หลังแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ ๗ สังคมไทยสรุปบทเรียนตนเองอย่างหนึ่งเพื่อมุ่งเปลี่ยนกระบวนทัศน์และวิถีการพัฒนาประเทศให้เศรษฐกิจดีพอเพียง และสังคมเข้มแข็ง โดยมีคน ครอบครัว ชุมชน สังคม สิ่งแวดล้อมและธรรมชาติซึ่งเป็นทุนชีวิตของถิ่นฐาน เป็นศูนย์กลางของการพัฒนาอย่างบูรณาการ

การทำงานต่างๆ จึงมีความจำเป็นที่จะต้องรู้วิธีแปรวิกฤติให้เป็นโอกาสในการพัฒนาคนและพลเมือง ให้สามารถมีส่วนร่วมในการพัฒนาและร่วมสร้างสุขภาวะสังคมด้วยความมีจิตสาธารณะ ร่วมทุกข์สุขกับสังคมและสำนึกต่อส่วนรวมไม่น้อยไปกว่าตนเอง ซึ่งจะทำให้ฐานรากของสังคมเข้มแข็ง  ปัจจัยด้านคน พลเมืองผู้มีพลังสร้างสรรค์ และสังคมวัฒนธรรม ก็จะเป็นทั้งเป้าหมายของการพัฒนา และเป็นปัจจัยหลักที่จะทำให้สังคมมีพลังต่อการแก้ปัญหาให้แตกต่างไปจากในอดีต การพัฒนาเคือข่ายจิตอาสาเพื่อสร้างสังคมเข้มแข็งในชุมชน จะเป็นแนวทางการทำงานอย่างหนึ่งของคนทำงานกับชุมชนและผู้นำการเปลี่ยนแปลของท้องถิ่น