• เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ

กำลังใจในวันฝนตก

วันนี้กรุงเทพฯฝนตกหลายครั้ง อากาศกำลังสบายน่านอนเป็นที่สุด เลขาฯยังคงนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เพราะหลบไปต่างจังหวัดมาหลายวัน มีเรื่องคั่งค้างมากมาย ได้ข่าวว่าที่ภูเก็ตที่เพิ่งไปเยี่ยมเยียนมามีพายุ ร้านของเพื่อนหลังคาส่วนหนึ่งกระเจิงไปกับลมแรง

ในวันแบบนี้ เลขาฯได้กำลังใจดีๆถึงสองครั้ง

ช่วงเย็น น้องหนิง ที่เริ่มไปเรียนโรงเรียนปัญญาภิวัฒน์แล้ว แต่ยังไม่เริ่มฝึกงาน โทร.มา บอกว่าอยากมาช่วยงานมูลนิธิ เรานัดแนะเจอกันในวันอังคารเนื่องจากพรุ่งนี้เลขาฯติดธุระนอกสำนักงาน แม้ว่าน้องหนิงจะยังเด็ก แต่ก็สามารถช่วยงานสำนักงานเล็กๆน้อยๆได้ หนิงมาช่วยตอบจดหมายเพื่อนๆและน้องนักเรียนทุนหลายครั้งแล้ว

เมื่อสักครู่ เลขาฯเปิดอีเมล์ พบจดหมายจากต้น น้องชายที่หายหน้าไปนาน ต้นเป็นนักเรียนหนึ่งอำเภอหนึ่งนักเรียนทุนรุ่นแรก เลขาฯได้เห็นตั้งแต่ใบสมัครของต้นที่ส่งมาถาม "พี่ว่าผมมีโอกาสไหมครับ" เลขาฯตอบไปว่า  "ประวัติดีอย่างนี้ยังจะกลัวอะไร"

ต้นเลือกไปเรียนวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ที่ญี่ปุ่น "เหมือนใครก็ไม่รู้" ต้นว่าอย่างนั้น เลขาฯสนับสนุนเป็นอย่างยิ่ง ในห้องวิศวะคอมฯที่ญี่ปุ่น ต้นจะได้เจอเซียนคอมฯตัวจริงเสียงจริง ได้เห็นความชอบ ที่เกือบจะเป็น บ้า ในเรื่องใดเรื่องหนึ่งเฉพาะทางของคนญี่ปุ่น (ที่ทำให้เลขาฯกลับมาพิจารณาค้นหาความชอบของตัวเองจนสำเร็จ)

ตอนนี้ต้นเข้าเรียนมหาวิทยาลัยริตสึเมคังเรียบร้อยแล้ว กำลังยากลำบากกับวิชาคำนวณที่เด็กไทยมักจะอ่อนกว่าเด็กญี่ปุ่น แต่เลขาฯก็เชื่อว่าด้วยความสามารถและความพยายามของต้น จะสามารถผ่านความยากลำบากนี้ไปได้

เมื่อหลายปีก่อน สมัยที่เลขาฯยังทำงานอยู่ที่ญี่ปุ่น มีโอกาสอาศัยไปค่ายที่จ.มุกดาหารกับกลุ่มอาสาสมัคร C.A.N. H.E.L.P. Thailand หลังจากนั้นก็ช่วยแปลจดหมายของนักเรียนทุนถึงคนให้ทุนชาวญี่ปุ่น และในทางกลับกันด้วย เลขาฯได้รู้จักเมืองไทยในอีกแง่มุมหนึ่งที่นี่เอง 

ตอนนี้ต้นได้ก้าวเข้ามาช่วยทำงานในส่วนที่ทำได้ ด้วยความรู้ภาษาญี่ปุ่นที่มีพอสมควร ต้นติดต่อกับ C.A.N. H.E.L.P. Thailand ที่สนับสนุนทุนการศึกษาให้ต้นมาหลายปี คอยช่วยแปลเอกสารทั้งไทยเป็นญี่ปุ่น และญี่ปุ่นเป็นไทย เล่าเรื่องราวของรุ่นน้องที่ได้รับทุนให้คนให้ทุนชาวญี่ปุ่น และถ่ายทอดเรื่องราวจากผู้ให้ทุนชาวญี่ปุ่นไปสู่รุ่นน้องที่เมืองไทย

เลขาฯนึกภาพต้นกำลังอมยิ้มกับข้อความในจดหมายที่อ่าน ก่อนลงมือเปลี่ยนข้อความให้เป็นอีกภาษาหนึ่ง เหมือนที่เลขาฯเคยทำมา เมื่อหลายปีก่อน

คงไม่มีกำลังใจไหนจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

  คำสำคัญ (keywords): uncategorized 
  หมายเลขบันทึก: 30035
  เขียน:  
  แก้ไข:  
  ความเห็น: 7
  อ่าน:
  สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (7)

