การกระทำ ที่กำกับด้วยสติ ย่อมสำคัญกว่าการกระทำ ที่กำกับด้วยคำพูด"...แม้แต่ผู้ผ่านประสบการณ์เรื่องนั้น ๆ มาอย่างโชคโชน...แต่หากเผลอไผลอย่างคนไร้สติ...เห็นมีแต่จอดโดยไม่ต้องแจว...ทุกรายไป

ครั้งแรกที่ได้ยินคำกล่าวที่ว่า "การกระทำ...สำคัญกว่าคำพูด" ดิฉันรู้สึกว่าชอบ เพราะแลเห็นว่าสิ่งนั้น คือความจริงแท้...เช่นกันในการกระทำของคนเรานั้น...ต้องตั้งมั่นไว้ด้วยสติเสมอ...เพราะหากสติเตลิด จะเกิดปัญญาได้อย่างไร...เมื่อไร้ซึ่งปัญญาแล้ว จะคิดทำสิ่งใดย่อมไม่เป็นผลดีอย่างแน่แท้...ดังนั้น "หากเรามีสติกำกับการกระทำ ก็ย่อมสำคัญกว่าการกระทำ ที่กำกับด้วยคำพูด"...เพื่อให้แลเห็นความจริงในคำกล่าวนี้ ดิฉัน จึงขอเล่าเรื่องราวประสบการณ์ชีวิต...

 

ตอนเป็นนิสิต ป.โท อาจารย์จัดสัมมนาวิชาการ ที่โรงแรมแห่งหนึ่งในจังหวัดยะลา...สมัยนั้น ยะลา ยังเป็นช่วงเริ่มต้นของเหตุการณ์ความไม่สงบ ในตอนค่ำก่อนวันสัมมนา พวกเราพากันไปนั่งจิบกาแฟในร้านแห่งหนึ่ง...สถานที่แม้จะแคบไปหน่อย แต่บรรยากาศค่อนข้างดี มีต้นไม้ใบหญ้าให้ดูชม แถมมีลมโกรกเบา ๆ ทำให้อากาศเย็นสบาย...พอถึงร้านต่างคนเริ่มสั่งโน้นนี่นั้น...กินไปคุยไปตามประสาเพื่อน เน้นศาสตร์ศิลป์เฮฮาเป็นสำคัญ...เรื่องเล่านี้..."จิ๋ว" รับบทตัวเอกของเรื่อง ส่วนเพื่อน ๆ เป็นเพียงตัวประกอบ...จิ๋ว มีแฟนเป็นนายร้อยสอยดาว...จิ๋วเป็นนักจัดรายการวิทยุที่สวยมาก ตัวเล็กกระทัดรัด ฉบับพกพาใส่กระเป๋าได้...(ลักษณะการพูด น้ำเสียง กิริยาท่าทาง และหน้าตาคล้ายกับ "น้องกุ๊ก" ผู้ประกาศข่าวช่อง 3 ที่คู่กับคุณสรยุทธ)...ในร้านแห่งนี้ จิ๋วนั่งข้างพี่แจ๋ว ซึ่งเป็นสาวสวยระดับนางงาม สวยมาก สูง และตัวใหญ่โตเชียว จิ๋วกับพี่แจ๋วนั่งหันหลังให้รั้วประตูทางเข้าร้าน...ดิฉัน นั่งตรงข้ามพี่แจ๋ว...การสนทนาในเวทีกาแฟแห่งนี้ จิ๋ว...เป็นคนเริ่มจุดประเด็น...

จิ๋ว:เฮ้ย!! เพื่อน "หนุ่ย" (แฟนจิ๋ว) บอกว่าในสถานการณ์ความไม่ปลอดภัยอย่างนี้นะ...ถ้าเกิดเหตุการณ์ที่เราไม่คาดคิด มีการยิงกันเนี่ยะ..."หนุ่ย" บอกว่าให้เราหมอบลงกับพื้น แล้วเราจะรอด เพราะเราอยู่ในระดับต่ำกว่าวิถีกระสุน...แล้วเมื่อมีโอกาสเราก็ค่อย ๆ คลานไปหาที่กำบังอย่างชาญฉลาด...(แฟนนายร้อยพูดเตือนสติเพื่อน ๆ...ที่จริงข้อนี้พวกเราก็รู้ เพราะเราเคยดูในหนัง)
 โอ๋: จิ๋ว แล้วถ้าเป้าใหญ่ ๆ อย่างพี่แจ๋วนี่จะรอดไหม? สงสัยจะมีอันเป็นไปตอนคลานนี่แหละ...ท่าจะคลานไม่ไหว (ทุกคนหันไปมองพี่แจ๋ว แล้วหัวเราะ...ส่วนพี่แจ๋ว...ก็ค้อนควับเข้าให้หนึ่งควับเต็ม ๆ ชนิดคอเคล็ดไปข้างหนึ่ง)
จิ๋ว: ไม่แน่ใจนะโอ๋...(พูดเสร็จก็หัวเราะต่อ) เฮ้ย!! จิ๋ว ล้อเล่น...รอดสิ...ก็ "หนุ่ย" บอกว่าวิถีกระสุนไม่พุ่งลงต่ำ...คนยิงโดยปกติเขาจะยิงตราด ปัง ๆๆๆ ในระดับคนที่นั่งหรือยืนอยู่ตรงนั้น (จิ๋วยังคงยืนยันอย่างแน่นหนัก...เพราะคนรักเป็นตำรวจ...พร้อมกับแสดงท่าทางประกอบให้เสร็จสรรพ)

