รำลึกถึงอาจารย์ สุรีพันธ์ เวชนนิยม

 

 

 

 

มุทิตาจิตเเด่....อาจารย์สุรีพันธ์  เวชนนิยม

       จำจากด้วยจำใจ                 ต้องจากไกลถิ่นเคยนอน

จากเเล้วเมืองเเก่นขอน        ถิ่นภูธรต้องลาไกล

       ก้าวไปสู่โลกกว้าง               เพื่อจะสร้างทางสายใหม่

ก้าวย่างอย่างปลอดภัย        ด้วยหทัยที่เบ่งบาน

ผลงานท่านมากมาย           จารึกไว้ให้ลูกหลาน

พัฒนางานบริการ               มุ่งมาตรฐานสู่ HA

มีพบเเล้วมีพราก                  ถึงวันจากใจละเหี่ย

ส่งเเรงใจส่งเเรงเชียร์           ให้เเม่เจอสิ่งดีงาม

เรียงร้อยถ้อยวจี                  ทุกชีวีร่วมประสาน

อวยพรจากชาวกุมารฯ         ให้เเม่นั้นจงโชคดี

      จะจดจำภาพวันวาน              ทุกเหตุการณ์จวบวันนี้

จากเเล้วคงจะมี                     โอกาสดีได้พบกัน

   บทประพันธ์นี้ฉันเเต่งมอบให้ท่านในวันเกษียณในนามเเผนกการพยาบาลกุมารเวชกรรม อาจารย์สุรีพันธ์ท่านเป็นหัวหน้างานบริการพยาบาลคนที่ 2 หลังจากที่ท่านเกษียณอายุราชการได้ไม่ถึงปี ท่านก็ได้ล้มป่วยลงด้วยโรคมะเร็ง รักษาอยู่ได้ไม่นาน ท่านก็จากไป อาจารย์เป็นหัวหน้างานที่ดีมากอีกท่านหนึ่งท่านเป็นผู้ริเริ่มโครงการสวัสดีพี่น้อง ที่ทำให้พวกเราชาวพยาบาลศรีนครินทร์ สวัสดีเเละทักทายกันทุกเช้าที่เจอกัน (น้องสวัสดีพี่) จนถึงทุกวันนี้ ช่วงนี้เป็นฤดูเกษียณ จึงอยากขอบันทึกบทกลอนบทนี้ไว้ใน g2k เพื่อรำลึกถึงท่าน อาจารย์สุรีพันธ์  เวชนนิยม