ไม่แข่ง..ยิ่งแพ้..

ฉันอ่านเจอบทกวีบทหนึ่งเขียนไว้ว่า..

"เรือที่จอดอยู่ในท่า จะปลอดภัยที่สุด แต่เรือมิได้ถูกออกแบบมาเพื่อให้จอดอยู่แต่ในท่า  เราจะพบความสวยงามของท้องทะเลได้อย่างไร หากไม่กล้าที่จะออกไปไกลจากฝั่ง.. (เบญญา)

ก็คงเปรียบเสมือนชีวิตของคนเราทุกคนนั่นแหละนะ.. เหมือนเรือลำหนึ่ง  ที่ไม่ได้มีหน้าที่ที่จะจอดอยู่เพียงแค่ชายฝั่ง ..เรือทุกลำ ต้องออกไปผจญในมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ ..คือมหาสมุทรแห่งชีวิตที่ทุกคนต้องต่อสู้ ดิ้นรน..บางครั้งต้องเจอกับพายุ คลื่นลมแรงซัดสาดโถมลูกแล้วลูกเล่า  แต่ทุกคนก็ต้องพยายามประคับประคองให้มันสามารถผ่านพ้นไปจนถึงจุดหมายปลายทางได้..

คิดเสียว่าไม่ใช่ทุกวันหรอกนะที่ชีวิตต้องเจอกับปัญหา ..บางครั้งมหาสมุทรของชีวิตคนเรานั้นก็ราบเรียบ สงบ และในความสงบนั้น มีความสวยงามอยู่เสมอ ..ก็คงเปรียบเหมือนชีวิตของคนเรา..บางครั้งมีสุข มีทุกข์คละเคล้าปะปนกันไป ..เมื่อใดที่ชีวิตมีอุปสรรค ก็อย่าหวาดกลัวและอย่ายอมแพ้  ขอเพียงแต่เรามีกำลังใจ และมุ่งมั่นที่จะต่อสู้เอาชนะต่ออุปสรรคและขวากหนาม..สักวันหนึ่ง เราก็คงจะผ่านพ้นไปจนถึงจุดหมายปลายทางที่เราวาดหวังไว้..

หรือหากวันนี้เราพลาด หรือล้มลง หมดกำลังที่จะต่อสู้..ก็ยังมีพรุ่งนี้ ที่เราจะลุกขึ้นและก้าวเดินใหม่..ขอเพียงแต่เราไม่ยอมแพ้เท่านั้น..

เป็นกำลังใจให้กับทุกคนที่ต่อสู้.. และอย่าลืม..หากไม่แข่ง..จะยิ่งแพ้..