ครูดีมีคนเดียวก็พอ ครูดี ๆ มีคนเดียวก็เกินพอ ครูดี และครูดี ๆ ก็ขอให้ "ดีจริง ๆ" ดีได้ทุกสิ่งที่เลือกสรรร...
ทุกวันนี้เรามีครูมาก ครูเยอะ ครู "ซะป๊ะ" ครูอะไรต่ออะไรก็ไม่รู้ เยอะแยะไปหมด
ครูโน่น ครูนี่ คนนี้ก็ครู คนนั้นก็ครู พอครูทำอะไรไม่ดีก็เสียชื่อ "วงการครู..."
ใครต่อใครก็ไม่อยากเป็นครู เพราะเป็นครูต้องแบกรับ "ภาระ" เยอะ
ครูที่ดีจักต้องทำตนให้เป็นตัวอย่างที่ดีทั้งภายในและภายนอกห้องเรียน
วันนี้ไปโรงพยาบาลมา จะทำตัว "สบาย ๆ" เหมือนอยู่ที่วัดก็ไม่ได้ เพราะใครหลาย ๆ คนก็ยังสงสัย การประพฤติ ปฏิบัติของ "ครู" หรือผู้นำทางด้านจิตวิญญาณอยู่
ดังนั้นก็จะต้องนั่งตัวตรง หลังตรง ต้องสงบ ต้องนิ่ง จะปล่อยกาย ปล่อยใจให้ "สบาย ๆ" ไม่ได้...
ครูทุกวันนี้เป็นครูกันแต่เพียงเฉพาะในห้อง พอออกไปข้างนอกก็ทิ้ง "ความเป็นครู..."
พอไปที่ไหน ใครเขาเห็น อ้าว...ครูทำตัวอย่างนี้เหรอ เสื่อมศรัทธาหมด "หมดกัน..."
ดังนั้น คนที่คิดจะเป็นครู ต้องเป็น "ครู" ในทุกลมหายใจ
เมื่อครูดีจะต้องเป็นครูทั้งนอกทั้งใน ใครล่ะที่อยากจะมาเป็น "ครู"
แต่ครูที่สมมติว่าเป็นครูกันอยู่ทั่ว ๆ ไปนั้น ก็เป็นเพียง "ผู้สอนหนังสือ" สอน ก.ไก่ ก.กา ได้ก็เป็น "ครู" กันหมด
คนที่เป็นครูจริงต้อง "สอนตนเอง" ได้ ต้องสอนตนเองให้ได้ก่อนถึงจะไปเป็น "ครู" ของคนอื่น
คนเราเดี๋ยวนี้สอนตัวเองไม่เป็น จ้องแต่จะไปสอนแต่คนอื่น
หรือไม่ก็สนใจแต่ในห้องเรียน ในห้องเรียนเต็มซะเต็มที่เชียว กลับมาบ้าน มาหาครอบครัวแล้วทิ้ง "จรรยาบรรณครู" หมดเสียสิ้น...
เมื่อใดที่ผู้ใดจับตา จับจ้องดูเราอยู่ ก็ขอให้รู้ว่าเราเป็น "ครู" อยู่ ณ ขณะนั้น
เมื่อใดที่ตัวเราดูตัวเราอยู่ ก็ขอให้รู้ว่าเราเป็น "ครู" อยู่ ณ ขณะนั้น
ดังนั้นครูจึงต้องเป็นครูอยู่ในทุกลมหายใจ เพราะเราก็เป็นคน คนหนึ่งที่เห็นตัวเราอยู่ตลอด
อย่าคิดว่าทำไม่ดีแล้วใครไม่รู้ การทำไม่ดีเรานั้นรู้ เพราะเรานั้นก็เป็น "คน..."
เราทุกคนจึงสมควรเป็น "ครู" ดีที่ซึ่งกันและกัน ครูคนเดียว ครูคนดีที่สมควรมีในสังคมนี้เรา ก็คือทำ "ตัวเรา" ให้สมค่า "ครู..."
มาสนับสนุนครูดีค่ะ
สังคมเปลี่ยนไปแต่ครูดีก็ยังเป็นครูดี
หลายคนเข้าใจผิดคำว่าครูดี
ดีอย่างไร
บันทึกนี้จะเป็นคำตอบที่ดีอีกหนึ่งบันทึกค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ตัวเราคือครูของเรา
ท่านทำให้หนูนึกถึงว่า เราต้องสั่งสอนตนเอง
ให้เป็นคนที่เชื่อตนเองได้ กราบไหว้ตนเองได้
ไว้ใจตนเองได้ก่อน
การใช้ตนเองเป็นตัวแสดง
คำตอบก็มีในตนเอง
คำถามก็เกิดขึ้นในตนเอง
เกลียวใจ เกลียวปัญญา คนน่าทึ่งจริง ๆนะเจ้าค่ะ
สาธุเจ้าค่ะ
สังคมนี้มักจะหวังให้ใครคนใด คนหนึ่ง อาชีพใด อาชีพหนึ่งมาแบก มาเข็นคนทั้งประเทศ ทั้งสังคม
คนเข็นก็เหนื่อย คนแบกก็หนัก หนักมาก ๆ ก็หลังหัก ตกม้าตายกันทั้งสองคน...
ถ้าหากทุกคนเป็นคนดี เป็นครูที่ดี
เป็นคนดีที่ตัวเองนับถือ เป็นครูดีที่ตัวเองกราบไหว้แล้ว
จะไม่มีใครแบกใคร ไม่มีใครเข็นใคร ทุก ๆ คนก็จะสามารถเดินก้าวไปเดินสองขาสองตนเอง
"ศีลธรรม" นั้นเองจะทำให้เราคนดี เป็น "ครู" ที่ดี
คนในสังคมปัจจุบันมีศีลที่ "ทราม" สังคมในปัจจุบันถึง "ทราม" ลงไปตามคนที่ไม่มี "ศีลธรรม"
สังคมนี้ขับเคลื่อนด้วยคน "ทุกคน"
คนดี สังคมดี
คนทราม สังคมทราม
เราไม่สามารถทำให้คนอื่น คนใดดีได้
แต่เราสามารถทำให้ตัวเราเองดีได้ เป็นครูที่ดีได้...
ถ้าทุก ๆ คนเป็นคนดี สังคมนี้ก็จะดี
แต่ถ้ามีครูเป็นคนดีอย่างเดียว ไฉนเลยจะไปอุ้มคนทั้งสังคมไว้ได้...
เป็น"ครู" เป็นได้ก็เพราะมีคนปวารณาตัวเป็น"ศิษย์" (ไม่ว่าทางใดก็ตาม)
เมื่อไม่มี "ศิษย์" นั่น ไม่ใช่ "ครู" (ไม่ว่าทางใดก็ตาม)
หาใช่ การแต่งตั้งตนเอง เที่ยวไปป่าวประกาศว่า ตนเป็นครู
หรือ แค่มีใบประกอบวิชาชีพ เท่านั้น...