๒๙ กันยายน ๒๕๕๒
อะไร อะไร เริ่มจะเบาบาง วันรองสุดท้ายแห่งปีงบประมาณ2552 และเป็นวันที่ ๒
ที่เป็นสะพานเชื่อมใจเพื่อให้นักศึกษานอกโรงเรียนศึกษาดูงานเยี่ยมคุกดูสภาพความ
เป็นอยู่ และแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากผู้ที่ต้องสูญเสียอิสระภาพ 2 ปีบ้าง 3 ปีบ้าง บางคน
9-10 ปี จากความรู้สึกของนช.และ นญ.เขาเสียใจ เกี่ยวกับคดียาเสพติดทีเขากระทำ
ลงไปเพราะหลงผิด เคยอาบนำวันละ 3 เวลาต้องเหลือ เวลาเดียว ห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ
นอนอัดเบียดกันประมาณ 40 คน จะเข้าห้องน้ำทำธุระก็ต้องต่อแถว ต้องคอยฟัง
เสียง นกวีด ถ้าเขาเลือกได้ เขาจะไม่ทำ แต่เมื่อสำนึกได้เขาบอกว่าเขาสายไป ก็เป็น
เหตุหนึ่ง เพื่อปลูกจิตสำนึกนักศึกษาระวังและหาทางป้องกันมากขึ้น ปกติแล้วคนจะ
เดินเข้าคุกเหมือนเดินเที่ยวงานวัด มันไม่ใช่ นอกจากเป็นเจ้าหน้าทีปฏิบัติงาน กับผู้ที่
กระทำความผิด และความผิดนั้นจะต้องมีคำสั่งจากศาลสั่งถึงเข้าอยู่คุกได้ ทำความดี
ประกอบอาชีพที่สุจริตปัญหามีไว้ให้แก้ หันหน้าปรึกษา (พ่อ, แม่,ครู )หาทางออกที่เป็น
ประโยชน์ต่อสุขภาพดีกว่า/เน้อ..
( ภาพ ถ่ายทางเรือนจำไม่อนุญาติให้ นำกล้องถ่ายรูปเข้าไป )
ขอบคุณนะคะที่ที่นำสภาพของคุกมาขยายผลให้เห็นภาพที่แท้จริงของผู้ถูกจองจำ
ว่าไม่ได้อยู่สุขสบายเหมือนคนปกติทั่วไป
ทำให้คิดไปว่าการที่ทางราชการให้ผู้ถูกจองจำอยู่อย่างจำกัดจำเขี่ยก็เพื่อต้องการดัดนิสัยไม่อยากให้กลับมาอยู่ในสภาพนี้อีก
คุณอธิบายมาเห็นภาพเลยคะ
การศึกษานอกระบบกับการศึกษาในระบบก็เป็นการช่วยกันสร้างคนในสังคมให้มีคุณภาพ ขอสนับสนุนนะคะ
ค่ะเรื่องจริงไม่ได้อิงนิยายก่อนกลับยังแซวเด็กนักศึกษา
แวะมาอ่าน กศน.ประจวบ
แวะมาก็ดีใจ ถ้าอ่านและแสดงความคิดก็ขอบคุณ