มีโอกาสได้ดูรายการ "วันนี้ที่รอคอย" ซึ่งเป็นเรื่องราวของแม่ที่จำใจต้องทิ้งลูกคนเล็กวัย 8 เดือนไว้กับพ่อของเด็กกับปัญหาครอบครัวที่เกิดขึ้น ซึ่งแม่คิดว่าพ่อน่าจะพอเลี้ยงดูลูกได้ โดยหอบไปเฉพาะลูกสาวคนโตวัย 2 ขวบ...

          

           แล้ววันนี้แม่ก็ขอให้ทางรายการช่วยออกตามหาลูก ด้วยความคิดที่ว่าก่อนตายก็ขอให้ได้เห็นหน้าลูกสักครั้ง แต่เมื่อทางรายการได้เจอลูกสาวคนเล็กซึ่งขณะนี้ก็วัยยิ่สิบแล้ว เหตุการณ์กลับไม่เป็นอย่างที่คิด เนื่องจากลูกสาวกำลังสับสนและรู้สึกเสียใจกับการที่ถูกแม่ทิ้งไปตั้งแต่ยังเล็ก แล้วยังถูกนำไปทิ้งในถังขยะอีก...

 

 

           ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาก็เติบโตมาพร้อมกับความรู้สึกเสียใจและน้อยใจที่แม่ตัดสินใจทิ้งตนเองไป โดยไม่นึกถึงจิตใจตนเองบ้างว่าอยากไปกับแม่มั้ย และตนเองจะรู้สึกไม่โกรธแม่เลยหากจะต้องไปลำบากกับแม่ ดีกว่าต้องตกอยู่ในสภาพของเด็กที่ถูกทิ้ง...

 

            สิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นในรายการคือ "แม่" ก้มลงกราบ "ขอโทษ" ลูกที่ลูกยังไม่หายโกรธแม่และไม่ยอมมองหน้าแม่...

         

             มาถึงตรงนี้สำหรับความรู้สึกของคนไทย ด้วยระบบคุณค่า และวัฒนธรรมความกตัญญูของคนไทยที่ปลูกฝังกันมา  หลาย ๆ คนรู้สึกสลดใจและรับไม่ได้กับภาพที่เห็น กับการที่แม่ต้องก้มลงกราบขอโทษลูก...

 

 

             สำหรับผมแล้วสิ่งที่ได้เห็นคือ ภาพของความเสียใจของคนสองคนที่เกิดขึ้น โดยที่ทั้งสองคนมีเหตุแห่งความเสียใจที่น่าเห็นใจกันทั้งสองฝ่าย ทั้งผู้กระทำและผู้ที่ถูกกระทำ เพียงแต่เหตุการณ์ในวันนี้ผู้กระทำกลับกลายเป็นผู้ถูกกระทำ...


              แต่ท้ายที่สุดแล้วตอนจบของเรื่องราว ๆ นี้ก็จบลงตรงที่ความเข้าใจกัน เพราะ "ปมเหตุ" แห่งความเสียใจก็คลี่คลายลงได้ด้วยการให้ "อภัย" ...

            

              เหตุการณ์ร้าย ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตของแต่ละคนก็ขึ้นอยู่กับเหตุและปัจจัยของคน ๆ นั้นนะครับ ประคับประคอง "จิตใจ" ของเราให้ดี ๆ นะครับ ชีวิตของเราจะได้ผ่านพ้นเหตุการณ์ที่ร้าย ๆ ไปได้ด้วยดีครับผม...