เด็กหลายคนฟุบหลับ....ทำให้นึกถึงตัวอง สมัยเรียนปริญญาตรี ความที่ดูหนังสือจนดึก นั่งสอบขณะฝนคำตอบเกิดอาการหลับใน จนดินสอ 2 B หล่นที่พื้น... อายแทบแย่...(

คุมสอบ GAT PAT แล้วคิดถึง.....? มากมาย...

 

      เมื่อวันเสาร์ที่ 10 ต.ค. ฉันตื่นเช้ากว่าปกติเล็กน้อย เพราะมีภารกิจคุมสอบ GAT PAT กรรมการคุมสอบต้องรายงานตัวปฏิบัติหน้าที่ตั้งแต่ 7 นาฬิกา  ต้องปลุกสองสาวให้รีบตื่นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเดินทางไปที่โรงเรียนอุตรดิตถ์ดรุณี ซึ่งเป็นสถานที่สอบพร้อมกัน..  ไปเช้าขนาดนี้รับรองว่ามีที่จอดรถแน่นอน

       บรรยากาศการสอบของนักเรียนเป็นไปด้วยความเรียบร้อย  แต่เด็กก็คือเด็กวันยังค่ำ... มักลืมโน่นลืมนี่  บางคนไม่ได้นำเอกสารประจำตัวผู้เข้าสอบที่ปริ้นจากเว็บ สทศ.  บางคนลืมบัตรประจำตัวที่มีรูปและเลขประจำตัวประชาชน 13 หลัก  ต้องเสียเวลาไปติดต่อที่คณะกรรมการกลาง  แล้วมิหนำซ้ำนักเรียนโรงเรียนลับแลฯ คุณชายคุณากร ดัมเมเยอร์วงโยธวาทิต ก็ฝากเอกสารไว้ที่เพื่อนคุณพงษ์สิทธิ์ แต่สอบคนละห้อง เฮ่อ....เด็กหนอเด็ก..... น่าปวดหัวจริงๆ พ่อลูกศิษย์เจ้าขา....บางคนยิ่งแล้วใหญ่ มาสายแล้วยังไม่เตรียมเอกสารใดๆ มาเลย.....อืม...เด็กสมัยนี้มักขาดความรอบคอบ ขาดการวางแผนการทำงาน เมื่อเอกสารไม่ครบถ้วนต้องเสียเวลา เสียสมาธิ  โทษใครไม่ได้  การสอบครั้งนี้มีกฎระเบียบที่เข้มงวดและรัดกุมมากๆ ดร.ปาจารีย์ ผู้ประสานงานศูนย์สอบของมหาวิทยาลัยนเรศวร ท่านย้ำมากเรื่องการตรวจสอบหลักฐานอย่างละเอียด หากไม่ครบ หรือไม่มีรายชื่อจะไม่มีสิทธิเข้าสอบเลย.....

 

 

 

       นี่ถ้าเป็นสมัยเรานะ จะต้องเตรียมเอกสารและอุปกรณ์การสอบไว้ตั้งแต่ตอนกลางคืนแล้ว.... ไม่มีการลืมโน่นลืมนี้เด็ดขาด  ไม่ใช่ครูหรือโรงเรียนไม่ปลูกฝังเรื่องวินัย เรื่องความรับผิดชอบและการวางแผนการทำงาน ฯลฯ หรอกนะ  ครูทุกคนได้ช่วยกันปลูกฝังคุณลักษณะเหล่านี้แก่เด็กๆ ทุกคน  แต่ก็ยังมีเด็กอีหลายๆ คนที่ละเลยคุณลักษณะเหล่านี้ ซึ่งมีปัจจัยหลายๆ อย่าง ได้แก่ ครอบครัว สังคม สภาพแวดล้อมที่ทำให้เด็กสมัยนี้ขาดความใส่ใจในรายละเอียดของการกระทำสิ่งต่างๆ  จนกลายเป็นคนหยิบโหย่ง  ไม่รู้หน้าที่ ประเภท “รอบรู้ แต่ไม่รอบคอบ”  หรือ “มีความฉลาด แต่ขาดความเฉลียว”  ประมาณนั้น

 

