พื้นพิภพกับตัวตน
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
บรรจง อินทร์นอก · 25 ก.ย. 2552
กานดา น้ำมันมะพร้าว · 25 ก.ย. 2552
JJ · 25 ก.ย. 2552
บรรจง อินทร์นอก · 25 ก.ย. 2552
ครูอ้อย แซ่เฮ · 25 ก.ย. 2552
ศิรินันท์ เมชบุตร · 25 ก.ย. 2552
ศิรินันท์ เมชบุตร · 25 ก.ย. 2552

กราบนมัสการยามเช้าค่ะ ท่านธรรมฐิต
เคยมีคนบอกไว้ว่า แสงตะวันยามเช้ามีพลังอำนาจอย่างประหลาด...บางคนคิดจะฆ่าตัวตาย แต่พอได้เป็นพระอาทิตย์โผลพ้นของฟ้าเป็นสัญญาณการเริ่มต้นวันใหม่ก็กลับใจ เพราะรู้สึกว่าชีวิตยังมีสิ่งดีๆ ยังมีอนาคตที่สดใสรออยู่
สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตล้วนแต่เป็นเหตุผลเชื่อมโยงกัน เพียงแต่ว่าในบางสายสัมพันธ์นั้น เรามองไม่เห็นเท่านั้นเอง
แวะมาน้อมรับแสงสุรีย์ยามเช้าและความซื่อสัตย์ค่ะ กลัวตั้งโจทย์ผิดเดี๋ยวจะไม่ได้คำตอบของชีวิตถูกต้อง...จะมีไหมคะ ที่ wrong question แต่ right answer?
ธรรมฐิตว่าหากเป็นคำถามชีวิตเมื่อเราตั้งโจทย์ยังไงเราก็พยายามเดินทางสู่วิถีแห่งโจทย์นั้น ดังนั้นจุดหมายจะถูกหรือผิดก็คงอยู่ที่ใจของคนๆนั้นอย่างแน่แท้ขอรับ..
..สิ่งนี้มีสิ่งนั้นจึงปรากฏขึ้น..
สาธุๆๆ
นมัสการค่ะ
มารับธรรมะยามเช้าเจ้าค่ะ ภาพสวย เรียงร้อยได้อย่างสวยงาม
ดีจังค่ะ จะหาเวลามาทุกๆวัน
สาธุค่ะ
ในภาพมีพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวมันเอง..พี่ครูดูดีๆสิขอรับ..
สาธุๆๆ
นมัสการค่ะ
วันนี้มาแสดงตัวค่ะ แอบมาอ่านบันทึกของท่านบ่อย ๆ
อ่านไปยิ้มไป พยักหน้าไป แต่เกรงว่าจะคุยกับพระไม่ค่อยถูกกาละเทศะ ... กลายเป็นล่วงเกิน พระผู้ปฏิบัติชอบ จะติดเป็นอนันตริยกรรมไปเสียอีกค่ะ
กราบขอบพระคุณค่ะ
(ดู่ก่อนสรรพสัตว์ทั้งหลาย เรา(ตถาคต) จะขอบอกว่า เจตจำนงที่แท้จริงแหละ
เป็นกรรมเท่านั้น)
ทุกสรรพสิ่งไม่ถูกไม่ผิดแต่ใจคนต่างหากที่แต่งแต้มมัน..
สาธุๆๆ
นมัสการค่ะท่านธรรมฐิต
หลังเคลียร์งานรอบเช้ามีโอกาสได้เข้ามาศึกษาข้อคิด สะกิดตนในการใช้ชีวิต
ธรรมะอันงดงามรออยู่แล้ว รอผู้ใฝ่เรียนรู้มาเก็บเกี่ยวอยู่เช่นเคย
ท่านบอกว่า"ความซื่อสัตย์เป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งโดยเฉพาะสัตย์ซื่อต่อตัวตนทั้งความคิดและการกระทำ
หากไม่มีความสัตย์ซื่อในตนแล้ว ก็ประดุจดั่งว่าเราได้ตั้งโจทย์ผิดให้กับชีวิตของเรา"
น้อมจิตคารวะงามๆ และทำให้สิ่งนี้แนบใจแน่นเข้าไปอีก
จะพยายามตั้งโจทย์ให้ดีที่สุด ตั้งความเห็นให้ถูกและซื่อตรงต่อการปฏิบัติตามโจทย์นั้นค่ะ
ยิ่งมีเข็มทิศที่ท่านธรรมฐิตตั้งไว้แล้ว เป็นบุญต่อผู้แสวงหายิ่งแล้ว สาธุค่ะ
กราบนมัสการค่ะ
มนุษย์ต้องถอดหน้ากากที่กำบังหน้าตา ให้เห็นตัวตนที่แท้จริง... เป็นตัวของตัวเอง ซื่อสัตย์ต่อตนเอง...
ขอบพระคุณข้อคิดที่มีคุณค่า
สาธุค่ะ
แบ่งปันแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันและกันขอรับพี่นก..
นมัสการพระคุณเจ้า
นมัสการค่ะ...หลวงพี่
ถอดรูป...ถอดนาม...ก็จะเห็นตัวตนที่แท้จริงได้บ้าง...เหมือนดั่ง "เจ้าเงาะ" ถอดรูปจึงเห็นตนเป็น "ทองแท้" ฉันใดก็ฉันนั้นนะเจ้าค่ะ
ขอบพระคุณเจ้าค่ะ
พรุ่งนี้ก็ได้พักผ่อนแล้วเนาะขอรับ..
เลยไม่กล้าถอดกลัวเจอ..เจ้าเงาะภายใน..