     เรื่องราวมากมายที่ได้รับฟังเมื่อวานนี้ของคุณเลขาฯ, กลุ่มอาสาสมัคร C.A.N. H.E.L.P. Thailand และ มูลนิธิพูนพลัง จากอาจารย์หมอ ยอมรับว่าซาบซึ้งมาก ในฐานะคนชายขอบคนหนึ่งที่พยายามทำเพื่อคนชายขอบอีกหลายคน หากเพียงใคร ๆ เล่าจะยังไม่ยอมเชื่อว่ามีอยู่จริง
     คห.นี้มาเพื่อขอชื่นชม และแบ่งปัน และร่วมอาสาจะให้ช่วยอะไรอย่างไรในพัทลุงนี้ อย่าได้เกรงใจครับ

เคยทราบเรื่องคุณเรขาจากที่คุณชายขอบเล่าให้ฟังบ่อยครั้งจากการอ่านบันทึก..แต่จริตตัวเองไปชอบอ่าน Blog ของน้องชายคุณเลขาที่ท่านอาจารย์หมอวิจารย์เคยทำ Link ไว้...แต่ก็แวะมาดู Blog นี้หลายครั้งที่คุณตีพิมพ์...แต่ก็ไม่เคยทิ้งรอย..หลังจากมีโอกาสได้ร่วมรับทราบ..แนวคิดที่มุ่งมั่นในการค้นหาตัวเอง..ของคุณทำให้รู้สึก"ทึ่ง"..ในเจตนา..ที่อยากจะทำ...อย่างยิ่ง...คห. นี้ไม่หวังจะเป็นกำลังใจ..เพราะกำลังใจที่คุณได้รับจากเด็กเล็กๆ หลายคน...ที่เป็น"ชีวิต"ที่ได้รับการเอื้ออาทร..มีมากกว่าถ้อยความไม่กี่ตัวนี้..แต่..ที่มาทิ้งรอย...ก็เพราะอยากมาเพื่ออยากให้รับรู้..ว่ามีใครอีก...หลายคน..คอยเฝ้ามอง..สิ่งดีดีที่คุณ...ทำ อย่าง"ศรัทธา"
หลายปีก่อนที่เคยทำงานอยู่ที่ มยช. จดหมายจากน้องๆอดีตนักเรียนชุมชนที่เขียนมาเล่าเรื่องราวของเขาขณะไปเรียนหนังสือต่อ พี่ช้างจะนำออกมาถ่ายทอดผ่านคอลัมน์ คือชีวิต ในเว็บไซด์ของ มยช. แต่มันก็นานมาแล้ว.. ขอชื่นชมด้วยคนครับ..

ทิ้งท้าย..
ฝากไว้ให้ช่วยกันกระตุ้นสื่อเพื่อสังคมหน่อยนะครับ โปรดอ่านที่ ขอความเห็นจากทุกๆท่าน เรื่องการตีแผ่วงจรธุรกิจน้ำเมา แล้วไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้ต่อที่บอร์ดของทีวีบูรพา ตามหัวข้อที่แนะนำนะครับ ขอขอบคุณ..
  • รู้สึกดีใจมากที่มีคนทำงานเพื่อคนชายขอบ
  • อยากรู้ว่าฝนตกแล้วเป็นอย่างไรไปที่ฝนตกคุณคิดถึงอะไร...
  • ขอบคุณที่ทำให้ผมได้อ่านเรื่องดีๆ

 

ชื่นชมอยู่เงียบๆเสมอค่ะ เชื่อว่ามีคนอีกไม่น้อยที่คอยให้กำลังใจและชื่นชมอยู่ค่ะ เป็นครอบครัวคนคุณภาพของคนไทยที่จะยึดถือเป็นแบบอย่างค่ะ
    ผมก็แอบภูมิใจอยู่ลึกๆตลอดมา  ในฐานะคนไทยคนหนึ่ง  และในฐานะที่ รัก เคารพ  ศรัทธา สิ่งสมมติที่เรียกว่า "พานิช" และผูกพันกับสิ่งนี้มานาน  ตั้งแต่เป็นศิษย์พุทธนิคมของท่านอาจารย์ ธรรมทาส  พานิช และการได้ใกล้ชิด ช่วยเหลืองานที่สวนโมกข์มาตั้งแต่วัยรุ่น จนได้บวชเรียนเป็นศิษย์ของ อดีต พระมหา เงื่อม  พานิช ซึ่งปีนี้เป็นปีมหามงคลครบ 100 ปีชาตกาลของท่าน สุดท้ายก็คือศรัทธาที่มีต่อท่านอาจารย์หมอ วิจารณ์  พานิช และผลผลิตของท่าน ที่เปี่ยมด้วยคุณภาพและความดี

ขอบคุณทุกท่านที่มาเยี่ยมและให้กำลังใจค่ะ

เป็นเรื่องจริงที่ว่า กำลังใจที่ทำให้ทำงานต่อไปมาจากน้องๆและคนที่พบเจอ พูดคุย แลกเปลี่ยนกันในระหว่างงาน เท่าที่ผ่านมาได้รับอย่างต่อเนื่อง และคิดว่าไม่มีวันหมด ตราบใดที่ยังสามารถทำงานนี้ด้วยใจได้

แต่กำลังใจจากสังคมภายนอก ช่วยทำให้มีกำลังเขียนๆๆประสบการณ์ออกไป เพราะมั่นใจว่ามีคนอ่านค่ะ

จะพยายามไปเยี่ยมเยียนทุกท่าน (ทางตัวหนังสือ) เท่าที่เวลาจะอำนวยค่ะ