       ช่วงเช้าคุมสอบวิชา GAT1 ความถนัดทั่วไป มีนักเรียนขาดสอบ 1 คน สงสัยว่าคะแนนสอนครั้งก่อนคงเป็นที่พอใจแล้วกระมัง ครั้งนี้จึงไม่มาสอบ.... ก็คิดในแง่ดีไว้ก่อน   ไม่อยากคิดว่าขาดสอบเพราะเกิดเหตุร้ายๆ.... เพราะมีประสบการณ์จากการสอบ O-net , A-net  เด็กประสบอุบัติเหตุจนขาหัก น่าสงสารมาก พอเข้าเฝือกและปฐมพยาบาลเสร็จผู้ปกครองก็พามาสอบที่กรรมการกลาง ทั้งๆ ที่เจ็บระบบไปทั้งตัว... อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาจริงๆ.....

 

       มีเด็กคนหนึ่งหน้าตาน่ารักมากๆ ผิวขาว แก้มเป็นสีชมพู ผมยาวหยักศกเป็นรอน มัดรวบแล้วผูกโบว์สีกรมท่า  โห... เหมือนตุ๊กตาเลย....ลูกสาวใครหนอ น่ารักจัง... อยากกอด อยากหอมแก้มซักฟอด... ถ้าเป็นลูกสาวอีกคนคงจะดี ฮิฮิ  (แอบรักลูกชาวบ้านอีกแล้ว..ว ว)    ทำไงได้ก็เราเป็นคนรักเด็กนี่นา  ไม่งั้นมาเป็นครูหรอก.... มันมีความสุขนะที่ได้สอนให้เขามีความรู้ และปลูกฝังให้เขาเป็นคนดี  สุขใจทุกครั้ง ที่เห็นเด็กๆ ประสบความสำเร็จ  ไม่ว่าจะด้านการเรียน ความประพฤติ หรือด้านกิจกรรม  เพราะทุกสิ่งล้วนสมดุลกัน ไม่มีอะไรสำคัญกว่ากัน  ทุกอย่างต้องไปพร้อมๆ กัน จริงไหม?

 

จะเอาภาพตอนเด็กกำลังสอบมาไว้ในบันทึกนี้คงเป็นไปไม่ได้.... 
ใครจะอุตริไปถ่ายรูปตอนสอบ GAT PAT....คงไม่เหมาะและไม่ควรกระทำเป็นอย่างยิ่ง....

 

 ไหนๆ ก็ปิดเทอมแล้ว เก็บภาพบรรยากาศระหว่างครูใจดีกับนักเรียน
ในช่วงที่ผ่านมาดีกว่า... เป็นความทรงจำที่ประทำใจ ระหว่างครูกับลูกศิษย์ค่ะ...

          

ภาพนี้ถ่ายตอนเด็กๆ ทำโครงงานหุ่นยนต์คัดแยกสิ่งของ เขียนโปรแกรมควบคุมหุ่นยนต์ด้วยภาษาซี  เก็บอะไหล่ของเครื่องปริ้นเตอร์ที่ใช้ไม่ได้มาเป้นส่วนประกอบของงาน

 

       พักเที่ยงนัดกับเพื่อนๆ ครูหมู ครูป้อม ครูตู๋ ครูไข่  ครูหงุ่น  ห่อข้าวมาทานด้วยกัน ไปทานที่ห้องบริหารงบประมาณ ซึ่งเป็นห้องทำงานของครูหมูเจ้าถิ่น  พวกเราเป็นศิษย์เก่าที่นี่ โรงเรียนสตรีประจำจังหวัด เรียนมาด้วยกันตั้งแต่ ม.1 จนถึงมหาวิทยาลัย พวกเราต่างมีอุดมการณ์ความเป็นครูเหมือนกัน รักและสนิทกันมากตั้งแต่สมัยเรียน ครูหมูสอนคหกรรม  ครูป้อมสอนคณิตศาสตร์ ครูตู๋ กับครูไข่สอนภาษาอังกฤษ  ครูหงุ่นสอนสังคมศึกษา ส่วนฉันสอนคอมพิวเตอร์ ยังมีคนอื่นๆ อีกสอนวิทย์ ฟิสิกส์ ชีวะ เคมี เกษตร ฯลฯ  แต่ไม่ได้มาคุมสอบในครั้งนี้  ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ เป็นหมอ พยาบาล ผู้จัดการธนาคาร ธุรกิจส่วนตัวบ้าง  รุ่นเรารวมตัวกันทุกปีอย่างเหนียวแน่น เวลาเจอกันก็เข่งกันพูดเสียงดังยังกับโลกจะแตก..(ฮ่า ฮ่า...นอกเรื่องอีกแล้ว)  

