สืบเนื่่องจากผมได้รับการทาบทาม (ดูดีไหมครับ :) จากเพื่อนท่านหนึ่งใน gotoknow ให้เข้าร่วมเป็นคณะ FA (Facilitation) ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจนักหรอกว่า เจ้า FA มีหน้าที่ทำอะไรบ้าง เกิดมาไม่เค้ย ไม่เคย

เพียงแต่ว่าได้รับทราบโครงการคร่าว ๆ มา ว่าจะทำการประชาเสวนา เรื่อง "ชาติุพันธุ์ภาคเหนือกับการจัดการความขัดแย้ง" เป็นโครงการวิจัยที่ค้นหาคำตอบโดยทีมวิจัยของสำนักสันติวิธี สถาบันพระปกเกล้า ... มีคุณเอก จตุพร เป็นศูนย์กลางของจักรวาลงานสร้างนี้ เพราะเป็นผู้ประสานงานทั่วทิศ

ทางสำนักสันติวิธี เลือกใช้โรงแรม Grand Heritage ณ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นที่ทำการประชาเสวนา อา่จจะด้วยความสะดวกของตัวแทนชนเผ่าที่เดินทางมาจากส่วนต่าง ๆ ในเขตภาคเหนือ

ขอบอก ๆ ผมไม่รู้จักโรงแรมนี้อ่ะ เพราะยังไม่เคยได้มีโอกาสได้ใช้บริการมาก่อน สงสัยจะหาจากอินเทอร์เน็ตมั้งครับ (http://www.grandheritage.com)

 

 

โรงแรมนี้อยู่ใกล้ที่ทำงานผมนิดเดียว (หลายกิโล) แอบอยู่ในซอยก่อนถึงสี่แยกรินคำ (แยกซูเปอร์ของเชียงใหม่) เข้าไปรู้สึกว่า เป็นที่ดินเก่าแก่ทีเดียว

 

 

การเชื้อเชิญผมมาเป็น FA ที่ไม่รู้เรื่องอะไรแล้ว อีกสาเหตุหนึ่งก็คือ ทีมงานของทางสถาบันพระปกเกล้า มี 4 ท่าน รวมคุณเอก ก็เป็น 5 ท่าน มันขาดไป 1 กลุ่มพอดี๊ พอดี ผมจึงได้เข้ามาร่วมกะเค้าด้วย 1 คน อีกทั้งผมถือเป็นคนพื้นที่แถว ๆ นี้ด้วย อันจะทำให้ทีมงานทำงานได้สะดวกมากขึ้น (แหม เหตุผลเยอะ อิ อิ)

ไม่พ๊อ ไม่พอ คำขอร้องล่าสุดจากคุณเอกบอกว่า "อาจารย์ ผมขอนักศึกษา (เน้นสาวสวย) ของอาจารย์ จำนวน 5 คน เพื่อทำหน้าที่เป็นเด็กจดงานประจำกลุ่ม (ที่คุณเอกเรียกเพราะ ๆ ว่า NOTETAKER อะไรนั่นแหละ)"

อ้าว ดันทะึลึ่งรับปากไปว่า จะมาช่วย ก็ต้องช่วยต่อไป โดยการขอร้องเพื่อนอาจารย์ ให้นำลูกศิษย์ที่อยู่ในสังกัดมาออกหาประสบการณ์บัดเดี๋ยวนี้ ก็ได้มา 5 คน เป็นปี 3 - 4 - 5 

 

 

 

ครั้งแรกขอไว้นักศึกษาช่วยงาน 5 คน พอหลังจากประชุมเสร็จ กลายเป็น 6 คนไป

 

เมื่อทุกอย่างใกล้พร้อมแล้ว ทีมงานและคุณเอกได้นัดผมและนักศึกษาช่วยงานให้มาประชุมเตรียมการ และทานอาหารเย็นไปด้วย (เน้นกว่า)

 

ดังนั้น เย็นวันที่ี 14 กันยายน 2552 การประชุมทานข้าวจึงเกิดขึ้น ณ โรงแรมแห่งนี้

 

 

นักศึกษามาได้ 3 คน ดังที่เห็นในภาพ รวมผมด้วย เป็น 4 คน มาพบปะพี่ ๆ น้อง ๆ จากสถาับันพระปกเกล้า 4 คน บวกคุณเอก อีก 1 คน

การทานข้าว ผมว่า มันหรูมากเกินฐานะ ทานลำบากเพราะเกรงใจ ปลาแซลมอนแบบ Rare ไม่คุ้นลิ้น แต่เห็นเด็ก ๆ ทานกันก็ดีใจ ที่เขาได้มีโอกาสทานอาหารดี ๆ แบบนี้

คิดถึง "ข้าวกระเพราไก่ ไข่ดาว" อิ อิ

ผลการประชุม คือ ผมได้รับมอบหมายให้เป็น FA ของกลุ่มชนเผ่าลาหู่ หรือ มูเซอ ส่วนพี่ ๆ น้อง ๆ ท่านอื่นก็เลือกไปคนละ 1 ชนเผ่า และผมได้รายละเอียดมาจาก "น้องตุ๊" 1 ในทีมวิจัยให้ไปนอนผ่านเรื่องราวของลาหู่แบบคร่าว ๆ มา 1 ปึ๊กน้อย

หลังจากนั้น ผมและนักศึกษาได้รับการบอกว่า "ให้กลับได้แล้ว เพราะบ้านผมอยู่ไกล อันตราย" (อิ อิ) แหม ทีมเค้าอยากทานไวน์สีแดง ๆ ณ ชั้นดาดฟ้าของโรงแรม ครับ

 

คนที่บอกให้ผมกลับได้แล้ว คือ คนนี้ครับ

 

 

จำหน้าเขาไว้ครับ เขาคือ BLOGGER เนื้อหอม แห่ง Gotoknow นั่นเอง ผู้ใช้แอลกอฮอล์เป็นเครื่องย้อมใจก่อนเขียนบันทึกทุกครั้ง อิ อิ (เกรียม ๆ)

 

FA มันทำยังไงหว่า แล้วผมจะพูดกับชนเผ่าลาหู่รู้เรื่องไม๊เนี่ย ผมล่ะกังวลไม่น้อย ผมมีต้นทุนอยู่บ้าง เช่น ผมอยู่ภาคเหนือมาหลายสิบปี ผมเป็นครู แถมลูกศิษย์ผม ก็ลูก ๆ หลาน ๆ ของคนเหล่านี้ทั้งนั้น พอได้ ๆ แต่จะดีหรือไม่ อีกเรื่องหนึ่ง

คืนนี้จะนอนหลับหรือเปล่าหว่า บันทึกหน้าจะเล่าให้ฟังต่อไปครับ

 

ขอบคุณมากครับที่ติดตามอ่าน ;)

 

 

บันทึกที่เกี่ยวข้อง ...