จากประสบการณ์ปีที่ผ่านมา ช่วงสิบวันสุดท้ายเดือนรอมฎอน ฮ.ศ. 1429 ผมและเพื่อนๆอีกหลายคนที่รับผิดชอบงานประกันคุณภาพการศึกษา "จำต้อง" มาทำงานประกันฯเพราะยังไม่เรียบร้อย

อัลหัมดุลิลละฮฺปีนี้ หน่วยงานที่ผมรับผิดชอบได้เตรียมการและประเมินคุณภาพภายในเสร็จเรียบร้อยก่อนการมาถึงของเดือนรอมฎอน ฮ.ศ. 1430 ก็คิดว่า ปีนี้คงจะได้อิอฺติกาฟอย่างสบายใจ และคงไม่ต้องมายุ่งกับประกันคุณภาพอีกแล้ว ในช่วงนี้

ปรากฏว่ามันไม่ได้เป็นเช่นที่ผมคาดหวังไว้ การประกันคุณภาพได้เข้ามา "รบกวน" การอิอฺติกาฟของผมจนได้ เพียงแต่ ไม่ใช่จากหน่วยงานที่ผมรับผิดชอบ และไม่ใช่จากมหาวิทยาลัยที่ผมทำงานอยู่ แต่มาจาก โรงเรียนที่ภรรยาผมทำงานอยู่ แม้ว่าในช่วงที่ผมเริ่มดำเนินตามกลไกการประกันคุณภาพการศึกษา ผมเคยถามภรรยาว่า ที่โรงเรียนไม่ทำประกันคุณภาพการศึกษาหรือ เห็นไปทำงานสบายๆ ภรรยาตอบว่า ไม่เห็นผู้อำนวยการสั่งอะไร ยังไม่มีการดำเนินการใดๆเลย...  ผมฟังคำตอบนั้น ด้วยความรู้สึกแปลกใจ แต่ก็ไม่นึกว่า ตนเองต้องเข้ามาพัวพันกับมันด้วย ก็นั่นมันโรงเรียนภรรยาผม ไม่ใช่ที่ทำงานผมซักหน่อยนี่

แต่แล้ว เมื่อวันใกล้จะประเมินคุณภาพการศึกษาใกล้เข้ามา คุณภรรยาไม่เป็นอันหลับนอน ขลุกและยุ่งอยู่กับเอกสารต่างๆ ผมได้แต่ทอดถอนใจ จะปล่อยให้ทำคนเดียวก็กระไรอยู่ก็เลยต้องลงมือช่วยบ้าง ตามแต่จะพอช่วยได้...

และเย็นวันนี้ผมได้รับโทรศัพท์จากภรรยาว่า งานประกันฯยังไม่เสร็จคาดว่าจะละศีลอดที่โรงเรียนและจะทำงานต่อ ทั้งๆที่มีใบปลิวว่อนในเขตอำเภอยะรังจากใครก็ไม่รู้จนโรงเรียนในอำเภอยะรังเกือบทั้งหมดปิดโรงเรียนเพื่อความปลอดภัยของครูๆทั้งหลาย

และนี่คือที่มาของบันทึกเชิงบ่นบันทึกนี้ ผมกลับมาจากมัสยิดและมาเตรียมการละศีลอดพร้อมกับลูกๆที่บ้าน ขออัลลอฮฺทรงปกป้องคุ้มครองภรรยาและเพื่อนครูของเธอด้วยเถิด อามีน