         เราต่างก็ห่อข้างมาเผื่อกัน อาหารกลางวันมื้อนี้จึงมากมาย ต้องชวนพี่ๆ และอาจารย์หลายๆ ท่านมาช่วยกันทาน.... ครูหมูออกไปซื้อกาแฟสดมาแจกเพื่อนๆ  เผื่อว่าจะเกิดอาการง่วง....เวลาคุมสอบภาคบ่าย ก็ทานอาหารกันมากเสียขนาดนั้น ไม่ง่วงทนไหวหรือ?.... เลยต้องหาตัวช่วย...ก็คือกาแฟสดแสนอร่อยและเย็นชื่นใจ นั่นไง?....

 

           

พานักเรียนไปทัศนศึกษา ลำปาง ลำพูน เชียงใหม่ เดือนที่แล้ว
ตามโครงการ"ท่องเที่ยวรอบรู้ฟื้นฟูเศรษฐกิจไทย"

 

       ภาคบ่ายเป็นวิชา PAT1 ความถนัดทางคณิตศาสตร์ อากาศร้อนอบอ้าวมาก ขนาดเปิดพัดลมตั้ง 6 ตัว ยังรู้สึกร้อนอยู่เลย สงสารเด็กๆ จัง  อากาศร้อน แล้วต้องคิดเลข.... โห... ความอดทน ความอุตสาหะเป็นเลิศ ต้องยกนิ้วให้เลยแหละ....นึกอิจฉาเด็กที่ได้สอบในห้องแอร์......อากาศเย็นสบายน่าจะคิดเลขได้เลิศกว่าเด็กที่นั่งในห้องที่ร้อนๆ แน่....

       เด็กหลายคนฟุบหลับ....ทำให้นึกถึงตัวอง สมัยเรียนปริญญาตรี  ความที่ดูหนังสือจนดึก นั่งสอบขณะฝนคำตอบเกิดอาการหลับใน จนดินสอ 2 B หล่นที่พื้น... อายแทบแย่...(ฮา...)  สมัยก่อนเวลาสอบไม่มีใครฟุบหลับในห้องสอบเลย...ไม่แน่ใจว่ากลัว หรือเกรงใจอาจารย์...ฮิ ฮิ    ตอนนั้นรู้สึกว่าตัวเอง หน้าแตก..... อายสุดๆ  โดนเพื่อนล้อไปหลายวัน..... เพื่อนเอกเดียวกันก็ไม่เท่าไหร่หรอกนะ..... เพื่อนเอกอื่นซิ...บางคนไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ..เวลาเจอกันเห็นเขามองแล้วอมยิ้ม...อายและเขินมากๆ  แต่ถามองในด้านบวกนะ... เออ..เรากลายเป็นคนดัง....ใครๆก็รู้จักและพูดถึง (ความเปิ่น)  เรียกว่า ได้เกิดเลยแหละ .... ฮ่า ฮ่า 

 

               

ไหว้ครูบาศรีวิชัย เชียงใหม่ค่ะ

 

