เช้านี้ทำภารกิจเสร็จสรรพแล้วด้วยการแต่งแต้มใจที่พร่องพอเป็นกษัย
มาบริโภคข่าวสารเพื่อได้ตระหนักเรียนรู้สังคมที่เกิดขึ้น
ว่าจะเขียนบันทึกแต่ต้องรีบไปทำธุระในกรุงเทพฯแต่เช้า
เลยนำเอาเรื่องๆหนึ่งที่เพื่อนส่ง  mail  มาให้อ่านหลายวันแล้ว
อ่านแล้วมีอะไรซ่อนเร้นน่าคิด
 จึงนำมาให้เพื่อนพ้องน้องพี่  ชาว  GTK  อ่านกัน
.....................................................................................
 
หญิงสาวยากจนคนหนึ่ง เธอมีเส้นผมที่สวยงามมาก
เธอเป็นลูกจ้างร้านได้ค่าแรงถูกๆในร้านตัดเย็บเสื้อผ้าเพื่อหาเลี้ยงชีพ
และขณะนี้เธอกำลังอดออมเงินเพื่อซื้อปิ่นปักผมอันหนึ่งที่เธอหมายตาไว้
หนุ่มคนรักของเธอก็เป็นคนยากจนเช่นเดียวกับเธอ
เขารู้ว่าเธอกำลังอยากได้ปิ่นปักผม
อันที่เธอพาเขาไปดูที่ร้านใกล้ๆ ที่ทำงานของเธอนั่นเอง
หนุ่มคนรักของเธอขับมอเตอร์ไซด์รับจ้างส่งหนังสือพิมพ์พอเป็นค่าอาหารไปวันๆ...
แต่ช่วงนี้เขาต้องทำงานอย่างหนัก
เพื่อจะได้มีเงินเหลือพอที่จะซื้อปิ่นปักผมให้กับเธอ
เขาอยากเห็นเธอมีความสุขในวันเกิดของเธอที่กำลังใกล้เข้ามา…
แต่จนแล้วจนรอด ไม่ว่าเขาจะพยายามทำงานอย่างหนัก
และเก็บเงินสักเท่าใด ก็ไม่ทันวันเกิดของเธอเสียแล้ว…
และแล้ว..เขาคิดได้ว่าเขามีนาฬิกาอยู่เรือนหนึ่ง
นาฬิกาเรือนนี้เป็นของมีค่าเพียงอย่างเดียวที่เขามีอยู่…
เป็นมรดกเล็กๆ ชิ้นเดียวที่พ่อของเขาทิ้งไว้ให้เขา
แต่เขายากจนเกินกว่าที่จะซื้อสายนาฬิกา
ที่จริงเขาเคยคิดจะหาซื้อสายหนังสวยๆสักเส้นหนึ่งอยู่เหมือนกัน...
ก่อนวันเกิดของเธอ เขาจำนำนาฬิกาเรือนนั้น
แล้วนำเงินไปรวมกับเงินที่เขามี
เงินครบตามจำนวนพอดี...
เขารีบไปซื้อปิ่นปักผมให้เธอ… คิดในใจว่า
ไว้เรามีเงินก่อน แล้วค่อยไปไถ่เอานาฬิกาออกมาก็แล้วกัน
ซึ่งก็คงอีกนานเลยทีเดียว…
แต่ไม่เป็นไร ขอให้เธอมีความสุขก็แล้วกัน
วันนั้นเป็นวันเกิดของเธอ…เขามาหาเธอที่บ้าน
และมอบปิ่นปักผมเป็นของขวัญวันเกิดให้กับเธอ
เธอยิ้มอย่างดีใจ…แต่แล้วก็กลับมีสีหน้าเศร้าอย่างเห็นได้ชัด…
เธอเปิดผ้าคลุมผมออก…ผมของเธอตัดสั้นเสียจนไม่อาจใช้ปิ่นปักผมได้…
เธอหยิบสายนาฬิกาทำด้วยหนังออกมาให้เขา…สายนาฬิกาที่เขาอยากได้…
เธอขายเส้นผมให้กับช่างร้านเสริมสวยข้างบ้านของเธอ
เพื่อซื้อสายนาฬิกาให้เขา…
เช่นกันเขายิ้มอย่างดีใจ… และบอกเธอว่า
เขาก็จำนำนาฬิกาเรือนนั้นไปเสียแล้ว…..................
........................................................................................

 
ท่านได้ข้อคิดอะไรบ้างละขอรับ
สำหรับธรรมฐิตคิดว่า..มีสิ่งที่ซ่อนให้เราพึงตระหนักเรียนรู้คือ
แม้นว่าเขาและเธออยากจะได้ในสิ่งที่ตนเองปรารถนามาเชยชม
แต่ทว่าด้วยจิตใจที่เปี่ยมล้นเพื่อจะให้อีกคนที่เขารักด้วยความบริสุทธิ์ใจ
มีความสุขดังปรารถนา
จึงเป็นการได้ให้ซึ่งกันและกันอย่างสุขล้นในหทัย..
..อีกอย่างหนึ่งคือได้เห็นซึ่งภายในใจของกันและกันอย่างแท้จริง..

ธรรมะสวัสดีขอรับ..