เคยทราบเรื่องคุณเรขาจากที่คุณชายขอบเล่าให้ฟังบ่อยครั้งจากการอ่านบันทึก..แต่จริตตัวเองไปชอบอ่าน Blog ของน้องชายคุณเลขาที่ท่านอาจารย์หมอวิจารย์เคยทำ Link ไว้…แต่ก็แวะมาดู Blog นี้หลายครั้งที่คุณตีพิมพ์…แต่ก็ไม่เคยทิ้งรอย..หลังจากมีโอกาสได้ร่วมรับทราบ..แนวคิดที่มุ่งมั่นในการค้นหาตัวเอง..ของคุณทำให้รู้สึก”ทึ่ง”..ในเจตนา..ที่อยากจะทำ…อย่างยิ่ง…คห. นี้ไม่หวังจะเป็นกำลังใจ..เพราะกำลังใจที่คุณได้รับจากเด็กเล็กๆ หลายคน…ที่เป็น”ชีวิต”ที่ได้รับการเอื้ออาทร..มีมากกว่าถ้อยความไม่กี่ตัวนี้..แต่..ที่มาทิ้งรอย…ก็เพราะอยากมาเพื่ออยากให้รับรู้..ว่ามีใครอีก…หลายคน..คอยเฝ้ามอง..สิ่งดีดีที่คุณ…ทำ อย่าง”ศรัทธา”