัวเองเช่นกันค่ะ
หลังจากรับฟังเรื่องราวครั้งนี้
ไม่ได้ตั้งใจพูด
แต่คนฟังตั้งใจฟังนะคะ
ขอบคุณค่ะ