...มื้อนี้...จึงเป็นมื้อแห่งความอบอุ่นที่แท้จริง...

วันนี้ได้รับเลี้ยงจากรุ่นพี่ๆ APN รพ.ศรีนครินทร์ โดยการนำของพี่ชูศรี คูชัยสิทธิ์ ภายใต้คำเชื้อเชิญของพี่แก้ว blogger ซึ่งเป็นที่น่ารักของน้องๆ (และตัวกระตุ้นผู้เขียนเป็นอย่างดี) โดยมีกองเชียร์ กองลุ้นชวนหม่ำชาว blog อีกมากมายค่ะ

และเราก็ติ๊งต๊องประสาผู้เขียนอีกตามเคย(เหมือนที่น้องๆใน G2K เช่นน้องซูซานบอกว่าเราออกโก๊ะๆ... แต่ก็น่ารัก...อิอิ...)...คือ ไปตามนัดแต่ไม่เจอผู้นัด ด้วยหารู้ไม่ว่าร้านนี้มีห้องอยู่สองฝั่งตรงข้ามของถนนด้วย...

ดีแต่ว่าผู้พาไปมีความอดทนสูง พาวนเวียนไปดูร้านใกล้เคียงและก็วกกลับมาที่เดิม  หาจนพบ... เรียกว่าวาสนาผู้เขียนยังดี ลาภปากผู้เขียนยังมี  และเป็นโอกาสดีที่ได้พบปะ รู้จักพี่ๆน้องๆ  เลยได้สวมรอยเป็นเพื่อนกับคุณเบญจมาศที่สอบได้ APN รุ่นเดียวกันไปซะเลย...(เราเองก็จะได้ดูเด็กลง…แต่คุณเบญจมาศอาจจะเสียใจที่ดูแก่ขึ้นหรือเปล่า...ไม่รู้..อิอิ...)

...และยิ่งคุณพี่ชูศรี คูชัยสิทธิ์ให้เกียรตินับเราเป็นน้องรุ่น 7 เรายิ่งตีปีก...ผลับๆๆๆ...เพราะนิสัยผู้เขียนไม่ค่อยรู้สึกอยากเป็นพี่ใครๆ... ไม่รู้เป็นไง...อิอิอิ

มีคำชมว่า รุ่น 7 ทั้งสองคนนี้พูดเก่งทั้งคู่  เราเลยชวนกันกับคุณเบญจมาศ...ว่าเราคือ รุ่น แจ๊ดๆ...ท่าจะดี

เราพูดคุยกันเรื่องบทบาทของ APN ซึ่งผู้เขียนยังห่างไกลนัก คงต้องพึ่งพา ซบอกรุ่นพี่ๆไปก่อน เพราะโดยบทบาทของงานวิสัญญีพยาบาลแต่เดิมนั้น  หากจะดึงบทบาทพยาบาลออกมาก็ให้ยากยิ่งนักเพราะลักษณะงานวิสัญญีพยาบาลในประเทศไทยซึ่งขาดแคลนวิสัญญีแพทย์ในการดูแลผู้ป่วยผ่าตัดยังเป็นปัญหาอยู่  บทบาทของพยาบาลที่ปฏิบัติกันจริงๆ...มันเลยยังดูปนๆกันอยู่...

ผู้เขียนยังคงต้องมีความพยายามอย่างยิ่งยวดในการทำให้เห็นผลงานเป็นที่ประจักษ์ในภาพของบทบาทของวิสัญญีพยาบาลขั้นสูง ที่ดูออกจะยากอยู่จริงๆ...

แต่เรื่องนี้...ก็มีอยู่ในใจของผู้เขียนแล้ว

คุณพี่ชูศรีกรุณากล่าวถึงคุณค่าความสำคัญของพวกเรา ยิ่งทำให้พวกเราต้องทุ่มเทพลังทำให้ได้อย่างที่หวัง...เต็มที่...

ท้ายที่สุดนี้ ขอขอบคุณพี่ชูศรี คูชัยสิทธิ์ และรุ่นพี่ APN รพ.ศรีนครินทร์ทุกท่านที่มีส่วนทำให้ APN.Anaesthetist รู้สึกไม่โดดเดี่ยวค่ะ

...มื้อนี้...จึงเป็นมื้อแห่งความอบอุ่นที่แท้จริง