สาเหตุของการที่นักเรียนได้คะแนนเก็บของการเรียนน้อย  ก็เพราะ ความไม่สนใจของนักเรียนเอง  ผสมปนเปกับภาระที่ครูทุกท่านมอบให้นักเรียนมากจนเกินไปด้วย 


อาจจะเป็นเพราะ  คุณครูทุกท่าน  ไม่ได้วางแผนตกลงกันว่า  แต่ละท่านควรจะให้งานนักเรียนมากน้อยเพียงใด  ให้สมกับเวลาและความสามารถของนักเรียน





นักเรียนแต่ละคนก็มีความแตกต่างทั้งทางด้านศักยภาพ  ภูมิศาสตร์  สังคม  และเศรษฐกิจ  อย่างเห็นได้ชัดเจน 


นักเรียนบางคนมาโรงเรียนด้วยอารมณ์แจ่มใส เพราะมีความพร้อมในทุกๆๆด้าน 


แต่.....บางคนสิ น่าคิด  ดังนั้น  การรู้จักเด็กเป็นรายบุคคล กับ การให้งานนักเรียน เพื่อคะแนนเก็บ  จึงต้องระมัดระวัง และ ควรมีการผ่อนผัน หรือ งดเว้นหรือ ช่วยเหลือบ้าง

เมื่อวานนี้  ครูอ้อย ก็ได้นำ อุปกรณ์ มาให้กับนักเรียนบางคนที่มีปัญหา  จัดหาอุปกรณ์มาทำงานส่งครูอ้อยไม่ได้  ทุกๆๆชั่วโมงของการเรียน  ครูอ้อยจะบอกกับนักเรียนเสมอว่า.....ใครมีปัญหาด้านใด  ให้มาปรึกษา กับครูได้  ครูจะช่วยแก้ปัญหากับนักเรียน

 
  


แต่นักเรียนก็ไม่เคยมาหาครูอ้อยสักคนเดียว  เพราะ เธอคิดว่า  ไม่ใช่ปัญหา  เธอทราบดีกันทุกคนว่า....การสอบในแต่ละครั้งนั้น  ไม่มีการตกซ้ำชั้น 


เรื่องนี้นี่เอง  ที่ทำให้นักเรียน  ละเลย  วางเฉย  เมิน  ต่อการทำงานเพื่อคะแนนเก็บ.....


โธ่! อย่าเป็นเช่นนั้นเลย  นักเรียนจ๋า  การที่นักเรียนต้องทำงานส่งครูนั้น  นั่นล่ะจะเป็น การฝึกทักษะชีวิตให้กับนักเรียน  นอกเหนือจากความรู้ทางทฤษฎีที่ต้องรู้ จำ และนำไปใช้ แล้ว  นักเรียนต้องมีผลงาน  ที่ชัดเจน เป็นรูปธรรม  โปร่งใส และตรวจสอบได้.....ให้สมดุลย์กับการทำงานของครู  ที่จะต้องชัดเจน และสามารถ ขอค้นดูความจริงจากการเก็บคะแนนของครู


 

นี่คือ  เหตุและผลที่ต้องมีการเก็บคะแนน  หากไม่เป็นไปตามนี้  ก็ต้องมีมาตรการที่ชัดเจน  ผู้ปกครองต้องรับทราบว่า.....บุตรหลานของท่าน  ไม่ได้ปฏิบัติตามข้อตกลง 

ถึงจะไม่มีการตกซ้ำชั้น  แต่ก็ต้องแก้ไข  ไม่ใช่....ลอยนวลขึ้นไปเรียนระดับต่อไปอย่าง...หน้าตาเฉย  ไร้ความหมาย อย่างนี้  การเก็บคะแนนของครูทุกท่าน ก็ ไม่มีประสิทธิภาพ  ไร้ความหมายน่ะสิ....ตรองดูให้ดี  ต้องเข้มหน่อยนะคะ  กับคะแนนเก็บ