นามในเรื่องเป็นนามสมมุติ

น้องหนึ่ง(นามสมมุติ) เด็กชายร่างเล็กที่ปกติร่าเริงแข็งแรงเกินตัว

วันนี้เดินเข้ามาในวงข้าวด้วยหน้าตาบอกบุญไม่รับ

“เป็นไง หนึ่งเก็กหล่อมาเชี่ยว  อ้าว ตัดผม สกินเฮดมาเสียด้วย”

ลุงก้อนแซวก่อน

น้องหนึ่งหน้าเครียดขึ้นกว่าเดิม เดินดุ่มๆเข้าไปหาคุณแม่

“กินข้าวกันเร็ว” ปกติชวนกินข้าวกันก็จะร่าเริงดี

วันนี้น้องหนึ่งเอาศีรษะไปซุกแม่ซะแล้ว

“แหม สกินเฮดเนี่ย มันหล่อจริงๆไปตัดร้านไหนมานะ”

ใครคนหนึ่งในหมู่พวกเรายังไม่หยุดแซว

“ตัดเพราะจำเป็นค่ะ” คุณแม่เฉลย

“เมื่อวานแอบเอากรรไกรตัดผมข้างหน้าแหว่ง

โดนพี่นุ่นล้อจนร้องไห้ เลยต้องให้ช่างตัดทรงนี้ให้”

“หนึ่งไปหน้าบ้านก่อนไป”

คุณแม่ไล่ไปหน้าบ้านเพราะกลัวจะถูกแซวมาไปกว่านี้

หลายวันผ่านไปได้เจอน้องหนึ่งอีกครั้ง

ผมขึ้นมานิดหน่อยแต่ความเขินความเคืองหมดไปแล้ว

เอาบอลมาชวนเตะเหมือนเดิน

“แหม สกินเฮดเนี่ย มันหล่อจริงๆนะ”เราแอบแซวกันเบาๆ

น้องหนึ่งยักคิ้วไม่ตอบ ลากมือชวนไปเตะบอลเหมือนเดิม

“คุณครูเขาชมทรงผมหนึ่งหรือเปล่า” เรากระซิบกันสองคน

น้องหนึ่งไม่ตอบแต่พยักหน้ารับ

“แล้วเพื่อนชมหรือเปล่า”น้องหนึ่งพยักหน้าอีก

“แล้วมีเพื่อนคนไหนตัดตามไหม”

“ฮึ”น้องหนึ่งส่ายหน้าแล้ว วิ่งถือบอลออกไปตั้ง

แล้วบอลรูหนูกลางบ้านก็เริ่มต้น

ทิ้งความเป็นช่างผมสมัครเล่นไว้ให้เก็บไว้เล่าต่อไป