 

ทุกคนในที่นี้ เห็นพ้องตามที่จิ๋วพูด เพราะดูมีหลักการและเหตุผลที่น่าเชื่อถือได้...ทุกคนยังคงแซวกันไปแซวกันมาตามปกติ...คุยอยู่สักพักเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากถนนหน้าร้านกาแฟ...วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งวิ่งถือไม้ไล่ตีวัยรุ่นคู่อริอีกกลุ่ม และวิ่งเข้ามาในร้านอย่างรวดเร็วชุลมุนชุลเกกันพักใหญ่ ดิฉัน กับเพื่อนหันไปดูแบบอึ้ง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนไม่ได้ตกใจแต่อย่างใด นั่งเฉยปกติเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...แต่จิ๋ว...แฟนนายร้อยห้อยกระบี่หรือพังงาไม่แน่ใจ...เป็นผู้มีประสบการณ์มากที่สุดในกลุ่ม...เธอได้ทำสิ่งหนึ่งให้เพื่อน ๆ ดูเป็นตัวอย่าง...เธอไม่ประวิงเวลาอันมีค่าของตนเองไว้...วินาทีแห่งความตื่นเต้นนั้น...เธอนำร่างเล็ก ๆ บอบบางของเธอกระโดดลอยตัวขึ้นบนอากาศ แล้วลอยต่ำลงไปตกลงบนหน้าตักพี่แจ๋ว หญิงสาวร่างใหญ่พอดิบพอดี...พร้อมกับเสียงกรี๊ด ๆ!! ตามประสาคุณหนูแห่งบ้านทรายทอง...ดิฉันกับเพื่อน ๆ นั่งมองจิ๋ว ขณะนี้จิ๋วได้กลายเป็นผู้ปกป้องคุ้มครองชีวิตพี่แจ๋วไปเรียบร้อยแล้ว...และตอนนี้เองที่ทุกคนมองไม่เห็นพี่แจ๋วหญิงร่างใหญ่เลย...มองดูดี ๆ ก็คล้าย ๆ กับราหูอมจันทร์ไม่ผิดเพี้ยน...

เหตุการณ์สงบลง...หลังจากเจ้าของร้านเดินเข้ามาเคลียร์...วัยรุ่นเหล่านั้นก็ออกจากร้าน...ภาพตรงหน้า..."จิ๋ว" ค่อย ๆ นำเรือนร่างอันบอบบางของเธอลงจากหน้าตักและอ้อมกอดของพี่แจ๋ว...หลังจากนั้นทุกคนก็หันไปหาจิ๋ว...แล้วถามว่า "เป็นไงล่ะจิ๋ว...หนุ่ยบอกแล้วไงว่า หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น...ให้ทุกคนหมอบลงกับพื้นแล้วจะรอด...จิ๋วหมอบหรือเปล่าตะกี้"...จิ๋วได้แต่หัวเราะ ฮึ ฮึ!! พร้อมกับพูดว่า "ก็จิ๋วตกใจ"...สรุปว่า เหตุการณ์ครั้งนี้ "พี่แจ๋ว" น่าจะรอดคนเดียว แต่ "จิ๋ว" ตายสนิทเลย ตายตั้งแต่กระโดดลอยตัวขึ้นฟ้าแล้ว...นี่แหละน้า จะรอดหรือจะดับก็อยู่ที่เจ้าสติตัวเดียวจริง ๆ...ดังนั้น "การกระทำ ที่กำกับด้วยสติ ย่อมสำคัญกว่าการกระทำ ที่กำกับด้วยคำพูด"...แม้แต่ผู้ผ่านประสบการณ์เรื่องนั้น ๆ มาอย่างโชคโชน...แต่หากเผลอไผลอย่างคนไร้สติ...เห็นมีแต่จอดโดยไม่ต้องแจว...ทุกรายไป


ขอบคุณภาพจาก...http://www.google.co.th/