เรื่องราว "ครูเพื่อศิษย์" ในแบบฝรั่ง

บทสรุปแห่งความประทับใจจากหนังสือ

"โรงเรียนป(ล)าฏิหาริย์" – Schools of Fish!

โดย

ฟิลิป สแตรนด์  จอห์น คริสเตนเซ่น  แอนดี้ ฮาลเปอร์

แปลโดย

จิระนันท์ พิตรปรีชา

สนพ. ยูเรก้า ราคา 450 บาท  หนา 206 หน้า

 

 

ผมตั้งใจอ่านเล่มนี้เป็นเล่มสุดท้าย  ของหนังสือซีรีส์ “ฟิช – FISH!”

ซึ่งประกอบไปด้วย

Fish , Fish Tales และ Catch (ทั้งสามเล่มมีแปลเป็นไทยหมดแล้ว)

อันเป็นเรื่องราวที่สร้างแรงบันดาลใจให้คนมากมาย

ที่มีที่มาจากตลาดปลา Pike Place Fish ในเมือง Seattle สหรัฐอเมริกา ซึ่งแม้จะเป็นตลาดปลาเล็กๆ แต่กลับมีชื่อเสียงกระฉ่อนไปทั่วโลก

ที่หน้าปกหนังสือเล่มนี้มีตัวหนังสือตัวเล็กๆ ประโยคหนึ่งเขียนไว้ว่า

 

“ขอต้อนรับกลับสู่ไออุ่นและคุณค่าของอาชีพครู”

 

เมื่ออ่านพบก็คิดแย้งในใจว่า เราไม่ใช่ครูนี่นา จะมามัวเสียเวลาอ่านทำไม

แต่ที่ปกหลัง  ดร. วรากรณ์ สามโกเศศ  อดีต รมช.ศึกษา ได้เขียนคำนิยมบางตอนว่า

 

...เมื่อพ่อแม่คือครูคนแรกของลูก ดังนั้นจึงเป็นหนังสือที่จำเป็นต้องอ่านสำหรับพ่อแม่ไปโดยปริยาย...

 

ตัวผมในฐานะพ่อลูกสองจึงจำเป็นต้องอ่านไปโดยปริยายเช่นกัน

แต่เมื่ออ่านจบแล้วก็ต้องบอกต่อว่า

ไม่ผิดหวัง และไม่เสียเวลา กับหนังสือที่มีคุณค่าเช่นนี้

ถึงแม้ท่านจะไม่ได้เป็นครู และยังไม่มีลูก ก็ควรอ่าน

เมื่ออ่านจบผมเกิดความรู้สึก อยากเป็น “ครู” ขึ้นมาในบัดดล

จะได้มีโอกาสทำอะไรดีๆ เหมือนบรรดา “ครูปลายิ้ม” กับเขาบ้าง

 

อยากอย่างที่สองคือ อยากหาโรงเรียนป(ล)าฏิหาริย์ แบบนี้ให้ลูกๆ ได้เรียนบ้าง

คิดว่ามันคงน่าสนุก น่าเรียน และมีความสุขมากในโรงเรียนแบบนี้

ผมมีความเชื่อส่วนตัวมานานแล้วว่า เด็กนั้นสามารถเรียนรู้เรื่องอะไรก็ได้ ตราบใดที่เขารู้สึกสนุกกับมัน 

หนังสือเล่มนี้ บอกเล่าเรื่องราวแห่งความสำเร็จของบรรดา ครูน้อย ครูใหญ่

ที่พยายามนำปรัชญาปลายิ้ม ไปใช้ในห้องเรียน ในโรงเรียน แล้วประสบความสำเร็๋จ

เรื่องราวทั้งมวลในหนังสือ ตอกย้ำ ความสำเร็จของปรัชญาปลายิ้ม 4 ข้อ คือ

  1. Be There -- การอยู่ตรงนั้น  (อยู่กับปัจจุบัน)

  2. Play -- การเล่น (ให้เรียนอย่างสนุกสนาน)

  3. Make Their Day -- การสร้างสรรค์วันดี (ให้กับคนรอบข้าง)

  4. Choose Your Attitude -- การเลือกทัศนคติ (ว่าอยากมีความสุข หรือทุกข์)

 

ทั้ง 4 องค์ประกอบนี้ ต่างส่งเสริมกัน เพื่อสร้างสรรค์ ห้องเรียนในอุดมคติ  รวมไปถึงที่ทำงานในอุดมคติ ที่ทุกคนมีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ มิตรภาพ ใส่ใจซึ่งกันและกัน  แต่ก็ยังเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังในการใช้ชีวิตร่วมกัน

 

ไม่น่าเชื่อว่า ด้วยสิ่งง่ายๆ นี้จะทำให้เหล่าเด็กๆ “เหลือขอ”  กลายเป็นเด็กฉลาด และมีความรับผิดชอบได้  ผสมผสานกับศิลปะของการ “ให้เกียรติ”  และ “ยอมรับ” ที่บรรดาครูปลายิ้มมอบให้ นักเรียนก็จะบรรลุถึง “ความศรัทธาในตัวเอง” ได้

และเมื่อนั้น ศักยภาพแห่งการเรียนรู้ขั้นสูงสุดก็จะถูกปลดปล่อยออกมาเมื่อทุกคนต่าง “เรียนรู้ร่วมกัน”

.....

ลองหามาอ่านดูนะครับ

จะได้สัมผัสกับบรรยากาศ "ครูเพื่อศิษย์" ใน Version ฝรั่งดูบ้าง

ได้อารมณ์ไปอีกแบบครับผม