พ่อครับ..คนนี้ไงครับ..นางฟ้าใจดีที่เขาซื้อขนมให้ผมกินวันนั้น...คนที่ผมเล่าให้พ่อฟังไงครับ

วันหนึ่ง ในขณะที่ฉันพะวงกับการดูแลคนไข้ในward อายุรกรรมชายซึ่งมีคนไข้จำนวนมากมาย จนแทบจะเป็นเหตุการณ์ปกติเสียแล้วว่า ในตึกนี้แทบจะไม่เคยมีเตียงว่างให้ได้เห็นเลย คนไข้ที่ตึกนี้จะแน่นมากทุกวัน จนบางครั้งคนทำงานอย่างฉันก็เกิดอาการท้อขึ้นมาบ้างเหมือนกัน

ฉันมีความจำเป็นต้องใช้เอกสารสำหรับคนไข้คนหนึ่งจึงออกไปถ่ายเอกสารซึ่งอยู่บริเวณใกล้กับร้านสะดวกซื้อของโรงพยาบาล  เอาละ ...อย่างน้อยก็ได้เปลี่ยนบรรยากาศสักชั่วครู่ ก็ยังดี..

พลันสายตา เหลือบไปเห็นยาย กับหลานคู่หนึ่ง หลานตัวเล็กอายุประมาณสัก ๔ ขวบ หน้าตาน่ารักทีเดียว

“ ยาย...หนูอยากเข้าไปในร้าน..อยากซื้อขนมนะ.. เสียงเด็กน้อย อ้อนยายพลางยื้อแขนยายให้พาเข้าไปในร้านสะดวกซื้อที่อยู่ข้างๆ

“ ให้ยาย รับยาก่อน.. แล้วค่อยเข้าไปนะลูก.. เสียงคุณยายต่อรองกับหลานตัวเล็กๆ

ฉัน อมยิ้มอย่างนึกขำ..เด็กที่ไหนคงเหมือนกัน อยากซื้อขนมของเล่น ..มันช่างน่าผ่อนคลายจิตใจดี..แม่แต่ผู้ใหญ่อย่างฉันก็ชอบไม่น้อยเหมือนกัน..

ฉันกลับมาทำงานต่อ จนถึงเวลาพักเที่ยง.. ก็บังเอิญที่ต้องเดินผ่านบริเวณร้านสะดวกซื้อแห่งนั้น ฉันยังคงเห็นคุณยายและหลานตัวน้อยอยู่ที่เดิม.. ได้ยินเสียงหลานร้อง ให้ยายพาเข้าไปซื้อขนมเช่นเดิม

ฉันแปลกใจมาก...จนป่านนี้ยายยังไม่ได้รับยาอีกหรือ.. ไหนยายบอกว่ารับยาเสร็จจะพาหลานไปซื้อขนมไม่ใช่หรือ?

 

“  ได้รับยาแล้วละจ้ะหมอ...แต่ไม่มีเงินซื้อขนมให้หลาน เลยบอกเขาว่ากำลังรอยา  ...นี่ก็กำลังคอยให้รถมารับกลับบ้าน “

 .. ยายเล่าให้ฟังเมื่อฉันเข้าไปถามว่าทำไมจนป่านนี้ยังไม่ได้รับยาอีก

ฉันจึงพาเด็กน้อยนั้นเข้าไปเลือกซื้อขนมในร้าน ดูท่าทางน้องมีความสุขมาก นัยน์ตาเป็นประกายด้วยความดีใจ

 

“ หนูไม่ซื้อ ของแพงหรอกครับ.. หนูสัญญา”

“ ไม่เป็นไรจ้ะ... เลือกที่หนูอยากได้ก็แล้วกัน..ฉันตอบด้วยความเต็มใจ  ก็ขนมในร้านนั้นฉันซื้อมาทานเป็นประจำจึงทราบราคาดีอยู่แล้ว ไม่แพงจนฉันหมดตัวแน่ๆ

ยายขอบคุณฉันซ้าแล้วซ้าเล่า และบอกต่อมาอีกว่า

“ หมอ..หลานฉันคนนี้เขาเป็นเอดส์นะ” ยายกระซิบเบาๆกับฉันอย่างเกรงว่าหลานจะได้ยิน..นี่ก็มารับยาให้เขานั่นแหละ..