สาธุๆๆ
นมัสการพระคุณเจ้า
เช้านี้อากาศแจ่มใส ถึงแม้ท้องฟ้าจะมืดมนด้วยเมฆฝนก็ตามที
แต่ก็ยังมองเห็นแสงสุรีย์ที่ส่องเฉิดฉายโผล่ขอบฟ้าอันไกลโพ้น
อย่างไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวต่ออำนาจใดๆทั้งสิ้นในพื้นพิภพแห่งนี้
หากเรายังมีแรงที่จะหายใจเข้าออกต่อไปได้
เราก็จะพบกับแสงสุรีย์ทุกเมื่อเชื่อวัน
มันทำหน้าที่ของมันไม่เคยผิดเพี้ยน
ไม่ว่าพื้นพิภพนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็ตามแต่
ท่านอธิบายธรรมะหรือธรรมชาติแท้ ๆ
ธรรมชาติสอนให้เราได้ตระหนักรู้ในชีวิตแต่ละรูปนาม
หากเพียงแต่เราจะเคยย้อนมองพื้นที่
กว้างศอกยาววาหนาคืบนี้หรือเปล่าบ้างละ
จริง ๆ ธรรมะอยู่กับเรา แต่จะมีทั้งคนที่เห็นและไม่เห็น
(คนที่เห็น ก็คือคนที่เห็นความจริงของธรรมชาติแท้ ๆ อย่างท่อนแรก)
แต่ละช่วงจังหวะหายใจเข้าออก
เราตระหนักรู้ถึงคุณและค่าที่มีอยู่ในสรีระนี้บ้างหรือเปล่า
เป็นเหตุให้ท่านวิจัยลมหายใจเข้าออกอยู่บ่อย ๆ
เราอาศัยธรรมชาติแล้ว
เราเคยทำอะไรให้เป็นประโยชน์แก่ธรรมชาตินี้บ้างละ..น่าคิดนะ
ท่อนนี้สำคัญยิ่ง แต่กระผมยังตีไม่แตก
ขอกลับนำไปนอนคิดก่อนขอรับ
จะคล้าย ๆ กับว่า ถึงแม้เราจะรู้ว่า
โดยธรรมชาติแล้ว "กายกับใจไม่ใช่ของเรา"
แต่เราก็ควรมีเมตตา กรุณาต่อทั้งตนเองและผู้อื่น
เช่นนั้นหรือเปล่าขอรับ
เราทุกรูปนามต่างก็มีความเลวไม่มากก็น้อย
หากยอมรับความจริงข้อนี้ได้
เราก็จะชื่นชมได้จริงๆเมื่อเห็นข้อดีของเขา
มุมมองที่ 1 : ถ้าจิตเดิมของทุกคนเปรียบเสมือนดวงตะวัน แต่ละชีวิตก็จะถูกทั้งเมฆดำและเมฆขาวเข้ามาบดบัง
ยกตัวอย่างเช่น
ผมมีพี่ที่รู้จักคนหนึ่ง เพิ่นเป็นลูกทหารที่พ่อมีเมียหลายคน
และพ่อได้แยกทางกับแม่จริง ๆ ของเพิ่น
เพิ่นจึงได้ไปอยู่กับแม่เลี้ยงที่เป็นครอบครัวใหม่ของพ่อ
และก็มีพี่น้องต่างแม่กันจำนวนหนึ่ง
ถ้าเรามองผิวเผิน เราจะไม่รู้สึกอะไร
แต่ถ้าเราเป็นเขาล่ะ ดวงตะวันแห่งชีวิตดวงนั้น คงได้รับห่าฝนแห่งเมฆสีดำ
ที่ไม่ได้เลือก หรือ เลือกไม่ได้
มันถึงส่งผลต่อชีวิตของพี่เขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และยากที่จะลบ หรือปัดเป่าเมฆสีดำที่บดบังแสงตะวันแห่งจิตใจนั้นออกไปได้
เป็นเหตุให้พี่เขาชอบจะอยู่คนเดียว เพื่อนทิ้ง ไม่มีเพื่อน
ถึงแม้วันเวลา หน้าที่การงาน ตอนหลังจะช่วยโอบอุ้มเป็นเสมือนเมฆสีขาว
แต่ลึกเข้าไปแล้วห่าฝนเมฆสีดำ ยังคง...
ตอนที่ผมซื้อโทรศัพท์ใหม่ พี่เขาขอดูผมเห็นพี่แกกดไม่ยั้งเพื่อทดสอบว่ามันทนทานแค่ไหน แต่กว่าพี่เขาจะมีสติระลึกได้ ก็หลายนาทีอยู่
ล่าสุดผมซื้อรถใหม่เป็นเกียร์ออโต้ พี่เขาก็ขอดูอีก
ก็ทดสอบดึงเกียร์ขึ้นลงไปมาอย่างเมามันว่ามันทนทานเพียงใด
กว่าจะระลึกได้ก็หลายนาทีเหมือนกัน
แต่ส่วนดีของพี่เขานั้น ก็มีไม่น้อยกว่าส่วนดำที่เข้ามาครอบงำเลยนะขอรับ
เพราะเราไม่ใช่ตั๊กแตน... เราไม่เคยคิดถึงชีวิตตั๊กแตนเลย...เราคิดถึงแต่ชีวิตเรา
ธรรมชาตินี้น่าศึกษายิ่งนักเพราะท้ายที่สุดแล้วเราต้องอยู่กับธรรมชาติ
แล้วทำไมเราไม่ทความรู้จักกับมันละจริงใหม
เรียนรู้ไปเท่าที่เราสามารถจะทำได้อย่างนิ่มนวล
ธรรมฐิตก็ไม่เข้าถึงอะไรมากมายนักแค่เศษเสี้ยวเท่านั้น..
ขอตัวไปธุระก่อนแล้วจะไปเยี่ยมขอรับ..
สาธุๆๆ