       เพื่อน ๆ ชอบเรียกฉันว่า “ยัยโก๊ะ”  ความที่ชอบทำอะไรเร็ว  บางครั้งมันก็ผิดพลาด กลายเป็นความเปิ่น ฮา ฮา นี่แหละเอกลักษณ์ของครูใจดี ฮิ ฮิ..  ความหลังช่วงวัยเรียน มีเรื่องราวสนุกสนาน เฮฮาหลากหลายรสชาติ นึกถึงแล้วก็อดอมยิ้มแก้มตุ่ยไม่ได้.... ไม่ใช่ว่าจะมีแต่เรื่องสนุกสนานเฮฮาเท่านั้นหรอกนะ  เรื่องเศร้าๆ ก็มี ประเภทเสียอกเสียใจ ต่อมน้ำตาแตกก็เยอะ ทุกอารมณ์เลยแหละ... แต่ฉันอยากจดจำเรื่องที่ดี ที่ทำให้มีความสุข  จะคิดถึงเรื่องทุกข์ทำไมให้อารมณ์หมองเศร้าเสียเปล่าๆ   ความวุ่นวายและปัญหาในสังคมปัจจุบันมีมากจนเกินพอแล้ว  ทำไมต้องเก็บเรื่องเศร้ามาคิด ทำให้ทุกข์อีกเล่า?   การจดจำสิ่งดีๆ ใจเราก็เป็นสุข อารมณ์ดี คนรอบข้างก็พลอยมีความสุขไปด้วยจริงไหม?..

 

               

บรรยากาศการเที่ยวชมวัดพระธาตุหริภูญชัย วัดพระธาตุลำปางหลวง
หมู่บ้านหัตถกรรมบ้านถวาย และโรงแรมที่พัก กลางคืนมีกิจกรรมเคมป์ไฟด้วยนะ
 

       นี่ฉันคงแก่....แล้วจริงๆ  เขาว่ากันว่า “คนที่ชอบคุยเรื่องอดีตคือคนแก่”  (ชราภาพ)  ใครจะว่ายังไงก็ช่างเถอะ  ฉันมีความสุขกับความทรงจำวันวาน... ที่มีทั้งแม่อุ๊ย  แม่ ครู ญาติพี่น้องและเพื่อนๆ  แล้วก็ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด ทำหน้าที่ลูกที่ดีของแม่ พี่สาวที่ดีของน้องชาย ภรรยาที่ดีของสามี  แม่ที่ดีของลูก ครูที่ดีของศิษย์ เพื่อนร่วมงานที่ดี  หากวันหนึ่งวันใดที่ชีวิตต้องจากโลกนี้ไป ฉันคงไม่เสียดาย.... เพราะตลอดเวลาของการมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้  ฉันคิดว่าฉันทำหน้าที่ของฉันในทุกสถานภาพอย่างดีที่สุดแล้ว.... ดีที่สุดในแบบที่ฉันเป็นที่ไม่ได้เปรียบเทียบกับใครๆ....เพราะฉันไม่เคยคิดว่าฉันดีกว่าใคร  แต่ฉันได้ทำหน้าที่ต่างๆ ของฉันอย่างเต็มกำลัง  เต็มใจและเต็มความสามารถ เท่าที่ฉันมีเรี่ยวแรงและสติปัญญาก็เท่านั้นเอง.....

 

         “อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใครเขา               

          ทำหน้าที่ทุกอย่างของตนเองให้ดีที่สุด

          เป็นประโยชน์ที่สุด ...ทำความดี...เพื่อความดี.....

          อย่าทำดีแบบหวังผล....เพราะหากทำดีเพื่อหวังผล....

          มีแต่จะทำให้เกิดทุกข์.... เมื่อมันไม่ได้ดั่งใจหวัง”

ฮืม .... นั่งคุมสอบคราวนี้ ฉันคิดถึง....อะไร อะไร? มากมายจริงๆ

แถมภาพนี้หน่อย

 

 ทำเจลล้างมือ LP.Gel 2009 ของโรงเรียนลับแลพิทยาคม

โดยการสนับสนุนของท่านผู้อำนวยการสุธีร์  บัวพิมพ์  ผอ.คนเก่งของฉัน

โครงงานนี้ ได้รับรางวัล TORYOD AWARD  ประจำปี 2552

จากหน่วยสร้างสำนึกและพัฒนาประโยชน์จากเอกสารสิทธิบัตร เพื่อการวิจัยและพัฒนา  (สสวพ.)
และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)

 

                   

                    

เมื่อเดือนสิงหาคม 2552 ที่ผ่านมานี้เองค่ะ  เดี๋ยวจะเอาสูตร ไปฝากพี่มหาเหรียญชัย ตามที่พี่เขาขอมา เพื่อเผยแพร่สู่ประชาชน ตามโครงการต้นกล้าอาชีพค่ะ... 

 

 

       บันทึกโดย  :  ครูใจดี