ฉันอึ้งไปชั่วครู่กับความเคราะห์ร้ายของน้องคนนี้.. ท่าทางที่น่ารัก แจ่มใส ไม่น่าจะมีโรคร้ายอยู่ในตัวเขาเลย.. ขอให้หายเร็วๆ

ดังนั้นเมื่อโรงพยาบาลลำพูนมีโครงการช่วยเหลือเด็กที่ติดเชื้อด้อยโอกาส ฉันจึงเข้าร่วมโครงการนี้ด้วยความเต็มใจ เป็นหัวเรียวหัวแรง รวบรวมขนม ของเล่น เสื้อผ้า ตุ๊กตามาให้น้องๆ ..ใจก็นึกถึงน้องคนที่ฉันได้พาเขาไปซื้อขนมที่เป็นแรงบันดาลใจเกิดความรู้สึกอยากทำสิ่งที่ดีดีกับน้องๆเหล่านี้

ในward อายุรกรรมชายที่ฉันทำงานอยู่นั้นมีคนไข้หลายคนที่เป็นโรคเอดส์เข้ารับการรักษา วันหนึ่งฉันได้เห็นเด็กคนนั้น มาเยี่ยมพ่อที่นอนป่วยอยู่

เมื่อฉันเดินเมียงมองเข้าไปใกล้ๆ เตียงคนไข้ที่มีพ่อลูกดูแลกัน ฉันได้ยินเสียงเด็กชายคนนั้นบอกพ่อเขาว่า

 

“ พ่อครับ..คนนี้ไงครับ..นางฟ้าใจดีที่เขาซื้อขนมให้ผมกินวันนั้น...คนที่ผมเล่าให้พ่อฟังไงครับ”

 

ฉันน้ำตาซึมอย่างไม่รู้ตัว..ใจแปลบด้วยความสงสารทั้งพ่อและลูก ด้วยแน่ใจว่า ครอบครัวนี้ติดเชื้อทั้งหมด ทั้งพ่อ แม่ลูก คงมีแต่ยายเท่านั้นที่เป็นกำลังสำคัญ

“ ผมขอบคุณ หมอมากครับ ที่ดูแลผมอย่างดี  ผมมั่นใจว่าผมต้องหายจากโรคนี้แน่นอนครับ ที่นี่ไม่มีใครรังเกียจผมเลย หากเป็นที่อื่นๆไม่มีใครมาอยู่ใกล้ๆ หรือจับมือเหมือนแบบนี้..”

เราจึงรักษาทั้งพ่อ แม่ ลูก และให้เขาได้อยู่ใกล้ชิดกันเหมือนครอบครัวทั่วๆไป จนกระทั่ง วันหนึ่งฉันจึงทราบว่าเด็กชายน้อยๆคนนี้ได้เสียชีวิต..ไปแล้ว..

พวกเราจึงไปให้กำลังใจแก่ครอบครัวนี้อีกครั้งหนึ่ง ในงานศพของลูกชายคนเดียวของเขา.. ทั้งคู่ดีใจมากแม้ว่าในตอนนั้น สภาพร่างกายทั้งคู่บอบบางเต็มทีด้วยโรคร้ายที่คุกคาม

ต่อมาอีกไม่นาน.. ทั้งสามี ภรรยาก็เสียชีวิตตามไป..เหลือเพียง ยายที่ต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว..

พวกเราได้ไปติดต่อ อบต. เพื่อขอเบี้ยเลี้ยงสำหรับคนชรา และสิ่งที่จำเป็นสำหรับการดำรงชีวิตเล็กๆน้อยๆ ที่เราจะพอทำได้

เมื่อฉันนึกถึงเรื่องนี้ในคราวใด.. ฉันมักจะนึกเสมอว่า การเป็นพยาบาลนั้น ไม่ใช่เป็นเพียง การพูด การกระทำที่ดีต่อคนไข้เท่านั้น

แต่การสัมผัสด้วยใจที่เห็นความทุกข์ ความสุข ของคนๆหนึ่งนั้น มันมีความหมายเหลือเกิน

 

  บรรยากาศ การเล่าเรื่อง ของเหล่านางฟ้าสีขาว

 

สัมผัสเหล่านี้ มาจากใจ ที่ไม่มีใครจะมาบังคับได้...........

“  อัน ความกรุณา  ปราณี”

จะมีใครบังคับ...ก็หาไม่

หลั่งมาเองเหมือนฝน..อันชื่นใจ

จากฟากฟ้าสุรารัย..สู่แดนดิน...”

............................................................................

 

ขอขอบคุณ

 

เรื่องเล่าจาก คุณพัชราภรณ์ สุกิจกัน

พยาบาลวิชาชีพ อายุรกรรมชาย โรงพยาบาลลำพูน

ในโครงการSHA

 คุณพัชราภรณ์ สุกิจกัน คนขวามือ

 

 

ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นยิ่งจากผู้ว่าราชการจังหวัดลำพูน  ผู้อำนวยการโรงพยาบาลลำพุน และคุณหมอพรพรรณ โรงพยาบาลลำพูน